Willemijn is 25, heeft een goede baan en verdient inmiddels meer dan haar moeder Anouk en haar vriend Bas. Toch woont ze nog altijd thuis. Toen ze ging studeren, besloot ze bewust niet op kamers te gaan. Ze wilde zich volledig op haar studie commerciële economie richten en had geen zin om zichzelf met hoge woonlasten en enorme studieschulden op te zadelen. Anouk vond dat prima. Sterker nog: ze gunde haar dochter de mogelijkheid om lekker te sparen voor later. Maar nu Willemijn is afgestudeerd en een riant salaris verdient, begint Bas zich steeds meer te ergeren. Hij vindt dat het tijd wordt dat ze kostgeld gaat betalen. Anouk twijfelt. ‘Het blijft mijn dochter. Ik vind het zo gek om haar geld te vragen om bij haar eigen moeder te mogen wonen.’
Toen Willemijn een aantal jaren geleden begon aan haar studie commerciële economie, was de keuze om thuis te blijven wonen snel gemaakt. Terwijl veel van haar vriendinnen op kamers gingen, wilde zij liever thuis blijven. ‘Ze had helemaal geen behoefte aan een studentenhuis met gedeelde badkamers en keukens. Bovendien zag ze hoe duur alles was geworden. Ze wilde niet meteen met een enorme studieschuld beginnen aan haar volwassen leven’, vertelt Anouk.
Anouk en haar vriend Bas hadden daar geen enkel probleem mee. Willemijn had haar eigen slaapkamer, kon rustig studeren en at gewoon mee met het gezin. ‘Wij hebben het altijd goed gehad samen. Ik vond het juist gezellig dat ze thuis was. En ik dacht: laat haar maar lekker sparen. Als ze straks is afgestudeerd, heeft ze misschien genoeg geld om een eigen huis te kopen.’
Ze verdient meer dan wij
Inmiddels is de situatie behoorlijk veranderd. Willemijn is afgestudeerd, heeft een ongelofelijk goede baan en verdient ruim 4.000 euro per maand. Daarmee verdient ze zelfs meer dan Anouk en Bas. Toch is er thuis weinig veranderd. Willemijn woont nog steeds in haar vertrouwde slaapkamer en betaalt geen kostgeld.
‘In het begin vond ik dat helemaal niet erg’, zegt Anouk. ‘Ze was net begonnen met werken en ik vond het fijn dat ze eerst wat geld opzij kon zetten. Een huis kopen is tegenwoordig ontzettend moeilijk. Als ze thuis kon blijven wonen en iedere maand een mooi bedrag kon sparen, zou dat haar later alleen maar helpen.’
Maar Bas kijkt daar inmiddels heel anders tegenaan. Hij vindt dat Willemijn op haar leeftijd best wat meer verantwoordelijkheid mag nemen. ‘Ze verdient ruim 4.000 euro per maand en vertikt het om boodschappen voor het huishouden te doen’, zegt hij regelmatig. ‘Wij betalen alles. Haar eten, haar drinken, de energierekening, internet, noem maar op. Ze heeft een prima salaris, maar haar moeder behandelt haar nog steeds alsof ze zestien is.’
Anouk begrijpt zijn punt ergens wel. ‘Als ik eerlijk ben, snap ik dat het niet helemaal eerlijk is. Willemijn werkt fulltime, heeft een goed salaris en hoeft thuis nergens over na te denken. Ze komt thuis, schuift aan tafel en haar was ligt regelmatig ook nog schoon in haar kast. Maar ja, dat is er gewoon zo ingeslopen.’
Het is mijn huis
Toch voelt Anouk weinig voor het idee om haar dochter iedere maand een bedrag te laten overmaken. Daar heeft ze verschillende redenen voor. Allereerst vindt ze het niet nodig om geld te vragen aan haar eigen kind zolang ze zelf financieel niets tekortkomen. Daarnaast speelt er nog iets anders.
Het huis waarin ze wonen, is namelijk van Anouk. Bas is haar vriend, maar heeft nooit financieel hoeven bijdragen aan de verzorging en opvoeding van Willemijn. ‘Ik heb Willemijn alleen grootgebracht. Haar vader was nauwelijks in beeld en alle kosten kwamen jarenlang voor mijn rekening. Bas is later in ons leven gekomen. Hij heeft nooit hoeven betalen voor haar school, kleding, sportclubs of andere dingen.’
Dat maakt de discussie voor Anouk ingewikkeld. ‘Soms denk ik: waar bemoeit hij zich eigenlijk mee? Het is mijn dochter en het is mijn huis. Ik bepaal toch zelf of ik haar gratis laat wonen? Bas betaalt hier ook niet ineens kostgeld omdat hij bij mij woont.’
