Hoewel Hannah vindt dat ziek gewoon ziek is, merkt ze dat haar geduld langzaam opraakt. “Als je echt niet lekker bent, moet je thuisblijven,” zegt ze. “Maar wat hier gebeurt, drijft mij tot waanzin.” Hannah werkt al jaren bij hetzelfde bedrijf en staat bekend als loyaal en betrouwbaar. Ze meldt zich zelden ziek. “Eén of twee keer per jaar, dat vind ik normaal. Iedereen kan een keer griep hebben of een buikvirus oplopen.” Maar haar collega Victoria lijkt een ander patroon te hebben. “Ze is elke maand wel een keer ziek,” vertelt Hannah. “En niet een halve dag, maar vaak één of twee dagen. Soms zelfs een hele week.”
Het patroon
De redenen verschillen. De ene keer is het haar menstruatie, dan weer griep, dan migraine. “Ik wil absoluut niet bagatelliseren dat iemand zich slecht kan voelen,” benadrukt Hannah. “Maar elke maand?” Wat haar vooral opvalt, is de regelmaat. “Het is bijna voorspelbaar.” En telkens wanneer Victoria zich ziekmeldt, verschuift het werk. Deadlines blijven staan. Klanten wachten niet. “We lossen het als team op,” zegt Hannah. “Maar puntje bij paaltje komt het neer op extra werk.” Hannah merkt dat ze vaker langer blijft. Even dat ene dossier afronden. Nog snel een mail beantwoorden. “Je wilt niet dat het blijft liggen.” Collega’s helpen mee, maar iedereen heeft al een volle agenda. “En hoe vaker het gebeurt, hoe minder begrip ik voel.” Ze schaamt zich bijna voor die gedachte. “Ik wil geen ongevoelige collega zijn.”
Zorg of irritatie?
Toch knaagt er iets. Hannah heeft Victoria meerdere keren gevraagd of alles wel goed gaat. Of er thuis iets speelt. “Misschien zit ze in een moeilijke periode,” dacht ze. Maar Victoria houdt het luchtig. “Nee hoor, gaat prima.” Dat maakt het voor Hannah ingewikkeld. “Als iemand eerlijk zegt dat het niet goed gaat, kan ik daar begrip voor hebben. Maar nu voelt het vaag.” Wat Hannah ook opvalt, is Victoria’s leefstijl. “Ze komt ’s ochtends binnen met een blikje energiedrank en een kaasbroodje.” Rond lunchtijd volgt vaak iets uit de automaat. En ’s avonds? “Ik zie haar soms om één uur ’s nachts nog appen in onze groepsapp.” De volgende dag moet ze om zes uur op. “Dan denk ik: ja, als je zo leeft, is het niet gek dat je je niet fit voelt.” Hannah vraagt zich af of ze te snel oordeelt. “Ik ben geen arts. Misschien speelt er iets medisch waar ik geen weet van heb.”
De sfeer op de werkvloer
Op de afdeling wordt er gefluisterd. “Andere collega’s zien het ook.” In de koffiekamer vallen opmerkingen. Zuchtjes wanneer er weer een ziekmelding binnenkomt. Maar richting Victoria blijft het meestal stil. “Niemand wil de boeman zijn.” Wat Hannah het meest verbaast, is dat het management nauwelijks lijkt in te grijpen. “Omdat wij het steeds opvangen, merken zij er weinig van.” Dat voelt wrang. “Wij rennen, zodat het probleem niet zichtbaar wordt.”
Naar HR?
De vraag die haar bezighoudt: moet ze dit aankaarten bij HR? “Het voelt als klikken,” zegt ze. “Alsof ik haar verraad.” Maar tegelijkertijd denkt ze: dit gaat niet alleen over mij. Het gaat over werkdruk, eerlijkheid en teamdynamiek. Ze weet dat ziekteverzuim een gevoelig onderwerp is. “Je kunt niet zomaar zeggen dat iemand zich te vaak ziekmeldt.” Toch voelt het alsof het patroon niet meer incidenteel is, maar structureel. Hannah wil niet overkomen als iemand die menstruatieklachten of migraine niet serieus neemt. “Ik weet dat dat heftig kan zijn.” Maar elke maand meerdere dagen afwezig? “Dan denk ik: moet je daar niet iets mee?” Misschien een gesprek met een huisarts. Of kijken naar werkdruk en slaapritme. “Maar dat is niet aan mij,” verzucht ze.
Wat is haar rol?
Hannah vraagt zich af waar haar verantwoordelijkheid ophoudt. Moet zij het aankaarten? Of is het aan leidinggevenden om patronen te signaleren? Ze overweegt een gesprek met haar manager, niet om met de vinger te wijzen, maar om de werkdruk bespreekbaar te maken. “Zonder namen te noemen.” Misschien kan het team beter worden ondersteund. Of kan er gekeken worden naar structurele oplossingen. Want wat haar het meest dwarszit, is niet alleen Victoria’s afwezigheid, maar het gevoel dat het probleem onder de radar blijft.
Twijfel
’s Avonds ligt Hannah soms wakker. “Ben ik te streng?” Ze herinnert zichzelf eraan dat iedereen anders belastbaar is. Dat niet alles zichtbaar is aan de buitenkant. Maar ze voelt ook dat haar grens in zicht komt. “Ik wil niet verbitterd raken.” Misschien, denkt ze, moet ze nog één keer het gesprek aangaan met Victoria. Eerlijk, maar respectvol. “Niet beschuldigend, maar vanuit zorg.” Of misschien is het tijd om het bij haar leidinggevende neer te leggen, zodat het niet langer een fluisteronderwerp blijft. Wat ze in elk geval weet: het laten sudderen helpt niemand. Niet het team, niet Victoria en zeker haarzelf niet. “Ziek is ziek,” zegt Hannah. “Maar als het elke maand gebeurt, moeten we er toch iets mee. Toch?”
Afbeelding: Freepik
Joris -
De geïnterviewde vindt één of twee keer per jaar ziekmelden normaal. Dat is ook gewoon structureel. Maar bij drie ziekmeldingen in een jaar, is het aan de werkgever om een verzuimgesprek te voeren. Als jullie gewoon eens niet de gaten dichtlopen en de boel de boel laten, dan wordt het probleem ook inzichtelijk. Energiedrankjes, kaasbroodjes, snoepjes uit de automaat of appen om 1 uur is allemaal niet verboden.