Tiffany: ‘Zij wilde naar een goedkoop hotel, maar klaagde steen en been’

Soms leer je iemand pas écht kennen als je samen op reis gaat. Dat ondervond Tiffany toen ze met haar goede vriendin Lillian een stedentrip maakte. Jarenlang waren ze onafscheidelijk en leek het alsof ze elkaar perfect aanvoelden. Maar toen het op geld en comfort aankwam, bleken ze toch heel verschillend te zijn. Tiffany paste zich steeds aan om haar vriendin tegemoet te komen, maar kreeg daar tijdens de reis weinig voor terug. ‘Ik heb me nog nooit zo vaak afgevraagd waarom ik ergens mee had ingestemd.’

Vijf jaar geleden ontmoette Tiffany haar vriendin Lillian bij de atletiekvereniging. Ze raakten aan de praat, ontdekten dat ze veel gemeen hadden en werden al snel onafscheidelijk. Tiffany omschrijft hun vriendschap als een ‘match made in heaven’. Ze appen dagelijks, spreken regelmatig af om samen te eten en zien elkaar natuurlijk ook meerdere keren per week bij de atletiekvereniging.

Het voelde dan ook heel vanzelfsprekend om hun vijfjarig jubileum groots te vieren. Twee jaar geleden besloten ze dat ze samen een stedentrip zouden maken. Niet zomaar een weekendje weg, maar een reis waar ze echt naar uit konden kijken. Ze spraken af om allebei iedere maand twintig euro opzij te zetten. Zo zouden ze samen een mooi bedrag bij elkaar sparen en hoefden ze zich tijdens de reis niet al te druk te maken over geld.

‘We hadden het er regelmatig over. Het leek ons zo leuk om na vijf jaar vriendschap samen herinneringen te maken in een andere stad. We waren allebei enthousiast en hebben ons er echt op verheugd. Iedere maand maakten we trouw geld over naar onze spaarpot. Uiteindelijk hadden we bijna duizend euro bij elkaar.’

Een verschil van inzicht

Toch kwam er bij het boeken voor het eerst een barstje in hun enthousiasme. Tiffany ontdekte dat zij en Lillian heel anders dachten over de invulling van de reis én over de manier waarop ze het gespaarde geld wilden besteden.

‘Ik ging ervan uit dat we van die duizend euro de tickets en het hotel zouden betalen. Wat we ter plekke zouden eten, drinken en ondernemen, konden we dan gewoon om en om betalen. Zo had ik het in mijn hoofd. Maar Lillian bleek een heel ander idee te hebben. Zij wilde de volledige stedentrip uit die duizend euro betalen. Dus ook het eten, drinken en alle uitstapjes.’

Dat betekende dat er ineens veel strenger naar de kosten moest worden gekeken. Tiffany vond het jammer, want ze had zich juist verheugd op een paar dagen lekker genieten. Toch wilde ze de sfeer niet verpesten en besloot ze mee te bewegen met de wensen van haar vriendin.

‘Ik dacht: als zij het zo graag wil, dan doen we het toch zo? Het is tenslotte onze gezamenlijke reis. Ik wilde er geen discussie van maken.’

Om binnen het budget te blijven, werd ook de bestemming aangepast. In plaats van een stedentrip waarvoor ze dure vliegtickets nodig zouden hebben, kozen ze voor Antwerpen. Met de bus konden ze flink besparen en daar waren ze het allebei over eens.

Onnodig duur

Maar bij het uitzoeken van een hotel ontstond opnieuw discussie. Tiffany had graag in een fijn hotel in het centrum gezeten. Ze wilde na een dag rondlopen lekker terug kunnen naar hun kamer en ’s avonds niet meer afhankelijk zijn van het openbaar vervoer. Lillian vond dat echter onnodig duur. Zij stelde voor om een hotel buiten het centrum te boeken.

Het prijsverschil was aanzienlijk: het hotel dat Tiffany op het oog had, was ongeveer honderd euro per nacht duurder. Door voor de goedkopere accommodatie te kiezen, konden ze in totaal zo’n driehonderd euro besparen.

‘Ik vond het hotel in het centrum echt veel aantrekkelijker, maar Lillian bleef maar benadrukken hoeveel geld we zouden besparen. Uiteindelijk heb ik weer toegegeven. Ik wilde niet dat we onze vriendschap al vóór vertrek op het spel zouden zetten vanwege een hotel. Bovendien dacht ik dat we het geld dat we overhielden dan misschien konden gebruiken om ter plekke iets leuks te doen.’

