De dag dat Rebekka op kamers ging in Groningen, waren Quinty en haar man Randolf vooral trots. “Ze heeft zo hard gewerkt om te komen waar ze nu is,” vertelt Quinty. “Ze begon op het vmbo, ging daarna naar de havo en heeft uiteindelijk zelfs nog vwo gedaan. Nu studeert ze en haalt ze goede cijfers. Als moeder kun je daar alleen maar ontzettend trots op zijn.”
Ook haar sociale leven vinden haar ouders belangrijk. “Ze heeft het enorm naar haar zin. Ze heeft veel vrienden, doet mee aan activiteiten en geniet echt van haar studententijd. Ik gun haar dat ook. Ze hoeft van mij echt niet alleen maar met haar neus in de boeken te zitten.” Toch is er inmiddels een probleem ontstaan waar Quinty steeds meer mee worstelt. “Rebekka komt financieel gewoon niet uit. En als haar geld op is, belt ze ons.”
Eerst vonden we het niet erg
Toen Rebekka net op kamers woonde, maakten Quinty en Randolf daar geen probleem van. “In het begin vroeg ze af en toe of ze wat geld mocht lenen. Dan ging het om een bedrag van honderd of tweehonderd euro. Ze had bijvoorbeeld een onverwachte rekening of haar studiekosten waren hoger dan gedacht.” Quinty vond dat helemaal niet erg. “Ze is onze dochter. Als je kind in de problemen zit, help je natuurlijk.”
Bovendien betaalde Rebekka het geld aanvankelijk netjes terug. “Soms een paar weken later, soms iets later, maar ze kwam haar afspraken na. Daardoor dacht ik er eigenlijk niet eens zo veel over na.” Dat veranderde langzaam.
“De bedragen worden steeds groter”
Volgens Quinty vraagt haar dochter tegenwoordig steeds vaker om geld. “Het begon met kleine bedragen, maar inmiddels vraagt ze soms vijfhonderd euro of meer. En dat gebeurt niet één keer per jaar.” Rebekka heeft volgens haar moeder moeite om rond te komen. “Ze krijgt natuurlijk studiefinanciering en heeft een bijbaan, maar ze wil ook graag meedoen met haar vrienden. Een etentje, een weekendje weg, een feestje, kleding, boodschappen. Alles bij elkaar loopt het gewoon op.”
Quinty begrijpt dat haar dochter graag wil genieten van haar studententijd. “Maar ik vind wel dat er een grens is. Als je iedere maand geld tekortkomt, moet je volgens mij kijken naar je uitgaven.” Daar zit precies het probleem.
Terugbetalen gebeurt steeds minder vaak
“Wat mij vooral dwarszit, is dat ze het geld steeds minder vaak terugbetaalt,” vertelt Quinty. “Als ik ernaar vraag, zegt ze dat het deze maand niet lukt en dat ze het volgende maand doet.” Maar ook de volgende maand blijkt het geld er niet te zijn. “Dan heeft ze weer een rekening gehad of was er iets met haar studie. Inmiddels staat er een behoorlijk bedrag open.”
Quinty wil niet precies zeggen hoeveel. “Het is inmiddels zoveel dat ik er niet meer ontspannen onder ben. Ik heb het gevoel dat ik haar financieel aan het onderhouden ben, terwijl ze op papier volwassen is.” Dat gevoel zit haar dwars. “Ik wil niet dat geld onze relatie gaat bepalen.”
Randolf denkt er heel anders over
Haar man Randolf ziet de situatie compleet anders. “Hij vindt dat we Rebekka best mogen helpen. Volgens hem is ze student en kan ze niet zomaar fulltime gaan werken.” Randolf vindt bovendien dat hun dochter haar studententijd moet kunnen beleven. “Hij zegt: wij kunnen het missen, dus waarom zouden we haar dat plezier niet gunnen?”
Volgens Quinty gaat het daar helemaal niet om. “Natuurlijk kunnen we haar helpen. Daar gaat het niet om. Maar ik vind dat je een kind ook moet leren omgaan met geld en verantwoordelijkheid.” Randolf denkt daar anders over. “Hij heeft zelfs gezegd dat we het geleende geld later misschien gewoon kunnen schenken als Rebekka haar studie afmaakt.” Toen Quinty dat hoorde, werd ze naar eigen zeggen woedend.
“Dit leer je je kind toch niet?”
