Fleurien: “Waarom zou ik de vakantie van mijn schoonzoon betalen?”

Al jaren gaan Fleurien en haar man Henk met kerst op wintersport. Samen met hun drie kinderen trekken ze naar Zwitserland, waar ze overdag skiën en ’s avonds uitgebreid samen eten en spelletjes doen. Het is een traditie waar Fleurien enorm van geniet. “Ik weet dat dit soort vakanties niet voor altijd blijven bestaan. De kinderen worden ouder en krijgen hun eigen leven. Daarom vind ik het juist zo bijzonder dat ze nog steeds allemaal meegaan.”

Dit jaar is er alleen een probleem. Haar oudste dochter Anne heeft sinds een half jaar een vriend: Joost. Anne is dolgelukkig met hem en wil hem graag meenemen naar Zwitserland. Fleurien vindt Joost een aardige jongen, maar vraagt zich wel af of een relatie van een half jaar al reden is om de hele vakantie aan te passen.

Joost is welkom, maar ..

Anne heeft haar ouders gevraagd of Joost mee mag. Fleurien en Henk hebben daar op zich geen bezwaar tegen. Ze vinden het leuk als hun kinderen gelukkig zijn en Joost is welkom bij hen thuis. Toch ligt het bij de wintersport iets ingewikkelder.

Het huis dat ze ieder jaar huren is precies groot genoeg voor het gezin. Met Joost erbij wordt het te krap en moeten ze een groter huis huren. “En een groter huis in Zwitserland met kerst betekent niet dat je een paar honderd euro meer betaalt. Het gaat om een behoorlijk bedrag.”

Joost kan het niet betalen

Fleurien en Henk vragen Anne daarom of Joost zelf kan bijdragen aan de extra kosten. Ze vinden dat eigenlijk niet meer dan logisch. Als iemand als volwassen partner meegaat met een familievakantie, vinden zij het redelijk dat hij ook een deel van de kosten draagt.

Maar Joost kan dat niet betalen. Hij is nog jong en heeft daar simpelweg het geld niet voor. Fleurien vindt dat helemaal niet erg, maar ziet ook niet in waarom zij dan automatisch voor hem moeten betalen. “Ik neem het Joost absoluut niet kwalijk dat hij het niet kan betalen. Maar dat betekent toch niet dat wij dan maar zijn vakantie moeten betalen?”

Dan komt Anne met een voorstel

Anne vindt dat haar ouders de extra kosten gewoon voor hun rekening kunnen nemen. Ze weet dat Fleurien en Henk het zich kunnen veroorloven en begrijpt niet waarom ze daar moeilijk over doen. Voor haar is het heel simpel: Joost is haar vriend, ze wil hem erbij hebben en haar ouders kunnen het betalen.

Maar Fleurien en Henk zeggen nee. Ze betalen de wintersport voor hun eigen kinderen en vinden dat iets anders dan de vakantie van een vriend van hun dochter betalen. Bovendien zijn ze bang dat het een precedent schept. “Als we nu voor Joost betalen, wat doen we dan volgend jaar als een van de andere kinderen een partner heeft? Dan wordt het wel heel gemakkelijk om te zeggen: jullie betalen het toch.”

Totaal niet verwacht

Anne wordt boos en zegt dat ze het dan wel heel jammer vindt. Volgens haar draait het voor haar ouders alleen maar om geld, terwijl het voor haar gaat om samen een fijne vakantie hebben. En dan zegt ze iets wat Fleurien totaal niet had verwacht: “als Joost niet mee mag, gaat zij ook niet”.

De traditie behouden

Fleurien schrikt enorm van die reactie. Ze had verwacht dat Anne teleurgesteld zou zijn, maar niet dat ze de hele vakantie zou laten schieten. “Ik wil helemaal niet zonder Anne op wintersport. We hebben dit al zo vaak samen gedaan en juist nu de kinderen ouder worden, vind ik het belangrijk om deze traditie vast te houden.”

Henk denkt daar anders over. Hij vindt dat ze zich niet onder druk moeten laten zetten. Anne is volwassen en kan zelf bepalen of ze meegaat. Als zij ervoor kiest om thuis te blijven omdat Joost niet mee kan, is dat volgens hem haar beslissing.

Fleurien begrijpt zijn standpunt wel, maar vindt het tegelijkertijd verschrikkelijk. Ze ziet zichzelf al in Zwitserland zitten met haar andere kinderen, terwijl Anne thuisblijft. “Iedereen kan zeggen dat we voet bij stuk moeten houden, maar ik ben wel haar moeder. Ik wil haar gewoon graag bij ons hebben.”

De tijd begint te dringen

Alsof het dilemma nog niet lastig genoeg is, begint de tijd te dringen. Fleurien en Henk hebben een optie op hun vertrouwde vakantiehuis, maar die verloopt binnenkort. Ze moeten dus snel beslissen of ze het huis vastleggen. Als ze dat doen, is er geen plek voor Joost. Willen ze hem toch meenemen, dan moeten ze op zoek naar een groter huis. En dat is met kerst in Zwitserland niet alleen duurder, maar ook lastig te vinden.

Een vriendin van Fleurien heeft weinig begrip voor haar twijfel. Volgens haar moeten Fleurien en Henk gewoon hun eigen plan trekken. “Mijn vriendin zegt: boek dat huis gewoon en zeg tegen Anne dat ze welkom is. Als ze ervoor kiest om niet mee te gaan, is dat haar eigen keuze. Maar zo makkelijk vind ik het niet.” Fleurien vraagt zich bovendien af of het probleem volgend jaar niet opnieuw ontstaat. De kinderen worden steeds ouder en het is logisch dat er partners bij komen. Misschien is dit wel het moment waarop de familievakantie moet veranderen.

Moet ik over mijn principes heen stappen?

Toch wil Fleurien daar nog helemaal niet aan. Ze geniet van de vakanties met haar kinderen en vindt het heerlijk om met z’n allen een week weg te zijn. Ze wil Joost best een keer meenemen, maar vindt het lastig dat Anne nu verwacht dat haar ouders daar ook financieel voor opdraaien. “Waarom zou ik de vakantie van mijn schoonzoon betalen? Ik vind het eigenlijk heel logisch dat hij zelf betaalt. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik er ontzettend verdrietig van word als Anne daardoor niet meegaat.”

Henk blijft bij zijn standpunt. Ook haar vriendin vindt dat Fleurien niet moet toegeven. Maar Fleurien merkt dat haar moederhart het steeds moeilijker vindt om zo streng te zijn. De optie op het vakantiehuis verloopt bijna en er moet een beslissing komen. “Moet ik gewoon zeggen: jammer dan, Joost blijft thuis? Of moet ik over mijn eigen principes heen stappen omdat ik mijn dochter zó graag bij ons wil hebben? Wie het weet mag het zeggen..”

Foto door Vika Glitter via Pexels