Niets was goed genoeg

Met de busreis en het hotel geregeld, konden ze eindelijk vertrekken. Tiffany had er nog altijd zin in en hoopte op een gezellig weekend samen. Maar eenmaal onderweg begon Lillian al te klagen.

‘Ze vond de busreis verschrikkelijk. Ze werd misselijk en bleef maar zeggen dat ze nooit meer met de bus wilde reizen. Ik vond het vervelend voor haar, natuurlijk, maar we hadden juist voor deze manier van reizen gekozen om geld te besparen. Dat was haar eigen voorstel geweest.’

Eenmaal in Antwerpen aangekomen, bleek ook het hotel niet aan Lillians verwachtingen te voldoen. Sterker nog: ze vond het verschrikkelijk. De kamers waren volgens haar niet goed, de omgeving voelde niet veilig en vooral de afstand tot het centrum was een groot probleem.

‘Ze kon er maar niet over ophouden. Iedere keer als we teruggingen naar het hotel, begon ze weer over hoe ver we moesten reizen. Ook de buurt vond ze vreselijk. Ze zei dat ze zich er niet prettig voelde en dat de kamers absoluut niet waren wat ze ervan had verwacht.’

Ze bleef maar klagen

Tiffany probeerde de boel nog een beetje luchtig te houden. Ze wees erop dat ze zelf voor het goedkopere hotel hadden gekozen en dat het nu eenmaal niet te vergelijken was met een accommodatie in het centrum. Bovendien hadden ze hiermee driehonderd euro bespaard, geld dat ze anders niet aan leuke dingen hadden kunnen besteden.

Maar Lillian wilde daar niets van weten. ‘Ik probeerde steeds te zeggen dat het allemaal wel meeviel. We waren in Antwerpen, we hadden een paar dagen samen en er was genoeg leuks te doen. Maar ze bleef maar klagen. Op een gegeven moment voelde ik me bijna schuldig dat ik het wél naar mijn zin had.’

Dat begon Tiffany steeds meer tegen te staan. Zij had immers ook haar wensen opzijgezet. Ze had liever gevlogen, een beter hotel geboekt en wat ruimer willen besteden tijdens de reis. Toch had ze zich aangepast omdat ze wist dat haar vriendin een beperkt budget wilde aanhouden. Nu leek het alsof juist zij verantwoordelijk werd gehouden voor alle ongemakken.

Een andere kijk op hun vriendschap

De stedentrip eindigde dan ook met een flinke domper. Waar Tiffany vooraf dacht dat ze een bijzondere herinnering aan hun vijfjarige vriendschap zouden overhouden, bleef vooral de teleurstelling hangen.

‘Ik heb me tijdens die dagen echt afgevraagd waarom ik overal mee had ingestemd. Als ze zo graag een goedkoop hotel wilde, waarom was ze dan achteraf zo ontevreden? Ik had haar nergens toe gedwongen. Sterker nog, ik had juist mijn eigen wensen aangepast om haar tegemoet te komen.’

Sinds de reis is de vriendschap veranderd. Ze hebben nog wel contact, maar voor Tiffany voelt het niet meer zoals vroeger. Ze merkt dat ze anders naar Lillian kijkt en dat het spontane en vanzelfsprekende van hun vriendschap een beetje verdwenen is.

Zit er niet meer in

‘Ik vind het vooral jammer dat zoiets tussen ons is komen te staan. We waren vijf jaar lang heel close en ik had nooit gedacht dat een weekendje weg zoveel zou veranderen. Maar ik heb wel gezien dat we blijkbaar heel anders in elkaar zitten. Ik wil best rekening houden met iemand, maar het moet niet zo zijn dat ik overal water bij de wijn doe en vervolgens alsnog de klachten mag aanhoren.’

Een nieuwe stedentrip samen zit er voorlopig dan ook niet in. Al wil Tiffany de deur niet helemaal dichtgooien. ‘Ik zou best nog eens met haar weg willen, maar dan moet het wel anders. We moeten vooraf duidelijk afspreken wat we willen, hoeveel we willen uitgeven en waar we bereid zijn op te besparen. En vooral: als je zelf voor de goedkoopste optie kiest, moet je achteraf niet doen alsof iemand anders je dat heeft aangedaan. Ik wil gewoon weer eens ergens naartoe met iemand die net zo graag geniet als ik. Dat leek me met Lillian vanzelfsprekend, maar daar denk ik inmiddels toch anders over.’

Afbeelding: Philipp Lansing via Unsplash