Met veel plezier werkt Donna voor een kledingzaak met een grote webshop. Ze is de rechterhand van eigenaresse Lilou, een jonge ondernemer van 32 die in korte tijd een zeer succesvol bedrijf heeft opgebouwd. “Het is echt een droombaan,” zegt Donna. “Ik mag doen waar ik goed in ben en waar ik blij van word.” Donna ondersteunt Lilou op allerlei vlakken. Ze beheert de agenda en mailbox, bereidt afspraken voor en reist mee naar inkoop in steden als Parijs en Milaan. “Mijn liefde voor mode en mijn talent voor organiseren komen hier perfect samen,” vertelt ze. “Ik leer veel, krijg verantwoordelijkheid en voel me serieus genomen in mijn werk.”
Twee totaal verschillende levens
Toch wringt er iets. Niet op werkgebied, maar op persoonlijk vlak. “Het leven van Lilou ziet er totaal anders uit dan dat van mij,” zegt Donna. Lilou heeft het financieel zeer goed. Het bedrijf loopt al een paar jaar uitstekend, haar man heeft ook een goede baan en samen hebben ze geen kinderen. “Ze heeft ruimte, vrijheid en geld,” vat Donna het samen. Lilou’s grootste hobby is shoppen. Tijdens inkooptrips of als ze samen langs mooie winkels lopen, gaat ze volledig los. “Ik heb haar ooit in een uur bijna vijfduizend euro zien uitgeven aan kleding, tassen en schoenen,” vertelt Donna. “Zonder aarzeling. Alsof het niets was.” Voor Donna voelt dat confronterend. Ze is alleenstaand, verdient een prima salaris, maar moet wel echt keuzes maken. “Een vakantie betekent voor mij sparen, plannen, schuiven,” zegt ze. “Niet: we boeken gewoon even iets leuks.”
Onbedoelde confrontaties
Wat Donna vooral lastig vindt, is dat Lilou zich nauwelijks lijkt te realiseren hoe anders Donna’s leven is. “Ze praat openlijk over haar luxe vakanties, haar dure appartement, spontane weekendjes weg,” zegt Donna. “En ik sta daar naast, knikkend, lachend, terwijl ik denk: dit is voor mij een compleet andere realiteit.” Het voelt niet alsof Lilou haar bewust wil kwetsen. “Ze is niet gemeen of arrogant,” benadrukt Donna. “Ze leeft gewoon in haar wereld.” Maar juist dat maakt het zo ingewikkeld. “Het is alsof ze vergeet dat niet iedereen haar leven leidt.” Soms voelt het voor Donna alsof ze ongevraagd wordt meegenomen in een etalage van luxe. “Als we in Parijs lopen en zij enthousiast een winkel induikt, voel ik spanning. Niet omdat ik het haar niet gun, maar omdat ik er continu naast sta en zie wat voor haar normaal is en voor mij onbereikbaar.”
Frustratie die zich opstapelt
Die momenten stapelen zich op. “Het gaat niet om één tas of één verhaal,” zegt Donna. “Het is het totaalplaatje.” Ze merkt dat ze zich steeds vaker ongemakkelijk voelt. “Ik moet professioneel blijven, glimlachen, aanwezig zijn. Maar vanbinnen voel ik frustratie.” Soms denkt ze: waarom voel ik me zo klein hierdoor? “Ik ben trots op wat ik doe en wat ik heb opgebouwd,” zegt Donna. “Maar naast Lilou voel ik me ineens iemand die altijd moet rekenen.” Het frustreert haar dat ze dit gevoel niet kwijt kan. “Je kunt moeilijk tegen je baas zeggen: wil je wat minder praten over je luxe leven?” Dat voelt ongepast, zeker omdat Lilou haar werkgever is en ze verder een fijne samenwerking hebben.
Loyaliteit versus eerlijkheid
Donna wil haar baan niet kwijt. Ze houdt van haar werk en van de kansen die ze krijgt. “Ik ben loyaal,” zegt ze. “Ik wil dit niet laten escaleren of ongemakkelijk maken.” Maar tegelijkertijd voelt het steeds zwaarder. “Het kost me energie om me steeds aan te passen, om mijn eigen realiteit te parkeren.” Ze vraagt zich af of ze iets moet zeggen. “Moet ik aangeven dat dit voor mij soms lastig is? Of is dat mijn probleem?” Ze wil niet overkomen als jaloers of ondankbaar. “Want dat ben ik niet.” Toch knaagt het. “Ik voel me soms onzichtbaar in mijn situatie,” zegt Donna. “Alsof er geen ruimte is voor het feit dat mijn leven er anders uitziet.”
Een lastige balans
Donna probeert strategieën te bedenken om ermee om te gaan. Soms trekt ze zich mentaal terug, soms probeert ze het te relativeren. “Ik zeg tegen mezelf: dit is haar leven, niet het mijne.” Maar dat werkt niet altijd. “Zeker niet als je er zo dicht bovenop zit.” Ze vraagt zich af of dit iets is wat bij deze baan hoort. “Werk ik nu eenmaal in een wereld waar dit normaal is?” Of is het oké om grenzen te voelen en die serieus te nemen Voorlopig slikt Donna haar frustratie in. Ze doet haar werk met dezelfde inzet en professionaliteit. Maar ze voelt dat dit geen blijvende oplossing is. “Ik wil niet verbitterd raken,” zegt ze. “Ik wil dit werk met plezier blijven doen.”
Joris -
Als zij 5k uitgeeft aan kleding en jij je dat persoonlijk aantrekt en je daarmee vergelijkt, moet het haast wel privé-aankopen zijn, toch? Want waarom zou je je druk maken om haar bedrijfsmatige inkopen? Waarom ga je met je werkgever mee als ze persoonlijke inkopen doet tijdens een werktrip? Of je bent haar persoonlijke slaafje…?
Troost je, de meeste mensen moeten sparen voor een vakantie. Dat is heel gebruikelijk.