Leonore (34) en Ivo (35) kennen elkaar al sinds hun studententijd. Ze ontmoetten elkaar bij hun studentenvereniging, werden verliefd en zijn inmiddels vijftien jaar samen. Twee jaar geleden kregen ze een zoontje en inmiddels is Leonore in verwachting van hun tweede kindje. Hun leven is druk, maar ook gezellig en rijk gevuld. Ze werken allebei fulltime, hebben ieder een eigen sportavond en zien hun vrienden regelmatig. “Op papier heb ik echt alles waar ik gelukkig van word,” vertelt Leonore. “Maar toch merk ik dat ik steeds vaker compleet leeg ben.”
Opladen
Waar ze vroeger overal energie van kreeg, voelt dat nu heel anders. “Voor de kinderen kon ik een hele week werken, drie avonden weg zijn én in het weekend nog overal naartoe. Ik dacht er niet eens over na. Nu voelt het alsof ik constant achter de feiten aanloop.” Voor Leonore zijn de weekenden inmiddels heilig geworden. Niet om van alles te ondernemen, maar juist om bij te komen van de week. “Ik droom de hele week van rustig wakker worden, samen ontbijten en zonder haast boodschappen doen. Gewoon even niks moeten. Dat klinkt misschien saai, maar daar laad ik echt van op.” Maar haar partner kijkt daar totaal anders naar. “Ivo krijgt juist energie van drukte”
Energie van mensen
Volgens Leonore leeft Ivo nog steeds zoals vroeger. “Hij krijgt juist energie van mensen om zich heen. Als hij een leeg weekend in zijn agenda ziet staan, wordt hij onrustig. Dan wil hij sporten, vrienden zien, ergens eten of naar familie.” In het begin vond Leonore dat nog gezellig. “We waren vroeger precies hetzelfde. Altijd onderweg, altijd plannen. Dat was ook één van de dingen waardoor we zo goed bij elkaar pasten.”
Nooit een lege agenda
Maar sinds het ouderschap merkt ze dat haar behoeften veranderd zijn. “Ik ben gewoon moe. Niet een beetje moe, maar echt diep moe. Fulltime werken, een peuter, zwanger zijn… het vraagt veel meer van me dan ik vooraf dacht.” Toch lijkt Ivo dat moeilijk te begrijpen. “Hij zegt vaak: ‘Maar het zijn toch leuke dingen?’ En dat klopt ook. Alleen: leuke dingen kosten mij tegenwoordig óók energie.” Waar Leonore vooral tegenaan loopt, is dat de agenda volgens haar nooit leeg mag zijn. “Dan hebben we zaterdag een verjaardag, zondag sporten met vrienden en tussendoor komt familie langs. Soms kijk ik op maandag al op tegen het weekend.”
Stress in lijf
Wat haar het meeste raakt, is dat afspraken soms gemaakt worden zonder dat ze het weet. “Dan zitten we eindelijk op zondagmiddag rustig thuis en ineens staan er vrienden van Ivo voor de deur. ‘Even een klein borreltje’, zegt hij dan.” Ze zucht. “En ja, natuurlijk is het gezellig. Ik mag die mensen echt graag. Maar ik voel meteen stress in mijn lijf. Dan moet er weer van alles: opruimen, drankjes pakken, gezellig doen.”
Steeds meer irritaties
Volgens Leonore begrijpt Ivo niet hoe zwaar die onverwachte sociale momenten voor haar voelen. “Voor hem is het ontspannen. Voor mij voelt het als nóg iets geven terwijl mijn batterij al leeg is.” Ze heeft het onderwerp al vaak besproken. “Echt rustig ook. Niet verwijtend. Ik heb uitgelegd dat ik meer rust nodig heb en dat ik niet elk weekend vol wil plannen. Dan zegt hij dat hij het begrijpt, maar een week later gebeurt hetzelfde weer.” Dat zorgt steeds vaker voor irritaties tussen hen. “Ik merk dat ik kortaf word. Of dat ik me afsluit. Soms hoop ik gewoon dat plannen afgezegd worden.”
“Ben ik saai geworden?”
Wat Leonore ingewikkeld vindt, is dat ze zichzelf soms niet meer herkent. “Ik was vroeger juist degene die overal voor in was. Nu voel ik me soms bijna saai.” Ze merkt dat ze zichzelf vergelijkt met andere stellen die wél ieder weekend van alles ondernemen. “Dan denk ik: waarom lukt mij dat niet meer?” Tegelijkertijd weet ze ergens diep vanbinnen dat het logisch is. “Ik ben moeder geworden. Mijn leven is veranderd. En blijkbaar veranderen mijn grenzen ook.”
Verlangen naar begrip
Toch vindt ze het moeilijk om dat volledig te accepteren. “Ik wil Ivo ook niet beperken. Ik snap heel goed dat hij blij wordt van al die sociale dingen. Ik gun hem dat echt.” Maar ze verlangt óók naar begrip voor haar kant. “Ik hoef echt niet ieder weekend op de bank te zitten. Maar ik wil gewoon wat meer balans. Een weekend waarin niets hoeft, voelt voor mij tegenwoordig als luxe.”
Soms fantaseert ze over een compromis. “Dat hij sommige dingen alleen doet. Of dat we één dag plannen en één dag echt vrijhouden.” Maar in de praktijk blijkt dat lastig. “Hij ziet samen dingen doen als quality time. Terwijl ik quality time tegenwoordig juist rust vind.” Voor nu probeert Leonore vooral eerlijk te blijven over wat ze nodig heeft. “Ik wil niet wachten tot ik volledig over mijn grens ga. Want daar heeft uiteindelijk niemand iets aan.” Maar één vraag blijft steeds door haar hoofd spoken: hoe zorg je ervoor dat je samen blijft groeien, als je behoeftes ineens zo veranderen?
Afbeelding: Emily Leake via Unsplash
Petra van Dorp -
Die lul van een vent van je kan wel de heleboel volplannen en ‘energie krijgen’ van al die mensen om hem heen, maar waarom walst hij over jou grenzen heen en ben jij degene die drankjes ‘moet’ pakken en opruimen? Je bent zwanger notabene en er loopt al een peuter rond, wat doet die klojo van je? ‘Helpt’ hij mee of gaat hij op de bank zitten en laat hij jou al het werk doen? Ga toch een keer echt je grenzen aangeven. Laat de peuter bij hem en trek je terug op je slaapkamer als het te veel wordt. Laat hem maar eens zijn verantwoordelijkheid nemen in plaats van de grote sociale toffe peer uit te hangen. Echt hoor, wat is het met al die vrouwen die hopen op een compromis en het niet over hun zwakke, zuchtende en zachte hartje krijgen om eens goed hard op tafel te slaan en eens keihard grenzen te trekken – MET consequenties, in plaats van zo lopen aan te modderen?