Twintig jaar na de eerste film is The Devil Wears Prada 2 eindelijk te zien in de bioscoop. De sequel brengt Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci terug in hun iconische rollen. De vraag is alleen: weet de film opnieuw te overtuigen? De eerste recensies laten een gemengd beeld zien. Critici zijn het over één ding eens: de film is stijlvol en vermakelijk. Maar over de diepgang en het verhaal lopen de meningen sterk uiteen.
“Pure nostalgie en sterke chemie”
Veel media zijn positief over de terugkeer van de originele cast. Volgens Rotten Tomatoes (critici-overzicht) is de film “een goed gemaakte vorm van escapisme die vooral draait om nostalgie en plezier”. Ook het publiek reageert daar enthousiast. Een kijker zegt: “Miranda Priestly is nog steeds heerlijk gemeen als altijd.” De chemie tussen de hoofdrolspelers wordt vaak genoemd als grootste kracht van de film. Vooral Meryl Streep wordt opnieuw geprezen voor haar rol als ijzige modebaas Miranda Priestly.
The Hollywood Reporter: “meer fluff dan inhoud”
Niet alle recensenten zijn overtuigd van de inhoudelijke kant. The Hollywood Reporter noemt de film vooral luchtig vermaak:
“De film werkt het best wanneer hij blijft bij nostalgie en glitter, niet wanneer hij dieper wil gaan.” De kritiek is dat de sequel wel probeert maatschappelijke thema’s aan te snijden, zoals de veranderende mediawereld, maar daarin niet altijd slaagt.
The New Yorker: satire met glans
The New Yorker is iets positiever en ziet wel degelijk een interessante laag onder de glamour: “De film combineert satire en nostalgie, en reflecteert op de veranderende wereld van media en mode.” Volgens deze recensie is de film minder scherp dan het origineel, maar nog steeds slim genoeg om relevant te zijn.
Variety en andere critici: sterke chemie, rommelig verhaal
Volgens Variety is vooral de cast nog steeds de reden waarom de film werkt: “De chemie tussen de acteurs zorgt ervoor dat de film lange tijd aanvoelt als een prettige reünie.” Maar dezelfde recensent wijst erop dat het verhaal minder strak is dan in 2006 en soms geforceerd en rommelig aanvoelt.
RogerEbert.com: fanservice boven verhaal
RogerEbert.com is kritischer en noemt de film vooral een cadeau voor fans: “De film geeft het publiek wat het wil, maar vergeet soms om een echt sterk karakterverhaal te vertellen.” Dat gevoel komt vaker terug in recensies: de sequel is vooral gericht op herkenning en nostalgie, niet op vernieuwing.
Algemene consensus: vermakelijk, maar niet baanbrekend
De algemene score ligt rond de 75–80% positief. Opvallend is dat de film daarmee ongeveer gelijk of zelfs iets hoger scoort dan het origineel. Toch benadrukken meerdere media hetzelfde patroon:
- sterke cast en humor
- veel nostalgie
- rommelig en overvol verhaal
- minder scherp dan deel 1
The Devil Wears Prada 2 is volgens critici geen meesterwerk, maar wel een stijlvolle en plezierige terugkeer naar een geliefde filmwereld. Of zoals een criticus het samenvat: het is “glossy, charmant en leuk om naar te kijken, maar vooral gebouwd op herinneringen aan het origineel.” Voor fans van de eerste film is het dus vooral een feest van herkenning. Voor wie een strak verhaal of scherpe satire verwacht, blijft het soms iets te veel glitter en te weinig diepgang.
Afbeelding: Wikimedia Commons
