Anita werkt met veel plezier in een gezellig hotel in een toeristisch stadje. Bij het hotel hoort een restaurant dat behoorlijk bekend is en waar in de zomermaanden veel mensen komen eten. “Ik ben echt trots dat ik hier werk.” De sfeer is goed, haar collega’s zijn leuk en ook met haar baas heeft ze eigenlijk altijd een prima verhouding gehad. Toch begint er iets te knagen.
Na sluitingstijd begint het eigenlijk pas
Op veel zomeravonden is het restaurant rond een uur of acht grotendeels leeg. De oudere gasten zijn naar hun kamer en de dagjesmensen zijn alweer onderweg naar huis of hun camping. Als alle tafels zijn afgeruimd en de keuken klaar is, komt haar baas vaak binnen. Hij zet dan drankjes klaar en zorgt voor iets lekkers. “Soms staat er ineens een fles wijn met een paar glazen en een bord met hapjes.”
De meeste collega’s vinden dat gezellig. Soms is er taart over of heeft de keuken een nieuw dessert gemaakt dat nog even geproefd moet worden. Anita vindt het ook best leuk om na een drukke avond samen nog wat te drinken. Het voelt als een soort afsluiting van de werkdag.
Maar Anita heeft nu een vriend
Sinds een paar maanden heeft Anita een nieuwe vriend. De relatie is nog pril, maar ze is erg gelukkig met hem. Ze ziet hem graag na haar werk en juist in de zomer zijn de avonden samen heerlijk. “Ik wil na mijn werk gewoon graag naar hem toe.” Daar begint het te wringen. Want steeds vaker vraagt haar baas of ze nog even blijft. Eerst is het een enkele keer, maar de laatste tijd lijkt het bijna iedere avond te gebeuren.
Hij lijkt het niet leuk te vinden
Anita heeft het idee dat haar baas haar nieuwe relatie niet bepaald geweldig vindt. Hij vraagt regelmatig waar haar vriend is en waarom ze zo snel naar huis moet. Volgens Anita is haar baas iemand die zijn medewerkers behoorlijk aan zich weet te binden. Hij betaalt goed en doet veel voor zijn personeel, maar verwacht daar misschien ook iets voor terug. “Het voelt soms alsof ik hem teleurstel als ik zeg dat ik naar huis wil.”
Ze vindt dat een vervelend gevoel, juist omdat ze haar baan zo leuk vindt. Ze wil absoluut niet de indruk wekken dat ze ineens geen onderdeel meer van het team wil zijn.
Een sluitdrankje wordt een verplichting
Wat haar vooral dwarszit, is dat iets wat eerst gezellig was inmiddels een soort verplichting begint te voelen. Als ze zegt dat ze naar huis wil, vraagt haar baas soms of ze dan echt niet nog één drankje kan doen. “Ik denk dan: waarom moet ik me eigenlijk verantwoorden voor wat ik in mijn vrije tijd doe?” Ze wil best af en toe blijven zitten. Maar niet iedere avond en zeker niet omdat ze het gevoel heeft dat het van haar wordt verwacht.
Ze wil haar vriend ook niet steeds afzeggen
Haar vriend begrijpt dat haar werk belangrijk voor haar is. Toch vindt hij het soms jammer als Anita na haar dienst niet naar hem toe komt omdat ze nog met collega’s zit te drinken. “Ik wil niet dat hij het gevoel krijgt dat hij altijd op de tweede plaats komt.” Dat maakt het voor Anita extra lastig. Ze wil haar werk en collega’s niet laten vallen, maar ze wil ook ruimte maken voor haar privéleven.
Misschien moet ik gewoon duidelijk zijn
Een collega vertelde Anita dat ze zich niet zo druk moet maken. Volgens haar is het heel normaal om na werktijd naar huis te gaan en hoeft Anita helemaal niet bang te zijn dat haar baas daar boos om wordt. Toch vindt ze het moeilijk om de grens aan te geven. “Misschien moet ik gewoon zeggen dat ik het gezellig vind, maar dat ik na mijn werk graag naar mijn vriend ga.” Die zin klinkt eenvoudig, maar Anita merkt dat ze hem nog steeds moeilijk over haar lippen krijgt.
Of ben ik ondankbaar?
Ze weet ook dat ze het misschien groter maakt dan het is. Haar baas bedoelt het waarschijnlijk gezellig en het team heeft een goede band. Niemand verplicht haar letterlijk om te blijven. Maar de manier waarop hij steeds vraagt of ze nog een drankje doet, begint haar tegen te staan. “Ik wil niet ondankbaar zijn, maar mijn vrije tijd is toch gewoon van mij?”
Dat is precies waar Anita mee worstelt. Ze houdt van haar baan, haar collega’s en de sfeer in het restaurant. Maar sinds ze een vriend heeft, merkt ze hoe belangrijk het voor haar is om na een werkdag ook gewoon naar huis te kunnen gaan zonder zich daar schuldig over te voelen. En misschien is dat wel de grens die ze moet leren aangeven. Want gezelligheid is leuk, maar zodra je het gevoel krijgt dat je geen nee meer kunt zeggen, voelt zelfs een onschuldig sluitdrankje ineens heel anders.
Foto door Kevin Malik via Pexels
