Lidy geniet met volle teugen van haar vier kleinkinderen. Haar oudste dochter heeft drie kinderen en haar zoon is vorig jaar vader geworden van een dochtertje. Eén dag per week past Lidy op haar jongste kleindochter. Iets waar ze iedere week weer naar uitkijkt. Toch ziet ze de oppasdagen de laatste tijd steeds meer met spanning tegemoet. Niet vanwege haar kleindochter, maar vanwege haar schoondochter Merel.
Oppassen doe ik met liefde
“Ik vind het heerlijk om op mijn kleindochter te passen,” vertelt Lidy. “Ik heb zelf altijd veel gewerkt toen mijn kinderen klein waren en geniet er nu extra van om deze momenten mee te maken.” Haar zoon en schoondochter vroegen haar vorig jaar of ze een vaste oppasdag wilde verzorgen. Daar hoefde ze geen seconde over na te denken. “Natuurlijk zei ik meteen ja.” Omdat Merel op die dag vanuit huis werkt, is ze vrijwel altijd in de buurt.
Ze komt steeds controleren
Waar Lidy eerst dacht dat dat juist prettig zou zijn, ervaart ze het inmiddels heel anders. “Ze loopt de hele dag even binnen.” Volgens Lidy lijkt Merel voortdurend te controleren wat ze doet. Zodra haar kleindochter een fles krijgt, staat Merel ineens naast haar. “Dan zegt ze dat ik het flesje niet goed vasthoud.” Ook bij het geven van een fruithapje of een warme maaltijd krijgt Lidy regelmatig opmerkingen. “Vorige week vond ze dat ik het eten te fijn had gepureerd.” Zelfs als haar kleindochter even in de kinderstoel zit terwijl Lidy de vaatwasser uitruimt, krijgt ze te horen dat dat eigenlijk te lang duurt. “Ik heb soms het gevoel dat ik niets meer goed kan doen.”
Ik bedoel het alleen maar goed
Lidy begrijpt dat iedere ouder het beste wil voor zijn kind. “Dat wil ik ook.” Toch vindt ze dat sommige opmerkingen wel erg ver gaan. Ze heeft immers zelf twee kinderen grootgebracht en inmiddels ook al drie andere kleinkinderen zien opgroeien. “Ik ben echt niet onervaren.” Juist omdat ze zo graag helpt, probeert ze de oppasdag zo prettig mogelijk te maken voor het hele gezin.
Even Nijntje kijken
Lidy houdt van koken. Daarom zorgt ze er op haar oppasdag vaak voor dat het eten al klaarstaat als haar zoon thuiskomt van zijn werk. “Ik weet hoe druk ze het hebben.” Terwijl ze in de keuken bezig is, zet ze haar kleindochter soms ongeveer twintig minuten voor de televisie. Dan kijkt het meisje naar Nijntje. “Ik dacht echt dat daar niets mis mee was.” Tot Merel daarachter kwam.
“Dat doen wij niet”
Volgens Lidy schrok Merel zichtbaar toen ze de televisie aan zag staan. “Ze zei meteen dat ze absoluut niet wilde dat haar dochter op deze leeftijd televisie kijkt.” Lidy probeerde nog uit te leggen dat het maar heel even was geweest. “Ik wilde alleen het eten afmaken.” Maar Merel bleef erbij dat dit niet de bedoeling was. “Ik voelde me net een klein kind dat op zijn kop kreeg.”
De vergelijking met de andere oma
Wat Lidy misschien nog wel het moeilijkst vond, was wat Merel daarna zei. “Ze vertelde dat haar eigen moeder zich wél gewoon aan al hun regels houdt.” Die opmerking bleef hangen. “Dat voelde alsof ik tekortschiet.” Lidy merkt sowieso dat haar kleindochter vaker bij de ouders van Merel is dan bij haar. “Misschien maakt me dat extra gevoelig.” Ze wil niets liever dan een goede band opbouwen met haar jongste kleindochter.
Aanpassen of mezelf blijven?
Sinds de opmerkingen van Merel twijfelt Lidy steeds vaker aan zichzelf. “Ik vraag me soms af of ik echt zo ouderwets ben.” Aan de andere kant heeft ze ook het gevoel dat veel van haar keuzes helemaal niet zo vreemd zijn. “Twintig minuten Nijntje kijken lijkt mij echt geen ramp.” Ze wil graag rekening houden met de wensen van haar zoon en schoondochter, maar vraagt zich af waar de grens ligt. “Moet ik alles precies doen zoals zij het willen?”
Ik wil niet stoppen met oppassen
Stoppen met oppassen is voor Lidy eigenlijk geen optie. “Ik zou mijn kleindochter ontzettend missen.” Bovendien wil ze haar zoon en schoondochter graag blijven helpen. Ze weet hoe lastig het is om goede opvang te regelen. “Ik doe het uit liefde.” Juist daarom doet alle kritiek haar zoveel pijn.
Hoe nu verder?
Lidy denkt erover om het gesprek aan te gaan met haar schoondochter. “Ik wil graag begrijpen waarom ze zoveel corrigeert.” Tegelijkertijd is ze bang dat zo’n gesprek de situatie alleen maar ingewikkelder maakt. “Ik wil geen ruzie.” Het liefst zou ze weer met plezier oppassen, zonder het gevoel te hebben dat ze voortdurend beoordeeld wordt. “Ik zorg met heel mijn hart voor mijn kleindochter. Ik hoop alleen dat Merel dat ook kan zien.” Want één ding weet Lidy zeker. “Ik wil heel graag de oma zijn bij wie mijn kleindochter zich altijd welkom en veilig voelt.”
Photo by www.kaboompics.com via Pexels
Petra van Dorp -
‘Beste Merel, aangezien je vindt dat ik me niet aan je regels houdt en daarvoor constant me controleert en bekritiseert, lijkt het me beter om het oppassen hierbij stop te zetten.’ Klaar. Jij gaat je niet in allerlei bochten wringen omdat je schoondochter loopt te janken over een paar minuten Nijntje kijken, zeg. Met die andere drie kleinkinderen ging het toch ook goed? Jammer genoeg heb je nu een jankbaal van een schoondochter getroffen met als trap na dat haar ouders het wel goed doen. Hou de eer aan jezelf. Je kleindochter weet heus wel dat ze bij jou terechtkan ook al is er geen vaste oppasdag in de week. De suikeroma die met verjaardagen lekker ontspannen en goedgemutst op bezoek komt is veel leuker dan die gestresste oma die op haar tenen loopt omdat moeders haar constant bekritiseert. Maar ja, dit zul je niet doen, gezien je woorden. Dat zal een leuk gesprek worden. Denk je nu echt dat Merel zich op haar beurt niet aangevallen voelt? Of nog erger, ze gaat je gaslighten dat je je aanstelt en dat het allemaal niet zo erg is. In elk geval, kap met oppassen en als goedkope kracht uitgebuit worden met gratis commentaar op de koop toe.