Na heel lang proberen, hopen en een beetje hulp van de artsen, kregen Helga en haar man Daan eindelijk waar ze van droomden: een gezonde tweeling. “Het was een rollercoaster,” vertelt Helga. “Maar toen ze er eenmaal waren, voelde het alsof alles op z’n plek viel. We waren compleet.” De eerste maanden waren intens, zoals bij elk gezin met een pasgeboren baby. Maar voor Daan viel het vaderschap extra zwaar. Niet alleen de gebroken nachten hakten erin, ook de constante mentale alertheid. “Hij stond ’s nachts meerdere keren op om te kijken of alles goed ging. Zelfs nu ze een jaar oud zijn, gaat hij soms drie, vier keer per nacht naar hun kamer. Ik begrijp dat hij bezorgd is, maar het put hem uit. En mij eerlijk gezegd ook.”
Altijd ‘aan’
Helga merkt dat het continu ‘aan’ staan van Daan zijn tol eist. “Hij kan nooit helemaal ontspannen. Zelfs als we samen op de bank zitten, staat hij ineens op om te checken of ze wel ademen of niet te warm liggen. Dat is op den duur gewoon niet gezellig. Je mist het gevoel dat je samen even kunt ademhalen.” Juist daarom kwam Helga met het idee om deze zomer op vakantie te gaan. “Ik dacht: even uit onze dagelijkse sleur, nieuwe herinneringen maken, genieten van de kinderen in een andere omgeving. En misschien helpt het Daan om te zien dat het ook op een andere plek gewoon goed kan gaan.”
Daan ziet het niet zitten
Maar toen ze het voorstelde, reageerde Daan direct afwijzend. “Hij zei: ‘Nee, dat lijkt me niks.’ Geen discussie, geen ‘misschien’. Gewoon meteen een muur. Hij vindt reizen sowieso altijd al spannend. Zijn ouders namen hem vroeger nooit mee op vakantie, dus het zit niet in zijn systeem. Maar nu hij zelf kinderen heeft, lijkt die spanning alleen maar erger.” Ze gingen vorig jaar één keer een weekendje weg, naar de Veluwe. “Dat was al een hele onderneming voor hem,” zegt Helga. “We hadden een leuk hotel met een restaurant beneden. Ik dacht: we leggen de kinderen op bed, babyfoon aan, en gaan even samen beneden eten. We hadden het getimed: binnen dertig seconden stonden we boven als er iets was. Net zo snel als thuis.” Maar Daan kreeg het benauwd. “Hij bleef maar zeggen dat hij het niet vertrouwde. Uiteindelijk aten we in shifts: eerst hij alleen, daarna ik. Niet echt het romantische avondje dat ik in gedachten had.”
De kramp slaat toe
Helga ziet hoe de angst van Daan steeds meer hun leven beïnvloedt. “Hij denkt aan alle dingen die mis zouden kunnen gaan. Dat het bedje in het vakantiehuisje niet veilig is. Dat er geen dokter in de buurt is. Dat ze ziek worden onderweg. Hij ziet alleen maar risico’s.” Zelf vindt Helga dat je juist door dingen te doen leert dat het meevalt. “We kunnen toch niet tot ze achttien zijn alleen maar thuisblijven? Bovendien lijkt het me goed voor de kinderen om nieuwe dingen te zien. Maar Daan klapt dicht zodra ik erover begin. Dan zegt hij: ‘Je begrijpt niet hoe ik me voel.’ En misschien is dat waar, maar ik wil wel dat hij begrijpt hoe ík me voel.”
Begrip versus frustratie
Helga probeert begrip te tonen voor zijn situatie. “Ik weet dat zijn angst echt is, ook al is die misschien niet reëel. Maar er is een grens. Ik voel me opgesloten. Als we niet eens een weekje weg kunnen, hoe gaat dat later dan? We zouden samen een leven opbouwen, en ik wil dat dat ook betekent dat we dingen ondernemen.” Ze merkt dat haar frustratie groeit. “Ik heb ook behoefte aan ontspanning. Even geen wasmanden, geen boodschappenlijstjes, geen dagen die allemaal op elkaar lijken. En ik wil herinneringen maken met de kinderen op andere plekken dan alleen in onze woonkamer.”
Een andere aanpak?
Helga overweegt om klein te beginnen. “Misschien een huisje vlakbij, waar we desnoods meteen naar huis kunnen als het niet gaat. Maar ik ben bang dat hij zelfs dat te spannend vindt. En dan voel ik me weer degene die steeds water bij de wijn moet doen.” Ze heeft ook gedacht aan een vakantie met alleen de kinderen, maar dat voelt wrang. “Dat zou betekenen dat we als gezin uit elkaar groeien in wat we leuk vinden. Ik wil hem er juist bij hebben. Ik wil dat hij ook ziet hoe leuk het kan zijn, in plaats van dat hij thuis blijft terwijl ik met de kinderen op pad ben.”
De angst doorbreken
Helga weet dat er geen makkelijke oplossing is. “Ik kan hem niet dwingen, maar ik wil ook niet dat zijn angst ons leven zo beperkt. Misschien moeten we professionele hulp zoeken, iemand die hem kan laten zien dat zijn zorgen normaal zijn, maar niet ons hele leven hoeven te bepalen.” Ze zucht. “Soms hoop ik dat hij op een dag wakker wordt en denkt: laat ik het gewoon proberen. Dat hij inziet dat we ook buiten onze voordeur veilig en gelukkig kunnen zijn. Maar voorlopig lijkt die dag ver weg.”
Afbeelding: Rodrigo Pereira via Unsplash
Joris -
Professionele hulp lijkt me broodnodig, ja.