Benjamin is pas 28, maar volgens zijn moeder Frederique weet hij al zijn hele leven precies wat hij wil. Als kind wilde hij bijvoorbeeld per se merkkleding en daar had hij veel voor over. Hij liep een krantenwijk, werkte bij een bezorgdienst en deed dat allemaal naast zijn havo-examen. Daarna ging hij naar de hogeschool en inmiddels heeft hij in Amsterdam een eigen bedrijf dat goed loopt. Frederique en haar man zijn trots op hem. “We hebben hem altijd bewonderd om zijn ambitie, ook al vonden we het soms best bijzonder hoeveel hij voor bepaalde dingen overhad.”
Ook met eten is hij kieskeurig
Benjamin houdt van mooie dingen en dat geldt inmiddels ook voor eten. Hij neemt zijn vriendinnen graag mee naar bijzondere restaurants en heeft er geen moeite mee om daar flink voor te betalen. Een avond bij Flore, RIJKS of een ander goed restaurant ziet hij als een belevenis. Zijn vriendinnen zijn volgens Frederique vaak verzorgd, stijlvol en behoorlijk klassiek in hun uitstraling, maar lang blijven de relaties meestal niet duren. “Hij kan ontzettend genieten van een mooie avond en vindt het blijkbaar vanzelfsprekend dat daar een restaurant bij hoort waar alles tot in de puntjes klopt.”
Met ons uit eten is lastiger
Het probleem ontstaat eigenlijk wanneer Frederique en haar man Benjamin zelf willen meenemen. Ze vinden het juist gezellig om met hun zoon ergens eenvoudig te eten. Een knus restaurant, een goede satĂ©, een bakje friet erbij en lekker lang natafelen: voor hen is dat een heerlijke avond. Benjamin denkt daar anders over. Als het geen restaurant van niveau is, blijft hij volgens Frederique liever thuis. “Als wij zeggen dat we gezellig ergens een hapje willen eten, vraagt hij eerst waar we naartoe gaan en als het hem niet bijzonder genoeg lijkt, zegt hij dat hij thuis ook lekker kan eten.”
Voor een gezin loopt het snel op
Frederique zou het nog niet zo’n probleem vinden als ze alleen met Benjamin uit eten ging. Maar ze heeft behalve hem nog twee dochters, inmiddels ook twee kleinkinderen en natuurlijk komt de hele familie af en toe bij elkaar. Als iedereen mee zou gaan naar een restaurant zoals Flore of Ciel Bleu, loopt de rekening behoorlijk op. Het gaat haar dan ook niet om het geld dat Benjamin zelf uitgeeft. Hij werkt ervoor en mag daar van haar alle plezier van hebben. “Maar als je met een gezin van meerdere mensen uit eten gaat, vind ik het gewoon gezellig als je ergens kunt zitten waar iedereen het naar zijn zin heeft zonder dat we vooraf naar de menukaart moeten kijken of het wel betaalbaar is.”
Sterrenrestaurant zijn niet automatisch gezelliger
Toch kan Frederique ook wel lachen om de eigenaardigheid van haar zoon. Ze gunt hem zijn liefde voor bijzondere gerechten en begrijpt dat hij inmiddels gewend is geraakt aan een bepaald niveau. Maar ze hoopt dat hij soms ook wil aanschuiven bij zijn familie voor iets simpels. Want uiteindelijk gaat het haar niet om de sterren op de gevel, maar om het samen zijn. “Ik zou het zo leuk vinden als hij af en toe gewoon zegt: mam, pap, laten we ergens een sateetje eten en daarna een ijsje halen. Misschien is dat culinair niet zijn hoogtepunt van het jaar, maar voor mij zou het dat wel zijn.”
Misschien moet ze hem gewoon laten kiezen
Frederique weet dat ze Benjamin moeilijk kan dwingen om mee te gaan naar een restaurant waar hij niets aan vindt. En misschien moet ze dat ook helemaal niet willen. Hij is volwassen, verdient zijn eigen geld en mag daar zijn eigen keuzes mee maken. Toch zou ze het jammer vinden als gezamenlijke etentjes steeds onmogelijk worden omdat de verwachtingen zo ver uit elkaar liggen. “Misschien moeten wij gewoon accepteren dat Benjamin voor sterrenrestaurants kiest en hij accepteren dat wij soms liever een bord friet naast onze satĂ© hebben. Als hij maar af en toe voor ons kiest in plaats van voor het perfecte menu, ben ik al tevreden.”
Photo by Kampus Production via Pexels
