Jessica werkt bij een groot bedrijf op de Zuidas, waar medewerkers tussen de middag in een restaurant kunnen lunchen. Er staat van alles op het menu, van gezonde salades tot warme maaltijden. Maar op vrijdag is het feest: dan is er friet. Jessica eet doorgaans gezond en trakteert zichzelf vrijdags op een portie. Ze kijkt daar de hele week naar uit en geniet van ieder frietje. “Het is misschien een beetje kinderachtig, maar ik vind het heerlijk om op vrijdag even niet op mijn eten te letten en gewoon lekker van mijn frietjes te genieten.”
Mayke neemt steeds een frietje
Sinds een tijdje schuift collega Mayke op vrijdag bij haar aan. Ze heeft steevast een quinoa salade bij zich en vertelt uitgebreid hoe goed ze op haar voeding let. Friet past volgens haar absoluut niet in haar eetpatroon. Toch duurt het nooit lang voordat ze met haar hand in Jessica’s bakje zit. Ze pakt een frietje, doopt het in de mayonaise en eet het op alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De eerste keer was Jessica met stomheid geslagen. De tweede keer zag ze het al aankomen. “Ik vind het echt brutaal dat ze zomaar in mijn bakje zit, zonder het eerst te vragen. En dan ook nog lekker mijn mayonaise erbij pakken!”
Ik vind het ook niet fris
Het gaat Jessica inmiddels niet eens meer alleen om de friet. Ze vindt het onsmakelijk dat iemand zomaar met haar handen aan haar eten zit. Ze weet helemaal niet wat Mayke daarvoor heeft aangeraakt en bovendien heeft ze haar eigen portie bewust gekozen. Als Mayke graag een frietje wil, kan ze er toch zelf een bestellen? Dat ze ondertussen blijft vertellen hoe gezond ze eet, maakt het voor Jessica nog vreemder. “Ik snap best dat iemand die op haar eten let af en toe zin heeft in iets lekkers, maar waarom moet dat dan uit mijn bakje? Ik wil gewoon zelf bepalen met wie ik mijn eten deel.”
Mijn vriend vindt dat ik er iets van moet zeggen
Vorige week besprak Jessica het tijdens een etentje bij vrienden. Haar vriend vond de oplossing eenvoudig: de volgende keer moet ze gewoon zeggen dat ze het niet prettig vindt. De vriendin bij wie ze aten, kwam met een subtieler idee. Jessica zou Mayke kunnen vragen of ze ook een apart bakje friet voor haar zal halen. Daarmee maakt ze duidelijk dat Mayke best friet mag eten, maar niet uit haar portie. Jessica vindt het allebei geen gekke ideeĂ«n, maar ze ziet op tegen het moment zelf. “Ik wil niet dat Mayke zich aangevallen voelt, zeker niet waar andere collega’s bij zitten. Ik wil er ook geen groot ding van maken.”
Ik heb ook een beetje medelijden met haar
Mayke staat niet heel stevig in haar schoenen en heeft bovendien een jaarcontract. Het is nog onzeker of ze na dat jaar mag blijven. Jessica weet dat haar collega het niet gemakkelijk heeft en voelt zich schuldig bij de gedachte dat ze haar op iets kleins als een frietje zou aanspreken. Tegelijkertijd ergert ze zich iedere vrijdag opnieuw en wil ze niet dat dit een gewoonte wordt waar ze maar mee moet leren leven. “Ik heb best met Mayke te doen en ik wil haar niet onzeker maken, maar ik vind niet dat ik daarom alles maar goed hoef te vinden.”
Wat doe ik als het vrijdag weer gebeurt?
Volgende week is het opnieuw frietdag. Jessica heeft zich voorgenomen om niet meteen boos te reageren als Mayke weer naar haar bakje reikt. Misschien vraagt ze luchtig of ze zelf ook een portie wil bestellen, of zegt ze gewoon dat ze haar frietjes graag voor zichzelf houdt. Ze hoopt dat Mayke de boodschap begrijpt zonder dat hun samenwerking eronder lijdt. “Ik wil haar niet voor schut zetten, maar ik wil ook niet iedere vrijdag met tegenzin aan tafel zitten. Moet ik er gewoon iets van zeggen, of maak ik van een paar frietjes een groter probleem dan het is?”
Photo by https://kaboompics.com/ via Pexels
Willemijn -
Godsamme wat kunnen vrouwen ongelooflijk moeilijk en omslachtig doen. Die griet zit schaamteloos uit jouw bakje te graaien en jij hangt een heel jankverhaal op dat zij het zo moeilijk heeft en je wilt het liever niet en je wilt haar ook niet voor schut zetten en de samenwerking, jank jank zeik zeik… nogmaals: ze zit schaamteloos en ongevraagd uit jouw bakje te graaien. Geen ‘Oh, dat ziet er lekker uit, mag ik er eentje?’ en daarna nog lekker door de mayonaise gaan lebberen. Ze staat in elk geval stevig genoeg in haar schoenen om van haar collega te jatten. Totaal geen manieren en jij zit op je kont te draaien om het goed te praten. Ga voortaan niet meer naast haar zitten. Leg je hand over je friet/schuif je bakje weg/draai je bovenlichaam naar haar toe zodat ze er niet meer zo maar bij kan. En je kunt best hardop zeggen, want een vrouw bij een groot bedrijf op de Zuidas mag best ballen hebben: ‘Zeg Mayke, ik vind het behoorlijk onprettig dat je zomaar uit mijn bakje graait. Of je vraagt het, of je haalt het zelf.’ De vernedering is geheel aan haar kant, hoor. Wie haalt het in godsnaam in haar kop om rĂĽcksichtlos d’r gore hand in jouw frietbakje te dopen? Trek je mond open!