Vier jaar lang werkte Doortje als hulp in de huishouding bij een gezin in het Gooi. “Ik leerde ze kennen via een online platform en vanaf het begin klikte het eigenlijk goed.” Ze maakte ongeveer tien uur per week schoon, streek de was en verschoonde de bedden. “Het was best een groot huis en er was altijd genoeg te doen, maar ik vond het er prettig.”
Betaalden zelfs extra
Doortje had bovendien het gevoel dat het gezin haar waardeerde. “Ze betaalden een euro per uur meer dan mijn andere klanten. Dat vond ik natuurlijk fijn.” Rond de feestdagen kreeg ze ook iets extra’s. “Met Kerst en in mei kreeg ik altijd een envelop. Dat hoefde helemaal niet, maar ik vond het ontzettend aardig.” Toen Doortje een keer twee weken niet kon werken vanwege een verstuikte enkel, verraste het gezin haar opnieuw.
Grote verrassing
“Ik kon twee weken niet komen en toch hebben ze me doorbetaald. Dat zegt voor mij wel iets over hoe goed het contact was.” Juist daarom kwam het ontslag voor Doortje als een enorme verrassing. “Ik kreeg op een dag ineens een appje waarin stond dat ik niet meer welkom was. Ik dacht echt: wat heb ik in hemelsnaam gedaan?” Ze had geen idee dat het gezin zich al langere tijd aan iets ergerde.
De camerabeelden
Pas toen Doortje vroeg om uitleg, hoorde ze de reden. “Ze hadden camerabeelden bekeken en daarop gezien dat ik regelmatig spullen uit hun afval haalde.” Doortje ontkent dat niet. “Dat klopt. Ik heb inderdaad vaak even in de vuilniszakken gekeken.” Voor haar was dat nooit iets geheimzinnigs of verkeerds. “Ik dacht eerlijk gezegd dat het juist slim was. Zij gooiden het weg en ik kon het misschien nog gebruiken.”
Haalde er echt geen rare dingen uit
Volgens Doortje ging het meestal om spullen die anders rechtstreeks de afvalbak in zouden gaan. “Er zaten lege statiegeldflessen tussen, blikjes, oude tijdschriften en soms kleding of schoenen.” Ze benadrukt dat ze niets meenam waarvan ze dacht dat het nog bewust bewaard werd. “Als er een paar schoenen in een vuilniszak zaten, ging ik ervan uit dat ze die niet meer wilden.” Hetzelfde gold voor kleding. “Wat moet ik anders denken als iets letterlijk bij het afval ligt?”
Ook statiegeldflessen
Vooral de statiegeldflessen vindt Doortje onbegrijpelijk dat ze als probleem worden gezien. “Zij gooiden die altijd gewoon weg. Ik dacht: dan kan ik ze toch meenemen en het statiegeld terugkrijgen?” Ze zag het bijna als een win-winsituatie. “Zij hoefden er niets mee te doen en ik had er een paar euro aan.” Dat ze daarmee een grens overschreed, had ze naar eigen zeggen nooit bedacht.
Het voelde voor mij niet als stelen
Doortje heeft daarom moeite met de manier waarop het gezin haar gedrag heeft geïnterpreteerd. “Ik heb niets uit kasten gehaald. Ik heb geen lades opengetrokken. Ik heb geen spullen meegenomen die nog in gebruik waren.” Ze vindt het woord stelen dan ook veel te zwaar. “Als iets in een vuilniszak zit die klaarstaat om weggegooid te worden, dan is het voor mij afval. Ik heb nooit gedacht dat ik daarmee iets van hen afpakte.”
Het gezin dacht daar anders over
De vrouw des huizes liet Doortje weten dat het haar niet alleen om de spullen ging. “Ze zei dat ze het een enorme inbreuk op hun privacy vond.” Dat kwam bij Doortje wel binnen. “Ze zei dat ik in hun vuilnis zat te zoeken en dat ze daardoor het gevoel had dat ik dingen uit hun privéleven kon halen.” Toch begrijpt Doortje dat niet helemaal. “Ik heb nooit naar persoonlijke documenten gezocht. Ik was gewoon op zoek naar dingen die nog bruikbaar waren.”
Ons vertrouwen is beschadigd
Volgens de vrouw was juist dat vertrouwen het probleem. “Ze zei dat ze het gevoel had dat ik hun vertrouwen had beschaamd.” Dat vindt Doortje moeilijk om te horen. “Na vier jaar vind ik het heftig dat iemand ineens denkt dat ik niet te vertrouwen ben.” Ze wijst erop dat ze altijd goed voor het gezin heeft gewerkt. “Ik heb altijd mijn best gedaan. Ik heb nog nooit iets expres kapotgemaakt of iets meegenomen waarvan ik wist dat het niet weg mocht.”
