fb
Damespraatjes Damespraatjes

Anouk: ‘Mijn vriend wil dat mijn dochter kostgeld gaat betalen’

Mijn vriend wil dat mijn dochter kostgeld gaat betalen

Willemijn is 25, heeft een goede baan en verdient inmiddels meer dan haar moeder Anouk en haar vriend Bas. Toch woont ze nog altijd thuis. Toen ze ging studeren, besloot ze bewust niet op kamers te gaan. Ze wilde zich volledig op haar studie commerciële economie richten en had geen zin om zichzelf met hoge woonlasten en enorme studieschulden op te zadelen. Anouk vond dat prima. Sterker nog: ze gunde haar dochter de mogelijkheid om lekker te sparen voor later. Maar nu Willemijn is afgestudeerd en een riant salaris verdient, begint Bas zich steeds meer te ergeren. Hij vindt dat het tijd wordt dat ze kostgeld gaat betalen. Anouk twijfelt. ‘Het blijft mijn dochter. Ik vind het zo gek om haar geld te vragen om bij haar eigen moeder te mogen wonen.’

Toen Willemijn een aantal jaren geleden begon aan haar studie commerciële economie, was de keuze om thuis te blijven wonen snel gemaakt. Terwijl veel van haar vriendinnen op kamers gingen, wilde zij liever thuis blijven. ‘Ze had helemaal geen behoefte aan een studentenhuis met gedeelde badkamers en keukens. Bovendien zag ze hoe duur alles was geworden. Ze wilde niet meteen met een enorme studieschuld beginnen aan haar volwassen leven’, vertelt Anouk.

Anouk en haar vriend Bas hadden daar geen enkel probleem mee. Willemijn had haar eigen slaapkamer, kon rustig studeren en at gewoon mee met het gezin. ‘Wij hebben het altijd goed gehad samen. Ik vond het juist gezellig dat ze thuis was. En ik dacht: laat haar maar lekker sparen. Als ze straks is afgestudeerd, heeft ze misschien genoeg geld om een eigen huis te kopen.’

Ze verdient meer dan wij

Inmiddels is de situatie behoorlijk veranderd. Willemijn is afgestudeerd, heeft een ongelofelijk goede baan en verdient ruim 4.000 euro per maand. Daarmee verdient ze zelfs meer dan Anouk en Bas. Toch is er thuis weinig veranderd. Willemijn woont nog steeds in haar vertrouwde slaapkamer en betaalt geen kostgeld.

‘In het begin vond ik dat helemaal niet erg’, zegt Anouk. ‘Ze was net begonnen met werken en ik vond het fijn dat ze eerst wat geld opzij kon zetten. Een huis kopen is tegenwoordig ontzettend moeilijk. Als ze thuis kon blijven wonen en iedere maand een mooi bedrag kon sparen, zou dat haar later alleen maar helpen.’

Maar Bas kijkt daar inmiddels heel anders tegenaan. Hij vindt dat Willemijn op haar leeftijd best wat meer verantwoordelijkheid mag nemen. ‘Ze verdient ruim 4.000 euro per maand en vertikt het om boodschappen voor het huishouden te doen’, zegt hij regelmatig. ‘Wij betalen alles. Haar eten, haar drinken, de energierekening, internet, noem maar op. Ze heeft een prima salaris, maar haar moeder behandelt haar nog steeds alsof ze zestien is.’

Anouk begrijpt zijn punt ergens wel. ‘Als ik eerlijk ben, snap ik dat het niet helemaal eerlijk is. Willemijn werkt fulltime, heeft een goed salaris en hoeft thuis nergens over na te denken. Ze komt thuis, schuift aan tafel en haar was ligt regelmatig ook nog schoon in haar kast. Maar ja, dat is er gewoon zo ingeslopen.’

Het is mijn huis

Toch voelt Anouk weinig voor het idee om haar dochter iedere maand een bedrag te laten overmaken. Daar heeft ze verschillende redenen voor. Allereerst vindt ze het niet nodig om geld te vragen aan haar eigen kind zolang ze zelf financieel niets tekortkomen. Daarnaast speelt er nog iets anders.

