Al jaren wonen Annejet en Jan-Jaap met hun drie kinderen in een huis dat ooit ruim genoeg leek. “Toen we hier kwamen wonen, voelde het als een paleis,” vertelt Annejet. “Drie slaapkamers, een zolder en een tuintje. Wat wilden we nog meer?” Inmiddels is dat gevoel volledig verdwenen. “Met drie kinderen, sporttassen, speelafspraken en mijn werk aan de eettafel puilt het echt uit. Soms heb ik het idee dat de muren steeds dichterbij komen.”
De hoop was gevestigd op één ding: de promotie van Jan-Jaap. “Hij zei al maanden dat hij serieuze kans maakte. Het zou financieel lucht geven. Misschien zelfs genoeg om groter te gaan wonen.” Dat had wel een prijs. “Hij moest er harder voor werken. Minder paddel, meer overuren. Maar dat had hij er naar eigen zeggen voor over.” Annejet geloofde hem. “Hij zei letterlijk: ‘Dit doen we voor ons.’ Dat zinnetje heb ik echt in mijn hoofd geprent.”
Minder paddel, meer toekomst
Jan-Jaap is een fanatiek paddelspeler. “Drie avonden per week staat hij op de baan. In het weekend vaak toernooien. Het is zijn uitlaatklep.” Annejet gunde hem dat. “Maar ik dacht ook: als dit tijdelijk minder wordt en we er financieel op vooruitgaan, dan is dat het waard.” Zelf werkt ze als freelance communicatieadviseur. “Ik pak opdrachten wanneer het kan, maar met drie kinderen is het vaak passen en meten. Ik werk aan de eettafel, tussen de broodkruimels en knutselspullen.” Toch voelde ze zich verantwoordelijk om bij te dragen. “Ik dacht: als hij die stap zet, dan zet ik er ook één.”
Ze spraken er vaak over. “We fantaseerden over een extra kamer. Een plek waar ik echt kan werken. Gewoon wat meer ruimte om te ademen.” Dat die toekomst er misschien helemaal niet zou komen, wist Annejet toen nog niet.
Het bedrijfsfeestje
Vorige week was het jaarlijkse bedrijfsfeest van Jan-Jaap’s werk. “Zo’n avond met statafels, lauwe wijn en mensen die het vooral over targets hebben,” lacht Annejet. “Niet mijn favoriete uitje, maar ik ging mee. Het voelde belangrijk.” In de zaal kwam ze Deborah tegen, de vrouw van Mark, een directe collega van Jan-Jaap. “We kennen elkaar oppervlakkig. Praatjes over de kinderen, vakanties, dat werk toch zo druk is.” Ze stonden samen bij de hapjes toen Deborah iets zei wat alles veranderde. “Wat een spannende weken voor jullie ook, met die promotie,” begon Deborah. Annejet knikte. “Ja, we wachten in spanning af.”
Deborah lachte kort. “Nou ja, voor ons was het eigenlijk snel duidelijk. Mark kreeg hem natuurlijk, omdat Jan-Jaap had afgewezen.” Annejet dacht dat ze het verkeerd had verstaan. “Afgewezen?” vroeg ze. “Ja,” zei Deborah luchtig. “Hij wilde het toch niet? Te veel gedoe. Dus toen kwam het bij Mark terecht.”
Wist jij dat niet?
Annejet voelde haar hart in haar keel kloppen. “Ik stond daar met een bitterbal in mijn hand en dacht: wat zegt ze nou?” Ze probeerde haar gezicht in de plooi te houden. “Jan-Jaap zei dat het nog liep.” Deborah keek zichtbaar ongemakkelijk en op dat moment wist Annejet genoeg. “Die blik. Dat was geen misverstand. Dat was iemand die zich realiseert dat ze iets heeft gezegd wat ik blijkbaar niet mocht weten.” De rest van de avond ging in een waas voorbij. “Ik heb geen idee meer wat ik heb gegeten of tegen wie ik heb gepraat. Ik voelde alleen maar een knoop in mijn maag.”
