Elke ochtend belt Sylvia met haar moeder terwijl ze in de auto naar haar werk zit. Het is een vast ritueel geworden. “We kunnen echt uren praten,” vertelt Sylvia. “Over mijn kinderen, haar week, werk, vakanties, vriendschappen — alles komt voorbij.” Voor Sylvia is het een fijn en vertrouwd moment. “Het voelt alsof we samen de dag beginnen.” Omdat ze haar moeder zo vaak spreekt, kwam er op een gegeven moment een vraag van een andere kant. Haar schoonmoeder vroeg of Sylvia haar ook af en toe wilde bellen. “Mijn man is niet zo’n prater,” legt Sylvia uit. “En ik snapte haar wel. Ze wil betrokken zijn, weten hoe het met ons gaat.” Sylvia stemde toe. Ze besloten één vast belmoment per week in te plannen.
Goede intenties, maar groeiende irritatie
In het begin ging dat prima. Het waren gezellige gesprekken, luchtig en vriendelijk. Toch merkte Sylvia al snel dat er iets begon te schuren. “Mijn schoonmoeder kijkt echt alles,” zegt ze. Series, programma’s, films — vaak al op de avond dat ze worden uitgezonden. Sylvia daarentegen loopt meestal achter. “Ik werk fulltime, ben druk met de kinderen en het huishouden. Doordeweeks kom ik er vaak niet aan toe.” Haar kijkmomenten zijn meestal in het weekend. Juist daar wringt het. Elke vrijdagmiddag, tijdens hun belafspraak, begint haar schoonmoeder enthousiast te vertellen over wat ze die week heeft gezien. “En dan floept het eruit,” zegt Sylvia. “Wie eruit is, wat er gebeurt, hoe het afloopt.” Programma’s waar Sylvia juist naar uitkijkt, zijn dan ineens niet meer spannend.
Van klein ongemak naar groot probleem
In eerste instantie probeerde Sylvia het weg te lachen. “Ach, jammer dan,” dacht ze. Maar na verloop van tijd begon het haar steeds meer te irriteren. “Het gaat echt om alles,” zegt ze. “Wie is de Mol, B&B Vol Liefde, Expeditie Robinson — niets blijft onbesproken.” Soms probeert haar schoonmoeder zich nog in te houden. “Dan zegt ze: ‘O nee, ik zal niks zeggen…’ en vijf seconden later doet ze het toch.” Sylvia heeft er inmiddels meerdere keren iets van gezegd. “Ik heb echt duidelijk aangegeven dat ik het vervelend vind,” vertelt ze. “Dat ik graag zelf wil kijken zonder te weten wat er gebeurt.” Haar schoonmoeder belooft dan beterschap. “Maar het houdt nooit lang stand.”
Wat Sylvia misschien nog wel het lastigst vindt, is dat het zo onnodig voelt. “We kunnen het over zoveel andere dingen hebben,” zegt ze. “Waarom moet dat ene detail er dan altijd uit?” Het maakt dat ze zich niet gehoord voelt. “Alsof mijn wens gewoon wordt genegeerd.”
Het plezier verdwijnt langzaam
Waar de gesprekken eerst iets gezelligs hadden, voelt Sylvia nu weerstand. “Ik merk dat ik het belmoment begin uit te stellen in mijn hoofd,” geeft ze toe. “Ik zit al gespannen aan de telefoon, bang dat er weer iets wordt verklapt.” Dat gevoel verrast haar. “Dit had ik nooit verwacht.” Ze vindt het moeilijk om te begrijpen waarom haar schoonmoeder het niet kan laten. “Het is niet alsof ze het expres wil verpesten,” zegt Sylvia. “Maar het voelt wel zo.” Ze vraagt zich af of haar schoonmoeder doorheeft wat het met haar doet. “Of vindt ze het gewoon niet belangrijk?”
Loyaliteit en irritatie botsen
Sylvia zit in een lastige positie. Het is haar schoonmoeder, iemand met wie ze een goede relatie wil houden. “Ik wil geen ruzie,” zegt ze. “En ik wil ook niet overkomen als iemand die overal een probleem van maakt.” Tegelijkertijd voelt het oneerlijk om haar eigen ergernis steeds weg te slikken. Ze heeft overwogen om gewoon te stoppen met kijken. “Maar dat voelt ook niet eerlijk,” zegt ze. “Het is iets waar ik van geniet, waar ik naar uitkijk.” Soms denkt ze eraan om het gesprek abrupt af te kappen zodra het onderwerp op televisie komt. “Maar dat voelt zo bot.”
Twijfel over de volgende stap
De gedachte om helemaal niet meer te bellen, speelt inmiddels ook door haar hoofd. “En dat vind ik misschien nog wel het ergste,” zegt Sylvia. “Dat iets kleins zo groot is geworden.” Ze wil haar schoonmoeder niet kwetsen, maar merkt dat haar eigen plezier steeds verder verdwijnt. Moet ze nóg duidelijker zijn? Een strakkere grens trekken? Of hoort dit erbij en moet ze het loslaten? “Ik weet het echt niet,” zegt Sylvia. “Ik wil gewoon weer onbezorgd kunnen bellen.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Huh, omdat je je moeder zo vaak sprak, vroeg je schoonmoeder haar ook eens te bellen? Hoe weet zij dat jij jouw moeder dagelijks belt? Als ze het niet kan laten, verplaats je jullie belafspraak toch naar zondagavond? Dan heb jij Wie is de Mol, B&B Vol Liefde en Expeditie Robinson weer helemaal bij-gekeken…