Het huis waarin ze wonen, is namelijk van Anouk. Bas is haar vriend, maar heeft nooit financieel hoeven bijdragen aan de verzorging en opvoeding van Willemijn. ‘Ik heb Willemijn alleen grootgebracht. Haar vader was nauwelijks in beeld en alle kosten kwamen jarenlang voor mijn rekening. Bas is later in ons leven gekomen. Hij heeft nooit hoeven betalen voor haar school, kleding, sportclubs of andere dingen.’

Dat maakt de discussie voor Anouk ingewikkeld. ‘Soms denk ik: waar bemoeit hij zich eigenlijk mee? Het is mijn dochter en het is mijn huis. Ik bepaal toch zelf of ik haar gratis laat wonen? Bas betaalt hier ook niet ineens kostgeld omdat hij bij mij woont.’

Dat laatste heeft ze weleens tegen hem gezegd. Bas was daar niet bepaald blij mee. ‘Hij vindt dat ik twee dingen door elkaar haal. Volgens hem gaat het niet om wie de eigenaar van het huis is of wie vroeger welke kosten heeft betaald. Hij vindt dat Willemijn gewoon volwassen is en zich ook zo moet gedragen.’

Het gaat niet om het geld, maar om het principe

Bas benadrukt volgens Anouk steeds dat hij het geld helemaal niet nodig heeft. Het gaat hem vooral om het principe. ‘Hij zegt dat Willemijn moet leren dat het leven niet gratis is. Als ze straks op zichzelf woont, moet ze ook iedere maand huur, boodschappen, energie en verzekeringen betalen. Waarom zou ze daar nu niet alvast aan wennen?’

Ook vindt hij het vreemd dat Willemijn nauwelijks iets bijdraagt aan het huishouden. ‘Ze kan volegns hem makkelijk een paar honderd euro per maand missen. En als ze dan ook nog eens een keer de boodschappen doet, zou dat toch heel normaal zijn?’

Anouk heeft het onderwerp voorzichtig bij haar dochter aangekaart, maar Willemijn lijkt zich weinig zorgen te maken. ‘Ze zegt dat ze thuis woont omdat we dat allemaal prima vonden toen ze ging studeren. En dat klopt natuurlijk. Ze heeft nooit gevraagd om gratis te mogen wonen onder bepaalde voorwaarden. We hebben zelf gezegd dat ze lekker moest sparen.’

Volgens Willemijn is het bovendien niet zo dat ze helemaal niets doet. Ze ruimt regelmatig haar eigen spullen op, helpt soms met koken en doet af en toe een boodschap. ‘Ze vindt dat ze best rekening houdt met ons. Maar Bas vindt dat allemaal niet voldoende.’

Vriendinnen kiezen de kant van Bas

Toen Anouk het verhaal tijdens een avondje met vriendinnen vertelde, kreeg ze niet bepaald de steun waarop ze had gehoopt. De meeste vrouwen vonden dat Bas gelijk had. ‘Ze zeiden allemaal dat Willemijn volwassen is en dat het heel normaal is om kostgeld te vragen. Sommigen vertelden dat hun kinderen ook moesten betalen zodra ze gingen werken.’

Een vriendin zei zelfs dat Anouk haar dochter geen dienst bewijst door alles voor haar te blijven betalen. ‘Volgens haar leert Willemijn op deze manier nooit om financieel zelfstandig te worden. Ze vond dat ik haar juist moest voorbereiden op het echte leven.’

Anouk vond dat nogal overdreven. ‘Ik ben helemaal niet bang dat Willemijn niet zelfstandig kan worden. Ze werkt hard, heeft een goede baan en is verstandig met haar geld. Ze spaart iedere maand behoorlijk wat. Dat is toch ook verantwoordelijkheid nemen?’

Toch merkt Anouk dat de discussie steeds vaker terugkomt. Vooral wanneer Bas boodschappen doet of de energierekening betaalt, kan hij het niet laten om een opmerking te maken. ‘Dan zegt hij bijvoorbeeld: “Misschien kan Willemijn deze maand eens bijdragen.” Ik word daar ontzettend moe van. Het verpest de sfeer in huis.’