De stilte in de auto
In de auto terug bleef het eerst stil. “Normaal kletsen we na over zo’n avond. Wie wat had gezegd, wie te veel had gedronken. Nu hoorde ik alleen de motor.” Uiteindelijk verbrak Annejet de stilte. “Gefeliciteerd met Marks promotie.” Jan-Jaap reageerde wat luchtig op die opmerking, tot Annejet hem ermee confronteerde dat hij blijkbaar bedankt heeft voor de eer zonder dat met haar te delen. Toen hij vertelde dat hij het gewoon niet wilde voelde Annejet woede opkomen. “Waarom heb je mij dat niet verteld?” Haar vermoedelijke teleurstelling zorgde ervoor dat hij het liever verzweeg. Hij wilde niet meer verantwoordelijkheid, meer stress. “Maar dat hadden we samen moeten bespreken,” zegt Annejet. “We hadden het over groter wonen. Over meer financiële ruimte.”
“Misschien moet jij dan wat harder gaan werken,” zei Jan-Jaap toen. “Meer opdrachten binnenhalen. In plaats van alles op mijn promotie te laten leunen.”
Een klap in mijn gezicht
“Die opmerking voelde echt als een klap,” vertelt Annejet. “Alsof ik niks doe.” Ze somt op wat ze wél doet: werken, kinderen naar sport brengen, administratie, huishouden. “Ik ren me rot. En dan krijg ik te horen dat ik maar harder moet werken. ”In de auto liep de spanning hoog op. Annejet vroeg: “dus jij kiest voor je paddel en je rust, en ik moet het gat opvullen?” Volgens Jan-Jaap was hij bang dat Annejet hem egoïstisch zou vinden als hij eerlijk was geweest. “Maar nu vind ik hem vooral oneerlijk,” zegt ze. “Het gaat me niet eens meer alleen om die promotie. Het gaat om vertrouwen.”
Thuis barstte de bom
Eenmaal thuis escaleerde het verder. “We gooiden allebei verwijten over tafel,” geeft Annejet toe. “Hij zei dat ik nooit tevreden ben. Dat het altijd groter en beter moet. Dat hij gelukkig is zoals het nu is.” Die woorden deden misschien nog wel het meeste pijn. Het idee dat ze er zo anders instaan. Annejet: “Ik zei tegen hem: ‘Het gaat me niet om een villa. Het gaat me om ademruimte.’” Ze sliepen die nacht rug aan rug. “Ik lag te malen. Heb ik te veel verwacht? Of heeft hij te weinig gedeeld?”
Waar schuurt het echt?
De volgende ochtend probeerden ze rustiger te praten. “Ik zei: het gaat me niet om die functietitel. Het gaat me erom dat jij een beslissing hebt genomen die ons allebei aangaat, zonder mij erin te kennen.” Jan-Jaap gaf toe dat hij het gesprek had vermeden. “Hij zei dat hij de teleurstelling niet wilde zien. Dat hij bang was voor druk.” Annejet begrijpt dat ergens wel. “Ik snap dat hij geen burn-out wil. Maar ik wil ook niet het gevoel hebben dat ik in mijn eentje aan een toekomst trek waar hij al afscheid van heeft genomen.” Voorlopig is er geen groter huis. Geen extra kamer. Geen financiële sprong. “Wat er wel is, is een gesprek dat we eigenlijk al veel eerder hadden moeten voeren.”
Vertrouwen op losse schroeven
Annejet zucht. “Het bizarre is: ik hoorde het niet eens van hem, maar van de vrouw van zijn collega. Dat blijft knagen.” Ze kan er inmiddels iets rustiger naar kijken, maar de teleurstelling zit diep. “Ik wil niet via-via horen wat mijn eigen man besluit.” Of ze eruit gaan komen? “Dat hoop ik. We houden van elkaar, dat weet ik. Maar liefde alleen is niet genoeg als je niet eerlijk bent.”
Wat ze anderen wil meegeven? “Praat. Ook als je bang bent voor de reactie. Want geloof me: via een ander horen dat je man een belangrijke beslissing heeft genomen, dat komt tien keer harder aan.” En de promotie? “Die is nu van Mark,” zegt Annejet. “Maar de echte uitdaging ligt bij ons. Krijgen wij weer hetzelfde doel voor ogen? Of lopen we langzaam uit elkaar zonder dat we het doorhebben?”
Ze kijkt even stil voor zich uit. “Eén verspreking op een feestje en ineens staat alles op scherp. Dat had ik nooit zien aankomen.”
Foto door Andrea Piacquadio via Pexels
Volg je ons al op Instagram? Damespraatjes voor én achter de schermen :-).
