Al jong wist Cathy dat ze anders naar liefde keek dan haar ouders misschien hadden gehoopt. “Ik speelde vroeger liever met meisjes, sprak liever met meisjes en voelde me ook altijd meer op mijn gemak bij meisjes.” Pas toen ze ouder werd, begreep ze wat dat betekende. “Vanaf mijn puberteit werd ik verliefd op meisjes. Ik heb eigenlijk nooit een periode gehad waarin ik dacht: misschien word ik later wel verliefd op een man.”
Toch duurde het lang voordat Cathy daar thuis over vertelde. “Ik wist gewoon dat mijn ouders het moeilijk zouden vinden.” Niet omdat ze ooit letterlijk hadden gezegd dat ze iets tegen homoseksualiteit hadden. “Dat was juist het lastige. Ze hebben nooit gezegd dat het verkeerd was. Maar ik voelde het wel. In opmerkingen, stiltes en de manier waarop ze reageerden op vriendinnen.”
Ik stelde het zo lang mogelijk uit
Pas op haar 24ste vertelde Cathy haar ouders dat ze op vrouwen viel. “Ik was toen net van plan om met mijn vriendin te gaan samenwonen. Ik dacht: nu kan ik er echt niet meer omheen.” Ze had het gesprek eindeloos voorbereid. “Ik had in mijn hoofd bedacht wat ik wilde zeggen en wat zij misschien zouden vragen.”
De reactie viel mee en tegen. “Ze werden niet boos. Ze zeiden ook niet dat ze het afkeurden. Maar het was vooral heel stil.” Cathy had gehoopt op enthousiasme over haar nieuwe relatie en haar eerste eigen huis. “In plaats daarvan kreeg ik vooral het gevoel dat ze moesten wennen aan het idee.” Dat gevoel is eigenlijk nooit helemaal weggegaan.
Nooit echt afgewezen, maar ook nooit omarmd
Inmiddels zijn we tien jaar verder. Cathy is nu 34 en al jaren samen met Annekee. “Met Annekee weet ik gewoon dat het goed zit. We kennen elkaar door en door.” Ze lachen veel samen, hebben dezelfde soort humor en kunnen uren praten. “Maar we kunnen ook prima een hele zondag op de bank zitten zonder iets te doen. Dat vind ik heerlijk.”
Haar ouders zijn vriendelijk tegen Annekee. “Ze vragen hoe het met haar gaat en ze komt gewoon mee met verjaardagen en kerst.” Toch mist Cathy iets. “Ik heb nooit het gevoel gehad dat ze echt blij zijn dat dit mijn leven is.”
Klaar voor de volgende stap
Na bijna tien jaar samen is Cathy klaar om Annekee ten huwelijk te vragen. “Ik wil haar heel graag verrassen.” Ze had het plan al een tijdje in haar hoofd. “Geen groot publiek, geen flashmob en geen restaurant waar iedereen staat te kijken. Daar zou Annekee echt van gruwelen.” Cathy wil het klein en persoonlijk houden. “Ik dacht aan een plek die veel voor ons betekent. Alleen wij tweeën.” Maar er was één ding dat ze heel graag bij het aanzoek wilde gebruiken: de familiering van haar oma.
De ring van oma
“Mijn oma is een paar jaar geleden overleden en de ring betekent ontzettend veel voor mij.” Het is geen enorm dure ring. “Het gaat me helemaal niet om de waarde. Het is vooral de gedachte dat vrouwen uit mijn familie deze ring hebben gedragen.”
Cathy had altijd begrepen dat de ring uiteindelijk bij haar terecht zou komen. “Mijn moeder heeft hem nu. Ik heb haar gevraagd of ik hem tijdelijk mocht lenen om Annekee ten huwelijk te vragen.” Ze verwachtte eigenlijk dat haar moeder meteen ja zou zeggen. Dat gebeurde niet.
Ze zei dat Annekee misschien niet de ware is
“Mijn moeder keek me aan en zei dat ze erover had nagedacht, maar dat ze twijfelde of Annekee wel de ware voor mij is.” Cathy wist even niet wat ze moest zeggen. “Ik vroeg haar waarop ze dat baseerde. Toen zei ze dat ze ons wel gelukkig vindt, maar dat ze niet weet of we echt bij elkaar passen voor de rest van ons leven.” Dat kwam hard aan. “Na bijna tien jaar samen dacht ik toch dat ze inmiddels wel zou zien dat dit serieus is.”