Straks voelt ze zich niet meer welkom

Wat Anouk misschien nog wel het lastigst vindt, is dat ze bang is dat haar dochter zich straks niet meer welkom voelt. ‘Ik wil niet dat Willemijn het gevoel krijgt dat ze alleen bij mij mag wonen als ze daarvoor betaalt. Ze is mijn kind. Natuurlijk mag ze hier blijven zolang ze dat wil.’

Tegelijkertijd vraagt ze zich af of ze niet te toegeeflijk is. Misschien is het inderdaad tijd dat Willemijn wat meer bijdraagt. Een vast bedrag voor boodschappen of een bijdrage aan de huishoudelijke kosten zou volgens Anouk nog wel bespreekbaar zijn. Maar echt kostgeld vragen, voelt voor haar als een stap te ver.

‘Ik weet ook wel dat 25 jaar oud is en dat ze een goed salaris heeft. Maar ik vind het gewoon fijn dat ze nog thuis is. En als ze daardoor sneller een eigen huis kan kopen, waarom zou ik haar dat dan niet gunnen?’

Bas vindt dat Anouk haar dochter te veel verwent en dat het tijd is voor duidelijke afspraken. Haar vriendinnen zijn het met hem eens. Anouk blijft echter met een dubbel gevoel zitten.

‘Ik wil geen ruzie met Bas, maar ik wil ook niet dat mijn dochter het gevoel krijgt dat ze een financiële last is. Moet ik haar nu echt iedere maand om geld vragen, terwijl ik het zelf helemaal niet nodig heb? Of heeft Bas gelijk en is het juist goed voor Willemijn om te leren dat wonen en leven nu eenmaal geld kosten?’

Afbeelding: Centre for Ageing Better via Unsplash

Volg jij ons al?

Facebook Instagram Threads Twitter Pinterest TikTok Newsletter

14 reacties

Daphne -

God Joris, wat ben jij toch vermoeiend. Bijna elke discussie moet je naar je toe trekken omdat je denkt het beter te weten dan een ander.
Dylan gaf simpelweg aan dat het een behoorlijk goed salaris is. Daar valt weinig aan te missen. Bovenaan staat bovendien duidelijk “riant salaris” en nergens wordt gesproken over bruto.
Wat mij vooral opvalt, is dat je blijkbaar niet eens de mogelijkheid lijkt te overwegen dat jij het misschien verkeerd hebt gelezen. In plaats daarvan ga je er meteen van uit dat iedereen anders het fout ziet en zoek je argumenten om je eigen interpretatie te verdedigen. Dat komt niet bepaald over als een open houding en maakt je punt een stuk minder sterk.

Joris -

Vervelend dat je ‘grote mensen’ als denigrerend ervaart. Ik hoop wel dat jullie wel het bruto-salaris invoeren bij de aangifte IB…

Dylan -

Nee daar hoor je niet meer bij Fenna haha! Welkom bij de simpele zielen 🙂

Fenna -

Ook team Bas hier. Hoezo doet ze niets in het huishouden? Ze heeft een flink salaris en kan geen € 250 missen aan kostgeld? Ik denk, net als Petra, dat je een monster hebt gecreëerd dat je nog niet met een stok uit huis kunt krijgen.
Je vriendinnen zijn het ook met Bas eens, dus je weet denk ik wel wat je moet doen. Ook is het goed om Bas eens aan zijn oren te trekken, want betaalt hij nu wel of niet?
@Dylan, ik ben het volledig met je eens. Zal ook wel niet bij de grote weldenkende mensen horen!

Dylan -

Knap staaltje denigreren weer. Chapeau.

Joris -

Net iets meer dan modaal is dus net iets meer dan de meeste mensen. Dat is dus objectief gezien niet ‘behoorlijk goed’, maar nét iets meer dan de meesten. Maar goed, soit, let’s agree to disagree. Ieder weldenkend mens die het vakkenvullen (niet letterlijk, ik chargeer en bedoel ‘niveau bijbaantje’) ontgroeid is, rekent salaris bruto. Dat is gewoon hoe grote mensen over salarissen praten.

Dylan -

Juist, daar heb je het. Het is naar “jouw” mening niet een behoorlijk goed salaris. Er staat nergens in het verhaal vermeld dat het om een bruto salaris gaat. Er staat ‘Ze verdient ruim 4.000 euro per maand’ Dit kan ook prima netto zijn gezien ze een hele studie heeft gedaan en waarschijnlijk werkt in het vakgebied.

