De schoolplein-ergenis van Diana: “Een traktatie hoeft toch geen compleet kinderfeestje te zijn?”

De traktaties op school bij de kinderen van Diana (38) worden steeds uitgebreider. Waar een verjaardag vroeger werd gevierd met een simpel zakje chips of een stuk fruit, lijkt dat inmiddels bijna ouderwets geworden. “Het is echt veranderd,” vertelt Diana. “Er is een soort ongeschreven wedstrijd ontstaan. En hoe langer het duurt, hoe gekker het wordt.”

Echt beïnvloed

Haar kinderen Nina (9), Tim (7) en Lynn (5) merken die verandering dagelijks. “Ze komen thuis en vertellen wat anderen hebben uitgedeeld,” zegt Diana. “Dan gaat het over traktaties in thema’s, met speelgoed, gepersonaliseerde doosjes of complete snoepcreaties. En dan kijken ze mij aan van: dat wil ik ook.” Wat begon als een onschuldige verjaardagstraditie, is volgens haar veranderd in iets waar druk achter zit. “Kinderen worden er echt door beïnvloed. Ze zien wat anderen krijgen en denken dat hun eigen traktatie minder is als het simpeler is.” Vooral Nina, de oudste, lijkt daar gevoelig voor. “Zij wil niet buiten de boot vallen. Dat hoor ik steeds vaker terug.”

De druk vanuit de klas

Volgens Diana komt die druk niet alleen van kinderen zelf, maar ook van wat er thuis wordt meegegeven. “Ik zie echt dat ouders elkaar proberen te overtreffen. De ene traktatie is nog uitgebreider dan de andere.” Ze noemt voorbeelden van cupcakes in perfecte thema’s, kleine cadeautasjes met stickers en snoep in de vorm van dieren of figuren. “En eerlijk is eerlijk, het ziet er vaak geweldig uit,” geeft ze toe. “Maar ik vraag me steeds vaker af: voor wie doen we dit eigenlijk? Voor de kinderen of voor Instagram?” Haar kinderen lijken inmiddels te verwachten dat een traktatie iets bijzonders is. “Tim zei laatst letterlijk: ‘Maar mama, iedereen heeft toch een verrassing in zijn traktatie?’” Diana zucht. “Dan denk ik: wanneer is het genoeg?”

Niet meedoen of toch buigen?

Voor Diana is het een voortdurende innerlijke strijd. “Enerzijds denk ik: ik doe hier niet aan mee. Een traktatie is een klein gebaar, geen project van drie avonden knutselen.” Ze vindt het belangrijk dat een verjaardag leuk blijft zonder dat er druk op komt te staan. “Kinderen moeten gewoon blij zijn met iets kleins. Punt.” Toch merkt ze dat die overtuiging onder druk staat. “Want je wilt ook niet dat je kind zich anders voelt of verdrietig thuiskomt.” Vooral dat laatste maakt het ingewikkeld. “Als Lynn zegt dat ze bang is dat niemand haar traktatie leuk vindt, dan breekt dat wel iets in mij.” Ze heeft al meerdere keren geprobeerd het simpel te houden. “Ik heb echt wel eens gewoon een zakje chips meegegeven. Maar dan hoor ik achteraf dat andere kinderen snoepzakjes kregen met speelgoed of een thema.” Haar kinderen kwamen daardoor teleurgesteld thuis. “Dan voel je je toch een beetje schuldig, hoe stom dat ook is.”

De grens van wat normaal is

Diana merkt dat de lat steeds hoger lijkt te liggen. “Het is niet meer gewoon trakteren. Het moet bijzonder zijn, origineel, en het liefst ook nog een beetje ‘Pinterest-proof’.” Volgens haar zorgt dat voor een onzichtbare druk onder ouders. “Niemand zegt dat het moet, maar iedereen doet het toch.” Ze ziet ook dat het financiële plaatje mee gaat spelen. “Sommige ouders geven echt veel geld uit aan een traktatie. Dat is voor iedereen niet haalbaar.” Toch voelt het soms alsof je geen keuze hebt. “Want je wilt niet de ouder zijn van de ‘saaie’ traktatie.” Die gedachte vindt ze zorgelijk. “Het gaat om een verjaardag van een kind van zeven. Hoe zijn we hier beland?”

Kinderen die er middenin zitten

Wat het voor Diana extra lastig maakt, is dat haar kinderen steeds bewuster worden van verschillen. “Ze vergelijken echt alles. Niet alleen traktaties, maar ook lunchboxen, gymspullen, feestjes.” Volgens haar begint dat al op jonge leeftijd. “Lynn vroeg laatst of ze ook een ‘goodiebag’ mocht uitdelen zoals iemand anders in de klas had gedaan.” Diana moest lachen, maar vond het ook wrang. “Ze is vijf. Waar heeft ze het over?” Ze probeert haar kinderen uit te leggen dat het niet om de grootte of prijs gaat. “Maar dat is best moeilijk als ze op school iets heel anders zien.”

Twijfel tussen principes en praktijk

Diana staat daardoor steeds vaker voor een keuze die ze eigenlijk niet wil maken. “Ga ik mee in iets waar ik niet achter sta, of hou ik vast aan wat ik normaal vind?” Ze weet dat haar kinderen uiteindelijk vooral blij willen zijn en niet willen opvallen. “En dat begrijp ik ook,” zegt ze. “Je wilt als kind gewoon meedoen.” Toch wringt het. “Want als iedereen meedoet aan die gekte, wordt het vanzelf de norm. En dan is simpel ineens niet meer goed genoeg.”
Ze vraagt zich af waar het stopt. “Moet ik straks ook complete taartbuffetten gaan maken of kleine cadeautjes toevoegen om erbij te horen?”

Wat is belangrijk?

Voor Diana draait het uiteindelijk om een grotere vraag. “Wat leren we onze kinderen hier eigenlijk van?” Ze wil haar kinderen leren dat een gebaar belangrijker is dan de vorm. Dat een traktatie leuk mag zijn zonder dat het groots of duur is. “Maar in de praktijk voelt dat soms alsof je tegen de stroom in zwemt.” Ze kijkt naar Nina, Tim en Lynn en zucht. “Ik wil niet dat ze denken dat ze minder zijn omdat hun traktatie eenvoudiger is.” Tegelijk wil ze ook niet meegaan in iets waar ze zelf niet achter staat. “Het is zo’n klein ding,” zegt ze. “Maar het voelt steeds groter.” En precies daarin zit haar frustratie. Want waar het ooit begon als een simpel verjaardagsmoment op school, is het nu een onderwerp geworden waar ze serieus over twijfelt. “Een traktatie hoeft toch geen compleet kinderfeestje te zijn?” zegt ze nogmaals. Maar diep vanbinnen weet ze dat die vraag op school steeds lastiger te beantwoorden wordt.

Afbeelding: Shane Ryan Herilalaina via Unsplash