Toen de twintigjarige Tijs een paar maanden geleden weer bij zijn moeder Anette introk, voelde dat in eerste instantie bijna gezellig. Natuurlijk was het even wennen om na jaren weer samen onder één dak te wonen, maar diep van binnen vond Anette het ook fijn om haar zoon weer dichtbij te hebben. Sinds haar man overleed toen Tijs tien jaar oud was, zijn ze altijd erg hecht geweest. “We hebben het echt samen gedaan,” vertelt ze. “Ik was moeder én vader tegelijk.”
Tijs woonde sinds een jaar met huisgenoten in de stad, maar volgens hem liep dat compleet mis. “Hij zei dat er voortdurend ruzie was in huis en dat hij er geen dag langer wilde blijven wonen,” vertelt Anette. Zonder lang na te denken zei ze dat hij tijdelijk weer thuis kon komen wonen. In het begin voelde dat vertrouwd. Tijs schoof weer aan tafel aan, zat ’s avonds op de bank en maakte grappen zoals vroeger. Maar inmiddels merkt Anette dat het samenleven steeds stroever verloopt.
“Hij wil alles op zijn manier doen”
Tijs is volwassen en laat dat volgens Anette duidelijk merken. “Hij wil leven zoals hij zelf wil. En ergens snap ik dat ook wel.” Alleen botst dat behoorlijk met hoe Anette gewend is dingen te doen. Zij houdt van rust, structuur en een schoon huis. Tijs leeft veel losser. “Hij komt laat thuis, laat overal spullen slingeren en vindt dat ik me overal mee bemoei.” Kleine irritaties stapelen zich inmiddels op. “In het begin dacht ik alleen maar: wat fijn dat hij thuis is. Nu merk ik soms dat ik aftel tot hij weer op zichzelf woont.” Dat schuldgevoel vindt ze lastig. “Want het blijft mijn kind.” Toch voelt ze steeds vaker spanning zodra hij thuiskomt. “We botsen gewoon over van alles.”
De bidon
Een paar weken geleden gebeurde er iets waardoor haar zorgen ineens veel groter werden. Tijs loopt namelijk bijna altijd rond met een grote bidon. Anette dacht eigenlijk altijd dat daar water of sportdrank in zat. “Hij sport veel en gaat regelmatig naar de sportschool, dus ik stond daar totaal niet bij stil.” Tot ze op een middag toevallig aan de bidon rook toen die openstond. “Toen dacht ik ineens: dit ruikt helemaal niet als sportdrank.” Ze keek beter en ontdekte dat Tijs regelmatig hard seltzers dronk uit zijn bidon. Dat zijn populaire alcoholische drankjes die veel jongeren tegenwoordig drinken. Vaak fris, zoet en met relatief weinig alcohol.Toen Anette hem ermee confronteerde, reageerde hij luchtig. “Ach mam, het is vrijdagmiddag,” zei hij lachend. “En er zit bijna geen alcohol in.” Maar inmiddels merkt Anette dat die bidon niet alleen op vrijdagmiddag gevuld lijkt te zijn.
“Het ruikt niet eens naar drank”
Wat haar vooral verontrust, is hoe onzichtbaar het eigenlijk is. “Vroeger rook je meteen bier of wijn,” zegt ze. “Maar dit ruikt gewoon naar frisdrank.” Daardoor begon ze zich af te vragen hoe vaak Tijs eigenlijk drinkt zonder dat iemand het merkt. “Ik zie hem ook op maandag of dinsdag met die bidon rondlopen.” Ze wil niet meteen het ergste denken, maar het zit haar duidelijk niet lekker. “Je gaat toch opletten. Hoe praat hij? Hoe gedraagt hij zich? Heeft hij gedronken of niet?” Volgens Tijs stelt ze zich aan. Hij vindt dat zijn moeder ouderwets denkt over alcohol. “Hij zegt dat iedereen dit drinkt.” Maar voor Anette voelt het anders. “Waarom moet alcohol overal bij? Zelfs in een bidon overdag?”
De waarheid over zijn verhuizing
Alsof die zorgen nog niet genoeg waren, ontdekte Anette onlangs ook dat het verhaal over zijn huisgenoten niet helemaal klopte. Via via hoorde ze dat Tijs niet zelf besloot weg te gaan, maar dat hij door zijn huisgenoten het huis uit was gezet. “Toen schrok ik echt.” Ze confronteerde hem ermee, maar volgens Tijs viel het allemaal wel mee. “Hij zei dat het gewoon niet klikte en dat zij overdreven.” Toch merkt Anette dat haar vertrouwen daardoor een flinke deuk heeft gekregen. “Want waarom loog hij daarover?” Sindsdien kijkt ze ook anders naar zijn drankgebruik. “Dan ga je automatisch verbanden leggen.”
“Hij zegt dat ik me er niet mee moet bemoeien”
Wanneer Anette voorzichtig probeert aan te kaarten dat ze zich zorgen maakt, kapt Tijs het gesprek meestal snel af. “Dan zegt hij: ‘Mam, ik ben twintig. Bemoei je er niet mee.’” En ergens weet ze dat hij juridisch natuurlijk gelijk heeft. Hij is volwassen. Ze kan hem niet verbieden om alcohol te drinken. Maar tegelijkertijd blijft hij haar zoon. “Ik kan toch niet doen alsof ik niks zie?” Ze merkt alleen dat ieder gesprek vrijwel direct eindigt in ruzie. “Hij vindt dat ik controleer, oordeel of overdrijf.” Daardoor voelt Anette zich steeds machtelozer.
Alleen
Misschien vindt ze dat nog wel het moeilijkste van alles: dat ze er alleen voor staat. Sinds haar man overleed, heeft ze alle zorgen rondom Tijs altijd alleen gedragen. “Normaal zou je dit samen bespreken,” zegt ze. “Nu moet ik alles zelf inschatten.” Soms verlangt ze ernaar dat iemand zegt wat verstandig is. Moet ze harder ingrijpen? Of moet ze juist loslaten omdat hij volwassen is? “Dat vind ik ontzettend ingewikkeld.” Want hoewel Tijs twintig is, ziet zij ook nog steeds die jongen die vroeger verdrietig op de bank zat nadat zijn vader overleed. “Misschien bescherm ik hem daardoor ook teveel,” geeft ze toe.
Bang om hem kwijt te raken
Anette merkt dat ze steeds vaker op eieren loopt. Ze wil Tijs niet wegduwen door voortdurend kritiek te leveren, maar ze wil ook niet doen alsof alles normaal is. “Ik ben bang dat als ik teveel zeg, hij straks helemaal afstand neemt.”
Tegelijkertijd maakt het haar onrustig dat hij zoveel wegwuift met grapjes. “Alsof niets serieus mag zijn.”
Ze weet ook niet goed wat tegenwoordig normaal is onder jongeren. Misschien drinken veel twintigers inderdaad hard seltzers uit een bidon. Misschien hoort het erbij. Maar haar moedergevoel blijft knagen. “Je voelt gewoon dat er iets niet helemaal lekker loopt.” Voorlopig probeert Anette het gesprek open te houden zonder direct te veroordelen. Maar makkelijk vindt ze het absoluut niet. “Ik wil hem vrijheid geven,” zegt ze zacht. “Maar ik wil hem ook niet kwijtraken terwijl ik erbij sta te kijken.”
Afbeelding: Unsplash+
