Lilianne heeft altijd een goede band gehad met haar broer Hans. Nu ze kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd hebben, zien ze elkaar misschien nog wel vaker dan vroeger. Verjaardagen, feestdagen, familieweekenden en spontane etentjes worden vaak gezamenlijk gevierd. “We vinden het belangrijk om als familie betrokken te blijven bij elkaars leven. Onze kinderen spelen graag samen en ook mijn broer en ik kunnen het goed met elkaar vinden. Juist daarom vind ik het zo vervelend dat ik me de laatste tijd steeds vaker aan hem erger.”
Die ergernis heeft niets te maken met ruzie, geld of opvoedingskwesties. Het gaat om iets wat op papier eigenlijk heel onschuldig klinkt. “Een jaar geleden besloot Hans dat hij gitaar wilde leren spelen. Ik vond dat hartstikke leuk voor hem. Het is goed om een hobby te hebben en hij was meteen ontzettend enthousiast. Hij kocht een gitaar, zocht filmpjes op YouTube op en oefende vrijwel iedere dag. Ik bewonder zijn doorzettingsvermogen echt.”
Een hobby die steeds groter wordt
Volgens Lilianne is haar broer het afgelopen jaar absoluut vooruitgegaan. “In het begin klonk het eerlijk gezegd nergens naar. Inmiddels hoor je wel dat hij veel geoefend heeft. Maar laten we zeggen dat hij nog niet klaar is voor een optreden in een concertzaal. Het blijft behoorlijk amateuristisch en dat is natuurlijk helemaal niet erg. Iedereen moet ergens beginnen.”
Het probleem zit hem volgens haar ook niet in zijn niveau, maar in de manier waarop hij met zijn nieuwe hobby omgaat. “Hans speelt niet alleen thuis. Als dat zo was, zou niemand er iets van merken. Maar hij neemt die gitaar werkelijk overal mee naartoe. Het maakt niet uit of we een verjaardag vieren, een weekend weg zijn of gewoon ergens barbecueën; vroeg of laat verschijnt die gitaar.” In het begin vond Lilianne dat nog best gezellig. “De eerste keren dacht ik zelfs: wat leuk. Een paar liedjes bij een kampvuur of tijdens een zomerse avond kunnen echt sfeer geven. Maar inmiddels gebeurt het bij bijna iedere bijeenkomst en daar begint mijn irritatie.”
Alle aandacht gaat naar de gitaar
Wat Lilianne vooral opvalt, is dat de sfeer telkens verandert zodra haar broer zijn instrument erbij pakt. “We kunnen midden in een leuk gesprek zitten en dan zie je Hans ineens opstaan om zijn gitaar te pakken. Binnen een paar minuten draait alles om hem. Mensen luisteren beleefd, kinderen verzamelen zich om hem heen en er worden verzoeknummers geroepen.”
Hans vindt dat geweldig en probeert vrijwel ieder nummer dat wordt genoemd direct te spelen. “Vaak lukt dat maar half. Dan hoor je hem zoeken naar akkoorden en moet hij opnieuw beginnen. Toch blijft iedereen kijken en luisteren. Soms begint hij er ook nog bij te zingen. Dat is het moment waarop ik meestal even diep moet ademhalen.” Lilianne voelt zich bijna schuldig als ze dat zegt. “Ik weet hoe onaardig het klinkt. Hij doet niemand kwaad en hij geniet er zichtbaar van. Maar als ik voor de zoveelste keer naar een onherkenbare versie van een bekend liedje zit te luisteren, vraag ik me af waarom dit altijd nodig is.”
Ben ik de enige?