Kinderen blijken de sleutel te zijn
Daarna kwam er nog iets bij. “Mijn moeder zei dat zij de ring eigenlijk altijd voor mij had willen bewaren tot het moment dat ik kinderen zou krijgen.” Cathy moest daar bijna om lachen, omdat het zo pijnlijk was. “Ik zei: mam, je weet toch dat wij geen kinderen willen?” Dat weten haar ouders inderdaad. “Annekee en ik hebben daar heel bewust voor gekozen. We willen geen kinderen. Dat is geen fase en ook geen beslissing waar we nog over twijfelen.” Toch lijkt dat voor haar ouders een belangrijk onderdeel van het plaatje te zijn.
Alsof ons leven minder compleet is
Volgens Cathy is dat precies wat haar zo verdriet doet. “Ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn ouders een bepaald beeld van mijn leven hebben. Trouwen met een vrouw vinden ze inmiddels blijkbaar acceptabel. Maar dan moet er vervolgens wel een bepaald soort leven uitkomen.” Een huis. Een huwelijk. Kinderen. En misschien daarna kleinkinderen. “Als dat plaatje er niet komt, lijkt het alsof ze zich afvragen of mijn leven wel compleet is.” Dat raakt haar diep.
Ze weigeren de ring
Uiteindelijk bleven haar ouders bij hun besluit. “Ze geven de ring niet.” Cathy heeft nog geprobeerd uit te leggen hoe belangrijk het voor haar was. “Ik zei dat ik de ring alleen wilde gebruiken tijdens het aanzoek. Daarna zou ik hem natuurlijk teruggeven.” Maar ook dat veranderde niets. “Mijn moeder zei dat ze het niet goed voelde.” Cathy is daar nog steeds verdrietig over. “Het voelt alsof ik opnieuw moet bewijzen dat mijn relatie serieus is.”
Dan maar een andere ring
Uiteindelijk heeft Cathy zelf een ring gekocht. “Ik heb een prachtige ring gevonden. Annekee gaat hem hopelijk geweldig vinden.” Ze weet dat de ring eigenlijk perfect is. “Maar eerlijk gezegd doet het me pijn dat het niet de ring van oma is.” Niet vanwege het sieraad zelf. “Ik had het zo mooi gevonden als mijn oma, op haar eigen manier, bij dat moment aanwezig kon zijn.” Nu voelt het alsof dat stukje familie ontbreekt.
Vooral teleurgesteld
Cathy is niet boos op haar ouders. “Dat zou bijna makkelijker zijn.” Ze is vooral verdrietig. “Ik had gehoopt dat ze na tien jaar zouden denken: dit is mijn dochter, dit is de vrouw van wie ze houdt en dit maakt haar gelukkig.” Dat haar ouders twijfelen aan Annekee vindt ze pijnlijk. “Ik vraag me dan af wat ik nog meer moet doen.” Ze wonen samen. Hebben samen een leven opgebouwd. Staan altijd voor elkaar klaar. “Wat moet er nog gebeuren voordat ze denken: ja, dit is echt?”
Het aanzoek gaat gewoon door
Ondanks alles gaat Cathy haar plan uitvoeren. “Ik ga Annekee ten huwelijk vragen.” Wanneer precies, houdt ze nog even geheim. “Ze weet echt helemaal van niets.” En misschien is dat maar goed ook. Want als Cathy iets heeft geleerd, is het dat haar geluk niet afhankelijk kan zijn van de goedkeuring van haar ouders. “Ik wil haar vragen omdat ik van haar houd. Niet omdat mijn familie vindt dat zij de juiste vrouw voor mij is.” Toch hoopt ze dat haar ouders uiteindelijk bijdraaien. “Misschien begrijpen ze dan dat ik geen ander leven had kunnen wensen.”
Oma zou willen dat ik gelukkig ben
Cathy heeft de familiering inmiddels teruggegeven. “Ik heb hem nog één keer vastgehouden voordat ik hem terugbracht.” Dat moment deed meer met haar dan ze had verwacht. “Ik dacht aan oma. Aan hoe zij was. En aan wat zij tegen me zou zeggen.” Cathy glimlacht. “Ik denk dat ze vooral zou zeggen dat ik mijn eigen geluk moet volgen.”
En dat is precies wat ze gaat doen. De ring die ze zelf heeft gekocht, ligt inmiddels veilig opgeborgen. “Ik ben er nog steeds verdrietig over dat het niet de ring van oma is. Dat ga ik ook niet doen alsof dat me niets doet.” Maar wanneer ze straks tegenover Annekee zit, weet ze één ding zeker. “Dan kijk ik naar haar en weet ik waarom ik haar ten huwelijk wil vragen. En uiteindelijk is dát waar het om gaat.”
Afbeelding: Unsplash+
