Sinds Jennifer en de vader van haar kinderen uit elkaar zijn, is de sfeer tussen hen tot onder het vriespunt gedaald. Waar er vroeger nog gelachen werd en plannen werden gemaakt voor de toekomst, voelt het contact nu vooral zakelijk. Kort, bondig en alleen nog gericht op de kinderen. En hoewel dat op papier misschien prima klinkt, voelt het voor Jennifer allesbehalve ontspannen. “Twaalf jaar geleden was alles anders,” vertelt ze. “Toen ik Duncan leerde kennen, was hij galant, lief en ontzettend sportief. Hij had altijd energie en plannen, en dat vond ik juist zo aantrekkelijk. We vielen als een blok voor elkaar.”
Inmiddels zijn ze drie kinderen verder – van 2, 4 en 8 jaar oud – en sinds oktober officieel uit elkaar. “We hebben alles goed geregeld,” zegt Jennifer. “De zorgverdeling is duidelijk, de kinderen hebben structuur en weten waar ze aan toe zijn. Daar ben ik echt blij mee. Maar gezellig? Nee, dat is het totaal niet.” De communicatie tussen haar en Duncan verloopt stroef. “We appen alleen nog over praktische dingen. Wie brengt wie, hoe laat, wat hebben ze nodig. Meer niet. Geen interesse, geen warmte. Gewoon functioneel.”
Eerste vakantie alleen
De zomervakantie komt eraan en dat brengt meteen een nieuwe uitdaging met zich mee. Beide ouders hebben afgesproken dat ze ieder drie weken met de kinderen op vakantie mogen. Jennifer heeft haar plan al klaar. “Ik ga tien dagen naar een all inclusive resort in Griekenland,” vertelt ze. “De kinderen zijn nog zo jong. Ik wil gewoon dat het relaxed is. Zwembad, eten geregeld, een kinderclub. En eerlijk? Ook voor mezelf. Het is de eerste keer dat ik alleen met drie kinderen op vakantie ga. Dat vind ik best spannend.” Ze heeft er lang over nagedacht. “Ik wil dat het leuk is voor hen, maar ook haalbaar voor mij. Geen gedoe, geen stress. Gewoon een plek waar we allemaal een beetje kunnen opladen.”
Het plan van Duncan
Maar toen kwam Duncan met zijn plannen. “Hij zei het heel casual,” vertelt Jennifer. “Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hij had een rondreis door Thailand geboekt. Twee weken. Met de kinderen.” Jennifer moest even slikken. “Ik dacht eerst dat hij een grap maakte. Maar hij was bloedserieus.” Waar Jennifer kiest voor rust en overzicht, kiest Duncan juist voor avontuur. “Hij wil van plek naar plek reizen, dingen zien, cultuur opsnuiven. En op zich snap ik dat ook wel. Hij is altijd zo geweest. Maar… met drie jonge kinderen?”
Twijfels en zorgen
Jennifer maakt zich zorgen. “Het is niet om hem af te vallen, want hij is echt een lieve en betrokken vader. Maar dit voelt gewoon… onverstandig.” Ze somt haar twijfels op: “Een lange vlucht met overstap, jetlag, ander eten, een totaal andere omgeving. En dan ook nog steeds doorreizen. Onze jongste is pas twee! Die heeft nog middagdutjes nodig.” Ze besloot het met Duncan te bespreken. “Ik heb geprobeerd het rustig te brengen. Gewoon mijn zorgen delen. Maar hij kapte het eigenlijk meteen af.” Volgens Duncan hoeft Jennifer zich nergens mee te bemoeien. “Hij zei: ‘Het zijn mijn weken. Ik regel het. Jij moet niet zo moeilijk doen.’” Dat schoot bij Jennifer in het verkeerde keelgat. “Het gaat niet om moeilijk doen. Het gaat om onze kinderen. We hebben samen de verantwoordelijkheid om keuzes te maken die goed zijn voor hen.”
Grenzen of loslaten?
Jennifer zit nu in een lastige positie. “Ik wil geen ruzie maken. De kinderen hebben daar alleen maar last van. Maar ik kan ook niet doen alsof dit me niks doet.” Ze vraagt zich af waar haar invloed stopt. “Mag ik hier iets van vinden? Of moet ik het echt loslaten omdat het ‘zijn weken’ zijn?” Aan de ene kant wil ze vertrouwen hebben. “Hij is hun vader. Hij houdt van ze en zal echt zijn best doen.” Maar aan de andere kant blijft het knagen. “Wat als het misgaat? Wat als ze overprikkeld raken, ziek worden of gewoon niet meer willen?”
Reacties uit haar omgeving
In haar omgeving krijgt Jennifer wisselende reacties. “Sommige vriendinnen zeggen: laat hem lekker. Dan leert hij het vanzelf als het te zwaar is. Anderen vinden het echt onverantwoord en zeggen dat ik moet ingrijpen.” Maar hoe grijp je in? “We hebben geen afspraken op papier over dit soort dingen. Alleen over de verdeling van de weken. Dus juridisch sta ik ook niet heel sterk, denk ik.” Dat maakt het extra ingewikkeld. “Ik wil niet meteen met advocaten gaan dreigen. Dat voelt zo heftig. Maar ik wil ook niet machteloos toekijken.”
Wat is het beste voor de kinderen?
Uiteindelijk draait het voor Jennifer om één ding: de kinderen. “Zij moeten zich veilig en fijn voelen. Dat is het allerbelangrijkste.” Ze vraagt zich hardop af: “Is zo’n verre, intensieve reis wel geschikt voor kinderen van deze leeftijd? Of doe je dat meer voor jezelf als ouder?” Toch probeert ze ook eerlijk naar zichzelf te kijken. “Misschien ben ik ook gewoon bang. Omdat ik het zelf niet zou doen, voelt het meteen verkeerd.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
De medische zorg in Thailand is gewoon op voldoende niveau om diarree of een voedselvergiftiging te overleven, hoor. Ik ben ook met 3 jonge kinderen in Thailand geweest. Jongste was 6 maanden en de oudste onder de 6. Vlucht ging goed, eten ging prima, middagslaapjes gingen prima. Je moet je activiteiten en verwachtingen er wel op instellen. Natuurlijk is hij alleen. Dat is intensiever. De afstanden zijn groot. Wij hadden 2 buggy’s. En ook nodig. Als hij denkt de jongste in een rugdrager te vervoeren en de andere 2 te laten lopen, lijkt het me zwaar. Idem voor een rugdrager èn buggy. De Thai zijn gek op kinderen en heel lief. Veel is mogelijk. Natuurlijk heeft alleen de oudste er blijvende herinneringen aan en doe je zo’n reis als ouder met kinderen van die leeftijden vooral ook voor jezelf. Van alle landen in Zuidoost Azië is Thailand het meest geschikt.