Wat het extra lastig maakt, is dat de rest van de familie veel positiever lijkt. Haar moeder prijst Hans na ieder liedje en vertelt regelmatig hoeveel vooruitgang hij heeft geboekt. Zijn vrouw kijkt trots toe en moedigt hem voortdurend aan. Ook de kinderen vinden het meestal interessant als hij begint te spelen. “Daardoor vraag ik me soms af of het probleem misschien bij mij ligt. Misschien ben ik minder muzikaal of heb ik gewoon minder geduld. Maar tegelijkertijd hoor ik mijn man na afloop van een familiedag ook weleens zuchten als we weer in de auto zitten. Dan zegt hij: ‘Nou, Hans heeft weer een volledig optreden gegeven vandaag.’ Blijkbaar ben ik dus niet de enige die het opmerkt.” Toch lijkt niemand er echt iets van te willen zeggen. “Omdat het zo’n onschuldige hobby is. Je gaat iemand toch niet vertellen dat hij zijn gitaar thuis moet laten? Dat voelt meteen ontzettend onaardig.”
Een familieweekend vol muziek
Onlangs bereikte haar frustratie een hoogtepunt tijdens een familieweekend. De familie had een groot vakantiehuis gehuurd en keek uit naar een paar dagen ontspannen samenzijn. “Ik had me verheugd op lange gesprekken, spelletjes en gezellige avonden. Maar vrijwel direct nadat we waren aangekomen, kwam de gitaar weer tevoorschijn.”
Volgens Lilianne leek het alsof het instrument geen moment uit het zicht verdween. Tijdens het ontbijt stond het tegen een stoel, ’s middags werd er geoefend op het terras en ’s avonds volgde een geïmproviseerd optreden in de woonkamer. “Op een gegeven moment dacht ik echt: kunnen we niet één avond hebben zonder gitaarmuziek op de achtergrond?” Dat gevoel verraste haar zelf ook. “Want ik ben helemaal niet snel geïrriteerd. Maar ik merkte dat ik steeds minder zin had om aandachtig te luisteren. Sterker nog, ik betrapte mezelf erop dat ik blij was als de kinderen iets wilden doen waardoor het optreden werd onderbroken.”
Niets zeggen of eerlijk zijn?
Voorlopig heeft Lilianne haar broer nog nooit iets laten merken. “Ik wil hem absoluut niet kwetsen. Hij is trots op wat hij leert en hij bedoelt het goed. Volgens mij denkt hij echt dat hij de sfeer verhoogt door muziek te maken. Misschien vinden veel mensen het ook daadwerkelijk gezellig.” Toch vraagt ze zich af hoe lang ze haar irritatie voor zich kan houden. “Ik wil niet dat ik op een gegeven moment ga zuchten of met mijn ogen ga rollen zodra hij zijn gitaar uit de koffer haalt. Dat zou pas vervelend zijn.”
Aan de andere kant vindt ze het lastig om iets te zeggen over een hobby waar iemand zoveel plezier uit haalt. “Het is niet alsof hij iets verkeerd doet. Maar moet ik dan accepteren dat iedere familiebijeenkomst voortaan een soort mini-concert wordt? Ik weet het eerlijk gezegd niet.”
Wat zouden jullie doen als je in de schoenen van Lilianne stond? Zou je proberen je eraan over te geven en blij zijn dat je broer zo enthousiast is? Of begrijpen jullie dat zelfs een onschuldige hobby irritant kan worden als iemand hem overal en altijd meeneemt?
Afbeelding: Vitaly Gariev via Unsplash
Petra van Dorp -
Leuk dat mensen een hobby hebben, maar ze moeten niet overdrijven en het ook niet opdringen aan anderen. Ik ga ook niet mijn teken- of knutselspullen meenemen om uitgebreid creatief te gaan doen. De meesten zullen uit beleefdheid wel luisteren, maar je hebt geen idee hoeveel er ook tegen elkaar, uit de buurt van Hans, zeggen “Blij dat dat weer voorbij is”. Ik zou er toch maar eens een gesprekje aan wagen. Zal niet leuk zijn, en natuurlijk zal hij op zijn teentjes getrapt zijn dat zijn Grote Hobby en zijn Geweldige Gitaarspel niet in goede aarde bij iedereen valt. Tja, dat is het risico. Zwijgen en je kapot irriteren of er iets van zeggen en een normale avond beleven? Misschien is Hansje zo beledigd dat hij de gitaar voortaan thuislaat.