Judith vindt voetbal een van de leukste sporten die er is. Ze gaat graag naar het stadion om haar favoriete club aan te moedigen en als ze niet naar een wedstrijd kan, kijkt ze thuis op televisie. Samen met haar man bespreekt ze regelmatig de tactiek en analyseert ze wat er op het veld gebeurt. Wanneer de voetbalclub van haar negenjarige dochter haar vraagt om het team te coachen, hoeft ze dan ook niet lang na te denken. Maar inmiddels begrijpt Judith waarom zoveel vrouwen na Ć©Ć©n seizoen alweer stoppen. Het ligt niet aan de kinderen, maar aan de ouders langs de lijn.
Met veel plezier begonnen
De club wil graag meer vrouwen bij het voetbal betrekken. Niet alleen als ouders die hun kinderen naar de training brengen, maar ook als trainers, coaches en vrijwilligers. Ook de KNVB stimuleert die betrokkenheid. Judith vindt dat een mooie ontwikkeling. Ze heeft zelf vroeger in een gemengd team gevoetbald en was naar eigen zeggen best goed. Rond haar elfde stopte ze, onder meer omdat de meisjes uit haar team inmiddels waren afgehaakt en ze zich steeds minder thuis voelde tussen de jongens. De liefde voor voetbal bleef. Ze vindt het heerlijk om nu haar dochter en haar teamgenootjes te begeleiden. “Ik dacht dat het geweldig zou zijn om op zaterdagochtend met die meiden bezig te zijn, ze beter te zien worden en vooral te zorgen dat ze plezier hebben. Daar doe ik het voor.”
De eerste vaders staan al klaar
De club heeft duidelijke afspraken: ouders moeten de coach haar werk laten doen en kinderen moeten vooral lekker kunnen voetballen. In de praktijk blijkt dat lastig. Zodra Judith op zaterdagochtend haar auto parkeert, staan de eerste vaders haar soms al op te wachten. Ze lopen gezellig met haar mee richting de kleedkamer. Eerst gaat het over het weer of de tegenstander, maar al snel volgen de adviezen. Waarom zet ze dat ene meisje niet op een andere positie? Heeft ze wel gezien dat de verdediging te ver naar voren staat? Judith probeert vriendelijk te blijven en laat veel opmerkingen langs zich heen glijden. “Ik vind het prima als ouders betrokken zijn, maar ik heb geen behoefte aan een tactische bespreking voordat de kinderen Ć¼berhaupt het veld op zijn gegaan.”
De wedstrijdanalyse in de kantine
Na afloop is het soms nog erger. In de kantine komen de vaders met uitgebreide analyses van de wedstrijd. Ze leggen uit wat Judith anders had moeten doen, welke wissels niet handig waren en waar volgens hen de fouten zijn gemaakt. Na een verloren wedstrijd spreekt de vader van een van de speelsters haar aan. Hij vindt dat ze zijn dochter te weinig op haar favoriete positie heeft laten spelen en dat ze eerder had moeten wisselen. Judith probeert rustig uit te leggen dat ze alle meiden speeltijd wil geven en dat ze bij het wisselen naar het hele team kijkt. Maar de man blijft doorgaan en zegt dat ze misschien toch eens wat meer naar ervaren voetbalkenners moet luisteren.
De maat is vol
Dan is voor Judith de maat vol. “Ik coach dit team omdat ik het leuk vind en omdat de club iemand nodig heeft. Je mag best een mening hebben, maar ik bepaal hoe ik de wedstrijd aanpak. Als je denkt dat het beter kan, staat het je vrij om zelf coach te worden.” De man kijkt haar verbaasd aan en druipt uiteindelijk af. Judith voelt zich opgelucht dat ze eindelijk iets heeft gezegd, maar baalt ook dat het zover moest komen. Thuis komen de frustraties alsnog los bij haar man. Zelf heeft ze jarenlang voetbal gevolgd en ze weet echt wel waar ze mee bezig is. “Het lijkt wel alsof ik me voortdurend moet bewijzen, terwijl ik alleen maar probeer die meiden met plezier te laten voetballen. Als een man deze taak had, vraag ik me af of iedereen hem ook steeds zou vertellen hoe hij het moet doen.”
Moet ik er dan maar mee stoppen?
Haar man vindt dat Judith zich dit niet moet laten welgevallen. Als ze er zoveel stress van krijgt, kan ze er toch gewoon mee stoppen? Maar dat wil ze eigenlijk helemaal niet. Ze heeft het probleem ook bij de club aangekaart. Daar krijgt ze begrip, maar de opmerkingen worden afgedaan als het gedrag van een paar vervelende mannen. De club wil opnieuw een avond organiseren over het gedrag van ouders langs de lijn. Judith vraagt zich alleen af of juist de ouders die dit zouden moeten horen, wel komen opdagen. “Ik wil helemaal niet stoppen, want ik geniet van het coachen en ik vind het belangrijk dat mijn dochter ziet dat vrouwen ook op het veld hun plek hebben. Maar soms vraag ik me af waarom ik mezelf dit iedere week aandoe.”
Het plezier moet voorop blijven staan
Voorlopig gaat Judith door. Ze heeft zichzelf voorgenomen zich zo min mogelijk aan te trekken van de ongevraagde adviezen en haar aandacht te richten op de kinderen. Als ze na een wedstrijd ziet hoe de meiden lachen, elkaar aanmoedigen en trots zijn op wat ze samen hebben bereikt, weet ze weer waarvoor ze het doet. Toch vindt ze het jammer dat juist de bemoeienis van volwassenen zoveel energie kost. Want als clubs willen dat meer vrouwen actief worden in het voetbal, moeten ze er ook voor zorgen dat die vrouwen hun werk kunnen doen zonder voortdurend commentaar te krijgen. “Ik hoop dat de club echt iets met dit probleem gaat doen. Want als vrouwen steeds afhaken omdat ze niet serieus worden genomen, verandert er nooit iets. En dat zou toch zonde zijn, voor ons Ć©n voor de kinderen.”
Photo by Thirdman via Pexels
