Quirine: “Ze vindt dat ik niet mag drinken met de kinderen erbij”

Twee weken geleden vierden Quirine (36) en haar man Julius de verjaardag van hun jongste dochter Kate, die vier jaar werd. Het huis hing vol slingers, de tafel stond vol hapjes en drankjes en vrienden en familie liepen de hele middag in en uit. “Het was echt zo’n dag waarop alles samenkwam,” vertelt Quirine. “De kinderen speelden heerlijk buiten, het weer was mooi en iedereen had het gezellig.” Zelf genoot ze zichtbaar van het feest. “Ik had eindelijk weer eens het gevoel dat we echt ontspannen waren. De laatste maanden waren druk geweest met werk, kinderen en alle dagelijkse dingen. Dit voelde even als ademhalen.” Maar aan het einde van de avond sloeg de sfeer voor haar om. “Ik voelde ineens dat het niet goed ging”

Quirine had gedurende de middag wijn gedronken. “Niet eens extreem veel, vond ik zelf. Maar ik had bijna niks gegeten omdat ik de hele dag bezig was geweest.” Ze rende tussen de keuken en de tuin, hielp de kinderen, vulde drankjes bij en ruimde tussendoor van alles op. “Op een gegeven moment voelde ik ineens: oei, dit gaat niet helemaal lekker.” Aan het einde van de avond werd ze misselijk en moest ze overgeven. “Heel gênant natuurlijk. Zeker waar iedereen bij was.” Volgens Quirine viel de situatie uiteindelijk mee. “Ik was thuis, Julius was er gewoon en hij had nauwelijks gedronken. Er was dus altijd iemand nuchter.” Maar haar moeder schrok enorm van de situatie. “Ze keek me aan alsof ik iets verschrikkelijks had gedaan,” vertelt Quirine. “Alsof ik compleet onverantwoordelijk was geweest.”

Ik neem ze wel mee

Haar moeder bood direct aan om de kinderen mee te nemen voor een logeerpartijtje. “Ze zei: ‘Laat mij ze maar meenemen, dan kunnen jullie bijkomen.’ Op dat moment vond ik dat eigenlijk wel fijn.” Kate en haar oudere broer vonden het bovendien geweldig om bij oma te slapen. Dus gingen de kinderen mee en kon Quirine de volgende ochtend uitslapen. Maar toen ze later die dag bij haar moeder aankwam om de kinderen op te halen, bleek dat haar moeder nog lang niet klaar was met het onderwerp.

“Moederschap en drank gaan niet samen”

“Ze begon meteen over hoe geschrokken ze was,” vertelt Quirine. “Volgens haar was het echt onverantwoord dat ik dronken was geworden waar de kinderen bij waren.” Quirine begrijpt ergens wel dat het er niet charmant uitzag. “Natuurlijk baal ik ervan dat ik ziek werd. Dat wil je niet op een kinderfeestje. Maar het was echt niet alsof ik stomdronken door de tuin liep te schreeuwen of niet meer wist wat ik deed.” Volgens haar moeder gaat het om iets groters dan dat ene moment. “Ze zei letterlijk: ‘Moederschap en drank gaan niet samen.’ Dat vond ik echt heftig.”

Haar moeder vindt dat een ouder altijd in staat moet zijn om direct te handelen als er iets gebeurt. “Je moet in de auto kunnen stappen als er iets is,” zei ze tegen Quirine. “Wat als één van de kinderen plotseling naar de huisartsenpost moet?” Maar Quirine vindt die redenering overdreven. “Dan zou je dus nooit meer een glas wijn mogen drinken als ouder,” zegt ze. “Dat is toch niet realistisch?”

“Je moet toch ook gewoon kunnen genieten?”

Voor Quirine draait het vooral om balans. “Ik ben echt geen moeder die dagelijks drinkt of ieder weekend aangeschoten is.” Ze noemt zichzelf juist verantwoordelijk. “Onze kinderen komen niks tekort. We zorgen goed voor ze, hebben structuur thuis en zijn er altijd voor ze.” Juist daarom voelt de kritiek van haar moeder zo hard binnenkomen. “Alsof één verkeerde avond ineens iets zegt over mijn hele moederschap.” Ze merkt bovendien dat haar moeder vanuit een heel andere generatie denkt. “Mijn moeder heeft altijd het idee gehad dat een moeder zichzelf volledig moet wegcijferen. Alles moet draaien om de kinderen.” Quirine kijkt daar anders naar. “Ik vind dat je als ouder ook gewoon mens mag blijven.” En dus ook soms een feestje mag hebben.

Geen gevaarlijke situatie

“Er waren tientallen volwassenen aanwezig,” zegt ze. “Julius was nuchter genoeg om te rijden en we waren gewoon thuis. Er was geen gevaarlijke situatie.” Toch blijft haar moeder bij haar standpunt. Sinds het gesprek voelt Quirine dat er iets tussen hen in hangt. “Ze blijft kleine opmerkingen maken. Bijvoorbeeld: ‘Nou, vandaag maar aan de thee zeker?’” Quirine merkt dat het haar steeds meer irriteert. “Ik voel me bijna veroordeeld.”

“Ben ik echt zo fout geweest?”

Toch is er ook twijfel. Want hoe vaak ze ook zegt dat het allemaal meeviel, het moment blijft door haar hoofd spoken. “Mijn dochtertje zag natuurlijk wel dat ik ziek was.” Dat vindt ze achteraf het vervelendst. “Ze vroeg later zelfs: ‘Mama, waarom moest jij spugen?’” Dat raakte haar meer dan de woorden van haar moeder. “Ik wil natuurlijk niet dat mijn kinderen denken dat dit normaal is.” Aan de andere kant wil ze ook niet doorslaan in perfect ouderschap. “Ik heb soms het idee dat ouders tegenwoordig overal op afgerekend worden. Alsof je nooit meer een fout mag maken.”

Wat als anderen hetzelfde denken?

Volgens Quirine hoort het leven er ook bij dat kinderen zien dat volwassenen soms genieten, feest vieren en ja, soms een keer te veel drinken. “Ik denk juist dat het gezond is als kinderen zien dat het leven niet altijd perfect en gecontroleerd is.” Maar waar ligt daarin de grens? Dat vindt ze lastig. “Kijk, als dit ieder weekend gebeurt, dan heb je natuurlijk een probleem. Maar één keer iets te veel drinken op een feestje? Ik vind eerlijk gezegd dat dat moet kunnen.”
Toch merkt ze dat het oordeel van haar moeder onder haar huid is gaan zitten. “Misschien omdat ik ergens bang ben dat anderen hetzelfde denken.”

Afbeelding: Alexey Demidov  Unsplash