Meike had nooit gedacht dat ze zo’n goede vriendin zou krijgen via het werk van haar man. Tien jaar geleden besloten haar man en zijn vriend samen een restaurant te openen. “Ze kenden elkaar nog van school,” vertelt Meike. “Allebei waren ze uiteindelijk de horeca ingerold en op een gegeven moment besloten ze samen iets op te bouwen.” Bij dat plan hoorde natuurlijk ook de partners. Zo leerde Meike Monique kennen, de vrouw van de zakenpartner van haar man. “In het begin zag ik haar vooral bij openingen, proeverijen en borrels,” zegt Meike. “Maar na een tijdje kwamen we erachter dat we eigenlijk best veel gemeen hadden.”
Veel overeenkomsten
Het klikte vooral omdat hun levens zoveel op elkaar lijken. “Onze mannen werken samen, dus we maken vaak dezelfde dingen mee,” legt Meike uit. “Drukke weekenden, onverwachte problemen in het restaurant, personeel dat ziek is… we weten precies hoe dat voelt.” Ook hun kinderen hebben ongeveer dezelfde leeftijd. “Dat maakte het nog leuker,” zegt ze. “Ze spelen samen en wij drinken ondertussen koffie of een glas wijn.” In de loop der jaren groeide hun band. “We zijn echt vriendinnen geworden. We spreken ook af zonder de mannen, gaan soms samen lunchen of met de kinderen naar de speeltuin.” Maar hoe goed ze elkaar ook kennen, er zijn ook dingen waarin ze totaal van elkaar verschillen.
Heel anders in het openbaar
Een van die verschillen merkt Meike vooral wanneer ze samen uit eten gaan. “Ik ben zelf vrij rustig en een beetje ingetogen,” vertelt ze. “Als ik met mensen ga eten, dan focus ik me op het gezelschap aan tafel.” Monique is juist het tegenovergestelde. “Zij is heel erg op haar omgeving gericht,” zegt Meike. “Als we een restaurant binnenlopen, zie je haar ogen meteen de hele zaal scannen.” Meike moet er soms bijna om lachen. “Ze kijkt meteen of ze mensen kent. En als ze niemand kent, lijkt ze te zoeken naar mensen die interessant zijn. Alsof ze altijd bezig is met wie er nog meer aanwezig is.”
Altijd contact met andere tafels
Aan tafel wordt het verschil volgens Meike nog duidelijker. “Ze praat vrij hard en kijkt constant om zich heen,” zegt ze. “Als ze een grapje maakt, kijkt ze meteen naar de tafels naast ons om te zien of mensen lachen.” Soms gaat het nog een stap verder. “Dan maakt ze een opmerking naar de tafel naast ons,” vertelt Meike. “Of ze zegt iets tegen iemand die langsloopt. Ik zit dan echt met mijn oren te klapperen.” Voor Meike voelt dat ongemakkelijk. “Ik denk dan: we zijn hier toch om samen te eten? Waarom moet het hele restaurant erbij betrokken worden?”
Een andere kijk op gezelligheid
Voor Monique voelt het blijkbaar heel anders. “Voor haar is dat juist gezellig,” zegt Meike. “Ze vindt het leuk als mensen reageren op haar grapjes of als er even contact ontstaat met een andere tafel.” Soms gaat het zelfs nog verder. “Het is wel eens gebeurd dat ze mensen vroeg of ze bij ons wilden aanschuiven,” vertelt Meike. “Ik zat daar echt met open mond.” Voor Meike voelt dat alsof haar eigen avond ineens wordt overgenomen. “Ik zit er dan stilletjes bij en denk: hoe zijn we hier beland?”
Niet bepaald chic
Wat Meike vooral stoort, is dat ze het gedrag van Monique niet echt chic vindt. “In een restaurant hoor je je toch een beetje netjes te gedragen,” zegt ze. “Niet constant proberen om contact te maken met iedereen om je heen.” Ze benadrukt dat het haar niet gaat om snobisme. “Ik ben echt geen stijve hark hoor,” lacht ze. “Maar ik vind gewoon dat je aandacht hebt voor de mensen met wie je bent.” Volgens Meike draait een avondje uit eten om het gezelschap aan tafel. “Het gaat toch niet om zien en gezien worden? Het gaat om een gezellige avond met elkaar.”
Een ongemakkelijk gevoel
Het lastigste vindt Meike dat ze zich soms een beetje gepasseerd voelt. “Als zij weer een grapje maakt naar een andere tafel of met iemand begint te praten, zit ik er een beetje bij als figurant. Alsof ik alleen maar mee ben voor het begin, totdat ze een interessanter persoon vindt om mee te praten,” zegt ze eerlijk. Ze probeert er meestal maar om te lachen. “Ik wil de sfeer niet verpesten. En ik weet dat ze het niet verkeerd bedoelt.” Toch merkt ze dat het haar steeds meer begint te irriteren. “Ik denk dan: moet dit nou echt elke keer?”
Moet ze er iets van zeggen?
Meike twijfelt of ze het onderwerp een keer moet aansnijden. “Aan de ene kant denk ik: we zijn vriendinnen, dus ik zou het best eerlijk mogen zeggen,” zegt ze. Aan de andere kant ligt het gevoelig. “Onze mannen zijn zakenpartners. Als er gedoe tussen ons ontstaat, kan dat ook invloed hebben op hun samenwerking.” Dat maakt het ingewikkeld. “Ik wil absoluut geen drama veroorzaken,” zegt Meike. “Het restaurant bestaat al meer dan tien jaar en dat gaat hartstikke goed. Dat wil ik niet verstoren.”
Een lastige afweging
Voorlopig houdt Meike haar irritatie daarom vooral voor zichzelf. “Misschien moet ik het gewoon accepteren als een eigenschap van haar,” zegt ze. “Iedereen heeft tenslotte zijn eigenaardigheden.” Toch weet ze niet zeker of ze dat op de lange termijn volhoudt. “Als het weer gebeurt, merk ik dat ik me eraan blijf ergeren.” En dus blijft de vraag door haar hoofd spelen. “Moet ik er iets van zeggen? Of is het slimmer om het gewoon te laten gaan?” Want één ding weet Meike zeker: hun vriendschap én de samenwerking van hun mannen zijn haar allebei te belangrijk om zomaar op het spel te zetten.
Afbeelding: Freepik
