Wilma had nooit gedacht dat ze op haar leeftijd nog ruzie zou maken met haar man over boeken. “We hebben samen een bedrijf opgebouwd, kinderen grootgebracht en ontzettend veel meegemaakt. Dan verwacht je niet dat je op een terras ineens discussie krijgt over een roman die je aan het lezen bent.” Toch is dat precies wat er tegenwoordig gebeurt. Haar man Feiko vindt haar favoriete boeken namelijk behoorlijk gênant.
Van hard werken naar genieten
Wilma en Feiko zijn officieel nog niet met pensioen, maar van hun vroegere werkweken is weinig meer over. “Onze zoon heeft het familiebedrijf overgenomen. Wij werken nog halve dagen en helpen hem waar nodig, maar de verantwoordelijkheid ligt nu bij hem.” Dat geeft het stel ineens veel meer vrijheid. “We hebben jarenlang keihard gewerkt en kunnen nu eindelijk genieten van wat we samen hebben opgebouwd.”
Een leven waar ze van droomden
En genieten doen ze zeker. “We reizen veel, vliegen businessclass en boeken hotels waar we vroeger alleen maar van konden dromen.” Daarnaast spelen ze regelmatig golf en tennis. “We hoeven echt niet meer iedere euro om te draaien en dat voelt soms nog steeds een beetje onwerkelijk.” Wilma benadrukt dat het geen vanzelfsprekendheid is. “We hebben hier tientallen jaren voor gewerkt. Nu willen we er ook gewoon van genieten.”
Opnieuw samen leren leven
Toch brengt die nieuwe vrijheid ook iets anders met zich mee. Wilma en Feiko zijn opnieuw aan het ontdekken hoe hun relatie eruitziet. “Toen we allebei nog fulltime in het bedrijf zaten en thuis ook een gezin hadden, draaide bijna alles om wat er moest gebeuren.” Er waren altijd afspraken, telefoontjes en problemen. “We hadden soms een heel gesprek zonder het echt over elkaar te hebben.”
Geen jaarcijfers meer aan tafel
Nu is die druk grotendeels verdwenen. “We hebben ineens tijd om met elkaar te praten over dingen die vroeger totaal onbelangrijk leken.” En daar moeten ze allebei een beetje aan wennen. “Vroeger bespraken we tijdens het eten jaarcijfers en groeiprognoses. Nu kunnen we twintig minuten kibbelen over welke golfbaan we morgen lopen.” Wilma moet daar eigenlijk wel om lachen. “Blijkbaar hebben we een nieuwe vorm van echtelijke stress gevonden.”
Een nieuwe hobby
Zelf heeft Wilma een hobby ontdekt waar ze enorm van geniet. “Na jarenlang zware documenten, contracten en juridische stukken te hebben gelezen, had ik behoefte aan iets waar ik mijn hoofd niet bij hoef te gebruiken.” Ze begon met luchtige romans. “En inmiddels ben ik helemaal verslaafd aan Boeketreeksachtige verhalen en spannende liefdesromans.” Volgens haar is het heerlijk. “Ik hoef alleen maar achterover te zitten en me te laten meeslepen.”
Feiko vindt het verschrikkelijk
Feiko kan er echter totaal niet om lachen. “Hij vindt het ontzettend genant als ik zo’n boek in het openbaar lees.” Vooral de omslagen zijn volgens hem een probleem. “Op sommige kaften staan natuurlijk nogal gespierde mannen met ontbloot bovenlijf en vrouwen die er heel verleidelijk uitzien.” Wilma ziet het probleem niet. “Ik lees een boek. Ik loop toch niet met een bord boven mijn hoofd waarop staat wat ik aan het lezen ben?”
De bewuste stewardess
Het gedoe werd pas echt groot tijdens een vlucht naar Curacao. “Ik zat heerlijk in mijn stoel te lezen en had helemaal niet door dat de stewardess mijn boek had gezien.” Toen ze langskwam, maakte ze met een knipoog een opmerking over mijn ‘hete boek’. “Ik moest er eigenlijk om lachen. Feiko kon wel door de grond zakken.” Volgens Wilma was dat het moment waarop haar man besloot dat het genoeg was.
De e-reader als oplossing
Sindsdien probeert Feiko haar ervan te overtuigen om voortaan digitaal te lezen. “Hij zegt: lees het dan op een e-reader, dan ziet niemand wat je leest.” Wilma heeft zo’n apparaat ook gewoon. “Ik gebruik hem regelmatig, maar ik vind het juist lekker om een echt boek vast te houden.” Volgens haar gaat het Feiko helemaal niet om het lezen zelf. “Hij schaamt zich gewoon voor de kaft.”
