Eva had nooit gedacht dat de scheiding van haar man uiteindelijk zo’n grote rol zou blijven spelen in haar leven. Inmiddels zijn ze alweer een paar jaar uit elkaar, maar helemaal verwerkt is het vertrek van haar man nooit. Hij koos destijds voor June, een vrouw die behoorlijk wat jonger is dan Eva. “Het was niet alleen mijn huwelijk dat stukliep, ik voelde me ook ingeruild.” Vooral dat laatste gevoel komt steeds terug nu haar dochter Noa ouder wordt en steeds meer naar June lijkt toe te trekken.
June is alles wat ik niet ben
June is hip, altijd bezig met haar uiterlijk en behoorlijk actief op sociale media. Ze heeft veel volgers en deelt regelmatig foto’s en filmpjes van haar leven. Eva merkt dat Noa daar enorm gevoelig voor is. Ze kijkt tegen June op en neemt steeds meer van haar over. “Soms zie ik Noa iets doen waarvan ik denk: dat heeft ze echt van June.” Dat hoeft op zichzelf natuurlijk helemaal niet erg te zijn. Maar voor Eva voelt het anders. Zeker omdat Noa vroeger vooral met haar moeder optrok.
Mijn dochter wil steeds meer naar haar
Noa is inmiddels oud genoeg om haar eigen voorkeuren te hebben. Ze wil graag met June winkelen, vindt het leuk om samen foto’s te maken en vraagt haar soms advies over kleding of make-up. Dingen waar Eva vroeger vanzelfsprekend bij betrokken was. “Ik merk dat ze soms liever aan June vertelt wat er in haar leven speelt dan aan mij.” Dat doet pijn. Eva gunt haar dochter een goede band met haar stiefmoeder, maar tegelijkertijd vraagt ze zich af waarom die band ten koste lijkt te gaan van die van hen.
De scheiding zit er nog tussen
Eva weet dat haar gevoel niet alleen over Noa en June gaat. De scheiding heeft diepe sporen nagelaten. Haar man ging niet zomaar weg; hij koos voor June. Een veel jongere vrouw die nu ook een belangrijke plek in het leven van hun dochter heeft. “Als June een gewone stiefmoeder was geweest, had ik dit misschien makkelijker kunnen accepteren.” Ze schaamt zich soms voor die gedachte. June heeft Noa niets aangedaan en is volgens Eva eigenlijk best aardig. Ze doet haar best voor Noa en bemoeit zich niet op een vervelende manier met Eva.
En toch doet het pijn
Onlangs kwam Noa enthousiast thuis na een middag met June. Ze had nieuwe kleding gekocht en vertelde uitgebreid wat ze allemaal hadden gedaan. Eva luisterde en probeerde oprecht blij voor haar te zijn. “Ik voelde me op dat moment ineens een beetje overbodig.” Ze weet dat dit misschien helemaal niet eerlijk is. Een dochter kan van haar moeder houden én het leuk vinden om dingen met een andere vrouw te doen. Maar gevoelens laten zich niet altijd wegredeneren.
Ik wil niet met haar concurreren
Wat Eva absoluut niet wil, is dat Noa het gevoel krijgt dat ze moet kiezen. Ze wil geen negatieve dingen over June zeggen en al helemaal niet proberen haar dochter bij haar weg te houden. “Ik wil niet de moeder zijn die haar dochter een schuldgevoel geeft omdat ze het leuk heeft met haar stiefmoeder.” Daarom houdt ze veel van haar gevoelens voor zich. Ook tegenover Noa.
Maar soms ben ik jaloers
Eva geeft eerlijk toe dat ze jaloers is. Niet op June als vrouw, maar op de vanzelfsprekendheid waarmee Noa met haar omgaat. June lijkt weinig moeite te hoeven doen om interessant te zijn. Ze is jonger, spontaner en veel meer van de wereld van sociale media. Eva werkt, heeft haar eigen leven en vindt het helemaal niet nodig om alles online te delen. “Ik ben gewoon haar moeder en soms voelt het alsof dat tegenwoordig niet meer genoeg is.” Die gedachte vindt ze zelf eigenlijk verschrikkelijk.
Een vriendin houdt haar een spiegel voor
Een goede vriendin aan wie Eva haar verhaal vertelt, zegt dat ze moet oppassen dat ze de oude pijn niet verwart met wat er nu gebeurt. Volgens haar is Noa niet bezig Eva in te ruilen voor June. Ze is gewoon een meisje dat ouder wordt en verschillende mensen nodig heeft. “Ze zei dat ik blij moest zijn dat Noa iemand extra heeft bij wie ze zich veilig voelt.” Eva weet dat haar vriendin waarschijnlijk gelijk heeft. Misschien ziet ze June nog te veel als de vrouw die ooit haar huwelijk kapotmaakte.
Kan ik haar gewoon leuk vinden?
Dat is misschien wel de moeilijkste vraag. Eva wil haar dochter niet belasten met haar verdriet over de scheiding. En ze wil June eigenlijk ook helemaal niet als concurrent zien. Maar wanneer Noa weer enthousiast vertelt over iets wat ze samen met June heeft gedaan, voelt Eva soms die steek van jaloezie. “Misschien moet ik June juist een kans geven, maar ik vind het verdraaid moeilijk.” Want misschien is June helemaal niet de vrouw die haar plaats inneemt. Misschien is ze gewoon een extra persoon in het leven van Noa. En misschien is Eva’s plek als moeder helemaal niet zo makkelijk in te nemen als ze zelf vreest.
Toch blijft één gedachte door haar hoofd spelen: kan ze het verleden eindelijk loslaten en haar dochter gunnen wat ze nu heeft, zonder zich steeds af te vragen of June haar voorbijstreeft?
Foto door Kampus Production via Pexels