Joris -

Je zegt letterlijk dat 4k een “behoorlijk goed salaris” is. Als het over verdienen gaat, is dat altijd bruto. Van die 4k blijft netto grofweg 3000-3200 over (beetje afhankelijk van pensioen). Dat is aardig, zeker voor een baantje na iets uitermate generieks als ‘commerciële economie’, maar niet mijn definitie van “behoorlijk goed”.

Dylan -

Nou Joris, overdrijf niet dat ik overdrijf. Ik zeg dat het een behoorlijk goed (netto) salaris is!

Saar -

Ze kan best kostgeld betalen hoor..deed ik vroeger ook. En dan zet je het apart voor haar als ze op haar eigen gaat wonen. Zo ramp is het niet.

Joris -

Nou Dylan, niet overdrijven. De meid verdient 4k bruto. Dat is nét iets meer dan modaal en niet perse heel “behoorlijk goed”. Je kunt je ook afvragen wat er misgaat bij Anouk en Bas dat die kennelijk minder dan modaal verdienen als (aanname) 40+’ers…

Joris -

Dus als ik het goed begrijp, is het háár woning en betaalt Bas af en toe de boodschappen of de energierekening, maar woont hij verder ook gratis (geen huur, geen bijdrage haar hypotheek). En als je dat als argument aanhaalt, haal jij opeens 2 dingen door elkaar? Bas “heeft nooit hoeven betalen voor haar school, kleding, sportclubs of andere dingen”. Het is ook zijn kind niet, hè? Maar hoe verrekenen jullie dan de boodschappen als Bas die een keertje (!) betaalt? Gaat alles op de weegschaal? Hoe wordt de energierekening verrekend als Willemijn de verwarming een keertje aanzet? Of betaalt hij stiekem wel mee aan haar boodschappen en leefcomfort?

Ik snap best dat het lastig is om een eigen woonruimte te vinden, maar op je 25e nog thuiswonen terwijl je afgestudeerd bent, fulltime werkt en meer verdient dan je (stief)ouders (en niks mankeert)… Ik vind daar wat van.

Dylan -

Team Bas. Willemijn laat het zich allemaal wel lekker aanleunen, hoezo doe jij nog haar was etc.? 4000 euro is een behoorlijk goed salaris, dus inderdaad ze kan echt wel wat missen en genoeg overhouden om te sparen…

Petra van Dorp -

Nou Anouk, dat heb je lekker fijn voor elkaar: twee uitvreters onder je dak, want niet eens je vriend betaalt kostgeld. Jij kunt dus de hypotheek enzo allemaal zelf betalen terwijl Basje af en toe de energierekening betaalt? Maar goed, ik ben ook team vriend. Een 25-jarige die nog thuis woont is niet erg gezien de huidige woningmarkt, maar een 25-jarige die nog thuis woont, alles voor zich laat doen (dat keertje koken, een boodschapje doen en haar eigen kamer opruimen is toch the bare minimum, hoor), vet verdient na een studie commerciële economie en niet eens het fatsoen heeft om ZELF aan te bieden ‘hey ma, laat ik ook een financiële bijdrage leveren’, dat is wel erg. Als ze op deze leeftijd en met die studie op zak nog steeds niet weet dat wonen en leven geld kosten, dan is er wel heel erg iets misgegaan in haar opvoeding, hoor. En dat lekker egoïstische toontje van ‘dat ze nooit heeft gevraagd om gratis te mogen wonen’ bla bla. Je hebt jezelf flink in de nesten gewerkt. Je bloedeigen kind is te bedonderd en te arrogant om het idee maar te krijgen om iets bij te dragen. Gelukkig kookt ze een keertje voor je. Maar ja, als ik mijn volledige salaris lekker kon sparen omdat mammielief alles voor me betaalt, dan kom ik ook niet met mijn portemonnee over de brug. Je dochter is wél een financiële last en het feit dat ze niet zelf aanbiedt om bij te dragen, vind ik zorgelijk. Die griet gaat nooit het huis uit tenzij ze haar paleis van haar dromen vindt, en dan betaal jij tot aan haar veertigste nog alle kosten. Koekoek!

Reageer ook