Niet zo pontificaal op tafel
Feiko heeft inmiddels zelfs regels bedacht. “Hij zegt dat ik het boek niet zo pontificaal op tafel moet leggen als we ergens zitten.” Volgens hem trekt Wilma daarmee onnodig aandacht. “Laatst zei hij zelfs: ‘Leg hem alsjeblieft niet zo pontificaal neer, iedereen kan die kaft zien.'” Wilma schoot in de lach. “Ik dacht echt: lieve schat, mensen hebben wel iets beters te doen dan naar mijn boek kijken.”
Vroeger waren de problemen groter
Wilma vindt het ergens ook grappig dat dit tegenwoordig hun grootste discussiepunt is. “Als je me twintig jaar geleden had verteld dat Feiko en ik ooit ruzie zouden maken over mijn boekkeuze, had ik je uitgelachen.” Hun leven zat toen vol veel grotere problemen. “We hadden personeel, klanten, overnames, deadlines en kinderen die aandacht nodig hadden. Een boekomslag was echt het laatste waar ik me druk om maakte.”
Ze vindt het juist heerlijk
Voor Wilma zijn de boeken vooral een manier om even niets te hoeven. “Ik hoef geen ondernemer te zijn, geen moeder, geen echtgenote en ook niet degene die overal een oplossing voor moet bedenken.” Ze kan gewoon lezen. “Het is heerlijk om een paar uur in zo’n verhaal te verdwijnen. Soms zijn de verhalen belachelijk voorspelbaar en soms tenenkrommend romantisch, maar precies dát vind ik zo leuk.”
Hij begrijpt het niet
Feiko begrijpt die aantrekkingskracht nog steeds niet. “Hij vraagt regelmatig wat ik nou toch in zulke boeken zie.” Wilma probeert het uit te leggen. “Ik denk dat hij het verwart met slechte literatuur. Maar ik lees niet altijd om iets te leren. Soms wil ik gewoon ontspannen.”
Een kwestie van imago
Volgens Wilma zit er bij Feiko misschien nog iets anders achter. “We zijn gewend om altijd heel representatief voor de dag te komen. In ons zakelijke leven was imago belangrijk.” Ze denkt dat hij die houding nog steeds heeft. “Hij wil dat we er netjes uitzien, ons netjes gedragen en blijkbaar ook nette boeken lezen.” Daar kan ze alleen maar om lachen. “Maar we zijn nu toch niet meer op een aandeelhoudersvergadering?”
Ze maakt zich er niet druk om
Wilma heeft dan ook niet de intentie om haar leesgedrag aan te passen. “Als ik zin heb om in het vliegtuig een liefdesroman te lezen, dan doe ik dat gewoon.” Ze wil Feiko best een beetje tegemoetkomen. “Als hij er echt zo’n hekel aan heeft, kan ik mijn e-reader pakken. Maar ik ga niet ineens stoppen met mijn boeken omdat mijn man zich schaamt voor een kaft.”
Ook dit hoort bij hun nieuwe leven
Misschien is dit volgens Wilma wel precies wat er gebeurt nu ze meer tijd met elkaar hebben. “We moeten opnieuw ontdekken wie we zijn zonder dat bedrijf dat altijd tussen ons in stond.” Vroeger hadden ze nauwelijks tijd om zich druk te maken om elkaars kleine eigenaardigheden. “Nu kennen we ineens iedere irritante gewoonte van elkaar.” Ze grinnikt. “Misschien hoort dit gewoon bij ouder worden en opnieuw verliefd worden op je eigen leven.”
Laat hem maar praten
Of Feiko uiteindelijk zal wennen aan haar boeken, weet Wilma niet. “Hij blijft zeggen dat ik een e-reader moet gebruiken. En ik blijf zeggen dat hij zich er niet mee moet bemoeien.” Echt ruzie maken doet ze er niet om. “We hebben zoveel grotere dingen samen meegemaakt. Als dit het grootste probleem is dat we tegenwoordig hebben, mogen we volgens mij onze handen dichtknijpen.” En dus leest Wilma voorlopig lekker verder. “Laat hem maar praten. Ik heb nog een hele stapel liggen.”
Afbeelding: Unsplash+
