Reneé dacht eigenlijk dat volwassenen zich anno 2026 wel een beetje konden gedragen. Natuurlijk, op ieder schoolplein wordt geroddeld en zijn er groepjes ouders die elkaar beter liggen dan anderen, maar soms vraagt ze zich serieus af wie nou eigenlijk de kinderen zijn. “Het lijkt soms net een middelbare school,” zegt ze. “Alleen dan met koffie-to-go en bakfietsen.”
Vooral de klassenapp van haar zoontje Dinand begint haar steeds meer tegen te staan. Ooit was die bedoeld voor praktische zaken: informatie over schoolreisjes, reminders voor studiedagen of oproepjes voor ouders die mee kunnen helpen bij uitjes. Maar volgens Reneé is het allang niet meer alleen praktisch. “Er wordt geoordeeld, geroddeld en soms gewoon ronduit gemeen gedaan.”
Een simpele vraag in de groepsapp
Laatst ging het weer mis. In de groepsapp werd gevraagd welke ouder op donderdagochtend mee kon lopen naar de bibliotheek. “Dat gebeurt wel vaker,” vertelt Reneé. “Dan zoeken ze ouders die helpen met lezen, rijden of begeleiden.”
Reneé reageert eigenlijk zelden op dat soort oproepen, simpelweg omdat het voor haar bijna nooit haalbaar is. Ze werkt fulltime en heeft een drukke baan waarbij ze niet zomaar midden op de ochtend een paar uur weg kan. “Ik plan mijn werk echt rondom schooltijden. Als Dinand op school zit, werk ik. Zo simpel is het.” Ze voelde zich dan ook totaal overvallen toen ineens een andere moeder in de groepsapp reageerde met: “@Reneé, jij bent volgens mij nog nooit meegeweest.”
“Iedereen keek mee”
In eerste instantie dacht Reneé nog dat het misschien grappig bedoeld was. “Maar het voelde meteen vervelend, want iedereen leest mee in zo’n app.” Toch probeerde ze netjes te reageren. Ze appte terug dat ze de suggestie waardeerde, maar dat het haar vanwege werk helaas echt niet ging lukken. Daar had ze het eigenlijk bij willen laten. “Ik dacht: prima, duidelijk antwoord, klaar.” Maar toen ging het juist verder. Volgens Reneé reageerde de moeder vrijwel direct opnieuw, dit keer een stuk feller. “Ze schreef: ‘Reneé, iedereen moet soms vrij nemen. Het gaat ook om je eigen kind hè.’”
“Ik voelde me echt voor schut gezet”
Reneé wist op dat moment letterlijk even niet wat ze moest zeggen. “Ik voelde me zó voor paal gezet.” Niet alleen omdat iemand haar publiekelijk aansprak, maar vooral door de ondertoon. “Alsof ik geen betrokken moeder zou zijn omdat ik niet op donderdagochtend mee kan lopen naar de bieb.” Dat raakte haar harder dan ze had verwacht. “Ik werk fulltime, maar alles draait nog steeds om mijn kinderen. Alleen ziet dat er misschien anders uit dan bij sommige andere ouders.”
Volgens Reneé leeft er op school soms nog een ouderwets beeld over moeders en werk. “Alsof je als moeder altijd beschikbaar moet zijn voor dit soort dingen.” Terwijl dat voor veel ouders simpelweg niet realistisch is. “Niet iedereen kan zomaar vrij nemen. Sommige mensen hebben vergaderingen, deadlines of werken in de zorg of het onderwijs.”
Gelukkig kwam er steun
Gelukkig bleef het niet stil in de groepsapp. Vrij snel sprongen andere ouders voor haar in de bres. Een paar ouders reageerden dat de opmerking inderdaad niet nodig was en dat niet iedereen dezelfde mogelijkheden heeft.
“Daar was ik echt blij mee,” zegt Reneé. “Anders had ik me nog ellendiger gevoeld.” Maar zelfs dat zorgde weer voor gedoe. Want vervolgens ontstond er discussie over ‘hoe hard ouders tegenwoordig reageren’ en ‘dat je ook niks meer mag zeggen’. “Het bleef maar doorgaan,” vertelt Reneé. “Zo vermoeiend.” Uiteindelijk bood een andere vader zich aan om mee te lopen naar de bibliotheek en was het praktische probleem opgelost. Maar voor Reneé bleef er een nare nasmaak hangen.
“Waarom moet alles zo publiekelijk?”
Wat ze vooral lastig vindt, is dat ouders elkaar tegenwoordig zo makkelijk publiekelijk aanspreken. “Waarom moet dat in een groepsapp met bijna zestig ouders erbij?” vraagt ze zich af. “Als iemand echt vindt dat ik meer moet helpen, stuur dan privé een bericht.” Maar volgens Reneé draait het vaak niet alleen om hulp regelen. “Soms voelt het alsof ouders elkaar willen laten zien hoe betrokken ze zelf zijn.”
Wie bakt cupcakes voor school? Wie rijdt het vaakst? Wie gaat mee naar de bieb? Volgens Reneé ontstaat er ongemerkt een soort competitie. “En daar heb ik echt geen behoefte aan.”
Fulltime werken blijft gevoelig
Wat haar opvalt, is dat vooral werkende moeders vaak opmerkingen krijgen. “Bij vaders hoor je dit veel minder.” Als een vader niet meegaat naar een uitje, wordt daar meestal niets van gezegd. “Maar als moeder ligt dat blijkbaar gevoeliger.” Zelf heeft Reneé totaal geen spijt van haar keuze om fulltime te werken. “Ik vind mijn werk leuk en belangrijk. En mijn zoon komt echt niets tekort.” Sterker nog: Dinand lijkt totaal niet bezig met wie er wel of niet meeloopt naar de bibliotheek. “Hij zei letterlijk: ‘Oh prima mam.’ Alleen volwassenen maken hier een ding van.”
Schoolpleinpolitiek
Inmiddels merkt Reneé dat ze steeds minder zin krijgt in het schoolplein. “Je voelt gewoon dat er groepjes zijn en dat er veel over elkaar gepraat wordt.” Ze probeert zich er niet teveel van aan te trekken, maar makkelijk vindt ze dat niet altijd. “Je wilt toch graag dat de sfeer fijn is, zeker omdat je elkaar jarenlang blijft tegenkomen.” Toch heeft deze situatie haar ook iets geleerd. “Ik ga me niet meer schuldig voelen omdat ik werk.” Volgens Reneé doen ouders allemaal hun best op hun eigen manier. “De één helpt mee op school, de ander werkt hard om alles thuis draaiende te houden.” En misschien zouden ouders elkaar daar wat minder op moeten beoordelen. “Want uiteindelijk zitten we allemaal in hetzelfde schuitje.”
Afbeelding: Freepik