“Ik snap werkelijk niet dat hij dat zegt. Dit leer je je kind toch niet?” vraagt Quinty zich af. Ze wil haar dochter juist leren dat geld niet onbeperkt beschikbaar is. “Als je geld tekortkomt, kun je niet iedere keer naar je ouders bellen. Je moet dan kijken wat je kunt aanpassen.” Ze heeft Rebekka inmiddels ook gevraagd om haar inkomsten en uitgaven eens op een rijtje te zetten. “Ik wil weten waar het geld naartoe gaat. Niet om haar te controleren, maar omdat ik wil dat ze leert rondkomen.”
Rebekka vond dat volgens haar moeder niet leuk. “Ze zei dat ze zich behandeld voelde alsof ze nog een kind was.” Dat kwam hard aan bij Quinty. “Dat is absoluut niet mijn bedoeling. Ik zie haar juist als een volwassen vrouw. Maar volwassen zijn betekent voor mij ook dat je verantwoordelijkheid neemt.”
Besluit genomen
Quinty heeft inmiddels een besluit genomen. “Ik heb tegen Rebekka gezegd dat ze voorlopig geen geld meer van ons krijgt. Eerst moet alles wat openstaat worden terugbetaald.” Daarnaast wil ze samen met haar dochter een financieel plan maken. “Ze moet weten wat er iedere maand binnenkomt en wat ze kan uitgeven. Als ze daarna nog ergens tegenaan loopt, kunnen we altijd kijken wat er aan de hand is.”
Randolf is het daar nog steeds niet mee eens. “Hij vindt dat ik te streng ben. Volgens hem maken we van iets kleins een groot probleem.” Dat zorgt inmiddels ook voor spanningen tussen Quinty en haar man. “We hebben er echt ruzie over gehad. Hij zegt dat we onze dochter moeten laten genieten. Ik zeg dat we haar juist moeten leren hoe ze later zelfstandig moet zijn.”
Een slechte moeder?
Toch twijfelt Quinty soms aan zichzelf. “Misschien ben ik inderdaad te streng. Als je ziet hoe hard Rebekka heeft gewerkt om te komen waar ze nu is, wil je natuurlijk niet dat ze zich zorgen maakt over geld.” Maar tegelijkertijd wil ze niet jarenlang de rekening blijven betalen. “Wat gebeurt er straks als ze klaar is met studeren? Dan heeft ze misschien een baan, maar nog steeds de gewoonte om bij ons aan te kloppen zodra haar geld op is.”
Daarom blijft Quinty voorlopig bij haar standpunt. “Ik hou ontzettend veel van mijn dochter. Juist daarom wil ik haar leren om voor zichzelf te zorgen. Ik wil haar best helpen als het echt nodig is. Maar ik wil niet dat ‘mama en papa betalen wel’ de oplossing wordt voor iedere maand waarin ze meer uitgeeft dan ze heeft.”
Ze zucht. “Misschien zijn Randolf en ik allebei een beetje gelijk. Natuurlijk moet Rebekka kunnen genieten van haar studententijd. Maar waar ligt dan de grens tussen helpen en verwennen?” Quinty weet het zelf even niet meer. “Wat zouden jullie doen? Zouden jullie je studerende kind regelmatig geld lenen als je het financieel makkelijk kunt missen? Of vind je ook dat je kind eerst moet leren rondkomen met wat het zelf heeft?”
Afbeelding: Unsplash+
Petra van Dorp -
Als je nu je kind nog financiële verantwoordelijkheid en gedrag moet leren, ben je minstens zestien jaar te laat. Je kunt je dochter ook leren dat ze niet aan alles hoeft mee te doen en dat ze keuzes moet maken want, verrassing, dat zal ze later ook moeten doen in het leven. ‘Genieten van haar studententijd’ is niet gelijk aan constant feesten (en je te pletter betalen aan consumpties) en allerhande uitjes en vage ‘extra kosten’. Je bent veel te laat met de financiële opvoeding begonnen en daar pluk je nu de vruchten van. Natuurlijk vindt je dochter dat niet leuk. En zoals altijd met deze verhaaltjes staat de echtgenoot/partner er lijnrecht tegenover. Daar heb je dus ook een probleem mee. Ik zou het gevecht wel aangaan, want zo meteen is je dochter afgestudeerd en heeft ze een baan, en komt ze doodleuk weer elke maand om geld vragen omdat ze niet uitkomt. Billen, blaren en branden. Succes!