Ze ging verhaal halen
Doortje besloot niet zomaar genoegen te nemen met het appje. “Ik ben langsgegaan omdat ik wilde begrijpen waarom het ineens klaar was.” Het gesprek verliep volgens haar rustig, maar ze bleef wel bij haar standpunt. “Ik heb gezegd dat ik het niet eens was met hun beslissing.” Ze wilde ook geen excuses aanbieden. “Waarom zou ik sorry zeggen voor iets waarvan ik nog steeds vind dat ik niets verkeerd heb gedaan?”
Moeten vragen
Achteraf denkt Doortje dat het gezin misschien eerder iets had kunnen zeggen. “Als ze het vervelend vonden, hadden ze mij toch gewoon kunnen aanspreken?” Dan had ze volgens haar best kunnen stoppen. “Als ze hadden gezegd: wil je alsjeblieft niet meer in onze afvalzakken kijken, dan had ik dat gerespecteerd.” Dat het gezin eerst camera’s gebruikte en haar vervolgens ontsloeg, voelt voor haar als een harde manier om ermee om te gaan.
Er was nog een mogelijkheid
Toch kreeg Doortje tijdens het gesprek een opvallend aanbod. “De vrouw zei dat ik terug mocht komen als ik zou erkennen dat mijn gedrag niet goed was, mijn excuses zou aanbieden en zou beloven dat ik het nooit meer zou doen.” Daarmee lag de deur dus eigenlijk nog op een kier. “Ik hoefde alleen maar sorry te zeggen en te beloven dat ik het niet meer zou doen.”
Maar dat wil ik niet
Toch heeft Doortje dat aanbod niet aangenomen. “Ik kan geen excuses maken voor iets waarvan ik nog steeds niet begrijp waarom het zo erg is.” Ze vindt het bovendien principieel. “Als ik nu sorry zeg terwijl ik het niet meen, doe ik dat alleen maar omdat ik mijn baan terug wil. Dat voelt ook niet eerlijk.” Tegelijkertijd merkt ze dat ze de klus wel degelijk mist.
Ze baalt van haar beslissing
“Ik zal eerlijk zijn: ik baal er ontzettend van dat ik deze klant kwijt ben.” Het was goed betaald werk en ze kende het gezin inmiddels goed. “Ik wist precies hoe ze het graag wilden hebben en ik voelde me daar thuis.” Ook het extra loon en de jaarlijkse enveloppen spelen mee. “Het was gewoon een fijne klus. Daarom vind ik het extra jammer dat het zo is geëindigd.”
Wie heeft hier gelijk?
Doortje blijft erbij dat weggegooide spullen meenemen iets anders is dan stelen. “Als iemand iets weggooit, is het toch niet meer van waarde voor die persoon?” Tegelijkertijd begint ze wel te twijfelen. “Misschien had ik moeten beseffen dat mensen hun afval ook als privé kunnen zien. Dat had ik eerlijk gezegd nooit zo bekeken.”
Afbeelding: Unsplash+
Joris -
“Ik heb nooit naar persoonlijke documenten gezocht”. Nee muts, maar ook als je ergens niet naar zoekt, kun je het wel tegenkomen. Ik geloof best dat je geen verkeerde intenties had, maar ik snap hen wel. Het is gewoon onprettig als mensen in je afval neuzen. Spullen in de prullenbak zijn ook alsnog gewoon van hen. En als ze aan de straat gezet worden, dan nóg doorzoek je dat afval niet. Dat kan ook gewoon een boete opleveren, bijvoorbeeld vanwege een verbod op het doorzoeken van ter inzameling gereed staande afvalstoffen uit een afvalstoffenverordening.
Dat je weigerde je excuses aan te bieden, siert je enerzijds. Anderzijds toont het aan dat je totaal niet begrijpt dat je wel degelijk hun grenzen hebt overschreden. Je had een excuus tactisch kunnen verwoorden, zodat zij tevreden waren. “Het spijt me dat ik jullie een vervelend gevoel heb gegeven. Het was niet mijn bedoeling jullie privacy te schenden. Ik zal het niet meer doen”. Zij waarschijnlijk blij, terwijl jij hebt niet erkend dat je zelf vindt dat je iets verkeerd hebt gedaan. Maar goed, principes kosten geld. Je bent een fijne, goedbetalende klant kwijt. Jammer maar helaas.
Ik denk dat ze jou vanaf nu Klikodoortje noemen. Dat zou ik doen.