Toen Karine als zzp’er begon, had ze hoge verwachtingen. “Vrijheid, blijheid: dat is wat ik dacht. Na 15 jaar in loondienst te hebben gewerkt voor diverse marketingbureaus vond ik het tijd voor de volgende stap. Ik zei mijn baan op, ging naar de KvK en startte als zzp’er. Ik ben nu ruim een jaar bezig en ik moet zeggen dat het me enorm tegenvalt. En nu ik ook niet meer in mijn favoriete lunchroom mag werken, ben ik het eigenlijk meer dan zat.”
Echt verkeken
Karine heeft meerdere redenen waarom ze het leven als zelfstandige vindt tegenvallen. “Ik heb wel tien petten op. Klanten komen niet zomaar naar je toe; daar moet ik hard voor werken. Daarnaast moet ik mijn bestaande klanten tevreden houden en de concurrentie voorblijven. Mijn tarieven moeten zo laag mogelijk zijn, anders gaan ze naar een ander. En ook de boekhouding en administratieve rompslomp moet ik zelf doen. Daar had ik me echt op verkeken toen ik hieraan begon.”
Hoge werkdruk
Wat Karine ook allesbehalve meevalt, is de werkdruk. “Toen ik in loondienst was en een dag niet lekker was, meldde ik me gewoon ziek. Even een dagje bijkomen en dan weer met frisse moed aan de bak. Nu kan dat niet. Als ik het niet doe, doet niemand het. En het werk stopt nooit: zelfs op vakantie moet ik bereikbaar zijn voor mijn klanten. Natuurlijk zet ik mijn out-of-office aan, maar als het echt nodig is, moet ik mijn laptop openklappen.”
Mis de gezelligheid
Maar wat Karine nog wel het meeste mist, zijn haar collega’s. “Je kon samen lachen, even sparren en met elkaar lunchen. Omdat ik het zat was om altijd alleen te zijn, besloot ik twee dagen per week bij de lunchroom hier in het dorp te gaan zitten. Lekker met een cappuccino, een glas water en mensen om mij heen. Prima toeven! Alleen ben ik daar sinds een paar weken niet meer welkom.”
10 euro per uur
In de lunchroom zaten veel zzp’ers te werken. “En dat waren ze zat. Wij leverden te weinig op. Het klopt, ik bestel ongeveer één drankje per uur en lunchen doe ik buiten, wandelend met een meegebrachte boterham van thuis. Maar ik ben niet de enige die het zo doet; bijna altijd was ik een van de velen met een laptop. De eigenaar was het zat en stelde in dat je hier best mocht werken, maar dan wel voor minimaal 10 euro per uur aan consumpties moet afnemen. Dat komt neer op een koffie en een broodje. En dat elk uur.”
Gratis kantoor
Karine besloot ondanks de regel tóch met haar laptop in de lunchroom te gaan zitten. “Ik had altijd leuk contact met de meiden in de bediening en besloot het erop te wagen. Maar toen ze mij na het bestellen van een cappuccino vroegen wat ik wilde eten en ik daar ‘niks’ op antwoordde, zeiden ze dat ik na het opdrinken van mijn koffie moest vertrekken. ‘U houdt urenlang een plek bezet waar ook betalende gasten kunnen zitten. De eigenaar is ook een ondernemer en houdt niks over aan deze zaak als jullie dit als gratis kantoor gebruiken.’ Dat kwam wel binnen… Met hangende pootjes ben ik naar huis gegaan.”
Dat doe je toch niet?!
Natuurlijk begrijpt Karine dat de uitbater van de lunchroom ook moet eten. “Ja, dat snap ik heus. Ik vind alleen de manier waarop niet zo leuk. En nu is hij 80 procent van zijn vaste klanten kwijt. Ja, wij bestelden misschien niet zo veel. Maar we waren er wel altijd. Dat gaf ook een bepaalde sfeer en gezelligheid. Ik vermoed dat hij hier nog op gaat terugkomen. Klanten wegsturen, dat doe je toch niet?!”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Je hebt je niet zomaar eventjes verkeken op één aspect van zzp’en, maar op zo’n beetje alles. Als collega in loondienst zie ik je ook niet echt als aanwinst, als je je ‘als je je niet zo lekker voelt’ meteen ziekmeldt.
Een verwarmde werkplek met gezelligheid en consumpties voor een tientje per uur is een koopje. Ofwel: dat kan niet uit.
De uitbater is jullie als vulling echt liever kwijt dan rijk. Als je nauwelijks iets afneemt, kun je jezelf niet echt klant noemen (in de horeca wordt overigens over gasten gesproken – klein detail).