Dat laatste heeft ze weleens tegen hem gezegd. Bas was daar niet bepaald blij mee. ‘Hij vindt dat ik twee dingen door elkaar haal. Volgens hem gaat het niet om wie de eigenaar van het huis is of wie vroeger welke kosten heeft betaald. Hij vindt dat Willemijn gewoon volwassen is en zich ook zo moet gedragen.’
Het gaat niet om het geld, maar om het principe
Bas benadrukt volgens Anouk steeds dat hij het geld helemaal niet nodig heeft. Het gaat hem vooral om het principe. ‘Hij zegt dat Willemijn moet leren dat het leven niet gratis is. Als ze straks op zichzelf woont, moet ze ook iedere maand huur, boodschappen, energie en verzekeringen betalen. Waarom zou ze daar nu niet alvast aan wennen?’
Ook vindt hij het vreemd dat Willemijn nauwelijks iets bijdraagt aan het huishouden. ‘Ze kan volegns hem makkelijk een paar honderd euro per maand missen. En als ze dan ook nog eens een keer de boodschappen doet, zou dat toch heel normaal zijn?’
Anouk heeft het onderwerp voorzichtig bij haar dochter aangekaart, maar Willemijn lijkt zich weinig zorgen te maken. ‘Ze zegt dat ze thuis woont omdat we dat allemaal prima vonden toen ze ging studeren. En dat klopt natuurlijk. Ze heeft nooit gevraagd om gratis te mogen wonen onder bepaalde voorwaarden. We hebben zelf gezegd dat ze lekker moest sparen.’
Volgens Willemijn is het bovendien niet zo dat ze helemaal niets doet. Ze ruimt regelmatig haar eigen spullen op, helpt soms met koken en doet af en toe een boodschap. ‘Ze vindt dat ze best rekening houdt met ons. Maar Bas vindt dat allemaal niet voldoende.’
Vriendinnen kiezen de kant van Bas
Toen Anouk het verhaal tijdens een avondje met vriendinnen vertelde, kreeg ze niet bepaald de steun waarop ze had gehoopt. De meeste vrouwen vonden dat Bas gelijk had. ‘Ze zeiden allemaal dat Willemijn volwassen is en dat het heel normaal is om kostgeld te vragen. Sommigen vertelden dat hun kinderen ook moesten betalen zodra ze gingen werken.’
Een vriendin zei zelfs dat Anouk haar dochter geen dienst bewijst door alles voor haar te blijven betalen. ‘Volgens haar leert Willemijn op deze manier nooit om financieel zelfstandig te worden. Ze vond dat ik haar juist moest voorbereiden op het echte leven.’
Anouk vond dat nogal overdreven. ‘Ik ben helemaal niet bang dat Willemijn niet zelfstandig kan worden. Ze werkt hard, heeft een goede baan en is verstandig met haar geld. Ze spaart iedere maand behoorlijk wat. Dat is toch ook verantwoordelijkheid nemen?’
Toch merkt Anouk dat de discussie steeds vaker terugkomt. Vooral wanneer Bas boodschappen doet of de energierekening betaalt, kan hij het niet laten om een opmerking te maken. ‘Dan zegt hij bijvoorbeeld: “Misschien kan Willemijn deze maand eens bijdragen.” Ik word daar ontzettend moe van. Het verpest de sfeer in huis.’
Straks voelt ze zich niet meer welkom
Wat Anouk misschien nog wel het lastigst vindt, is dat ze bang is dat haar dochter zich straks niet meer welkom voelt. ‘Ik wil niet dat Willemijn het gevoel krijgt dat ze alleen bij mij mag wonen als ze daarvoor betaalt. Ze is mijn kind. Natuurlijk mag ze hier blijven zolang ze dat wil.’
Tegelijkertijd vraagt ze zich af of ze niet te toegeeflijk is. Misschien is het inderdaad tijd dat Willemijn wat meer bijdraagt. Een vast bedrag voor boodschappen of een bijdrage aan de huishoudelijke kosten zou volgens Anouk nog wel bespreekbaar zijn. Maar echt kostgeld vragen, voelt voor haar als een stap te ver.
‘Ik weet ook wel dat 25 jaar oud is en dat ze een goed salaris heeft. Maar ik vind het gewoon fijn dat ze nog thuis is. En als ze daardoor sneller een eigen huis kan kopen, waarom zou ik haar dat dan niet gunnen?’
Bas vindt dat Anouk haar dochter te veel verwent en dat het tijd is voor duidelijke afspraken. Haar vriendinnen zijn het met hem eens. Anouk blijft echter met een dubbel gevoel zitten.
‘Ik wil geen ruzie met Bas, maar ik wil ook niet dat mijn dochter het gevoel krijgt dat ze een financiële last is. Moet ik haar nu echt iedere maand om geld vragen, terwijl ik het zelf helemaal niet nodig heb? Of heeft Bas gelijk en is het juist goed voor Willemijn om te leren dat wonen en leven nu eenmaal geld kosten?’
Afbeelding: Centre for Ageing Better via Unsplash
