Vier jaar geleden stortte de wereld van Evelina en haar gezin in. Hun restaurant ging failliet en ze verloren hun huis. Van de ene op de andere dag moesten Evelina, haar man Rob en hun kinderen opnieuw beginnen. Gelukkig kregen ze hulp van familie en vrienden, die hen door de moeilijkste periode heen sleepten. Ook hun konijnen Nijn en Knabbel vonden tijdelijk een ander thuis. Daarover maakten ze duidelijke afspraken: zodra Evelina en haar gezin weer een eigen huis met een tuin hadden, zouden de dieren terugkomen. Inmiddels is die tijd aangebroken, maar de nieuwe bewoners van hun oude huis weigeren de konijnen af te staan. ‘Ze zeggen dat ze te veel aan de dieren gehecht zijn. Maar het waren ónze konijnen!’
Van een eigen restaurant naar helemaal opnieuw beginnen
‘Als ik terugdenk aan vier jaar geleden, vraag ik me soms af hoe we het allemaal hebben volgehouden’, vertelt Evelina. ‘We hadden een restaurant waar we ontzettend hard voor werkten. Het was niet zomaar een bedrijf, het was onze droom. We stopten er al onze energie in en hoopten dat we er samen met ons gezin een mooie toekomst mee konden opbouwen.’
Maar het liep anders. Het restaurant ging failliet en daarmee kwam het gezin in grote financiële problemen. Uiteindelijk verloren Evelina en Rob ook hun huis. ‘Het voelde alsof alles waar we jarenlang voor hadden gewerkt in één keer verdwenen was. We hadden geen zekerheid meer en moesten letterlijk van voren af aan beginnen. Het moeilijkste vond ik dat we onze kinderen moesten vertellen dat er zoveel zou veranderen. Je wilt als ouder niets liever dan je kinderen een veilig thuis geven. En ineens wist je zelf niet eens waar je over een paar maanden zou wonen.’
Toch besloot Evelina dat ze niet bij de pakken neer zou zitten. Ze ging aan de slag als receptioniste en Rob begon aan een opleiding tot hovenier. ‘We hebben allebei onze schouders eronder gezet. Natuurlijk waren er dagen waarop ik het niet meer zag zitten, maar we moesten door. Voor de kinderen, maar ook voor onszelf.’
Zonder familie en vrienden waren we er niet gekomen
In die moeilijke periode bleek hoe waardevol hun omgeving was. Familieleden en vrienden sprongen bij waar ze konden. Soms door op de kinderen te passen, soms door een maaltijd extra te koken of kleding in te zamelen. ‘We hebben ons nog nooit zo gesteund gevoeld’, vertelt Evelina. ‘Er waren mensen die vroegen of de kinderen een middagje mochten komen spelen, zodat wij iets konden regelen. Anderen stonden ineens met een tas kleding voor de deur. En als iemand toch al kookte, werd er gewoon een extra portie gemaakt. Dat soort dingen lijken misschien klein, maar voor ons waren ze ontzettend belangrijk.’
Het gezin was dankbaar voor alle hulp. Tegelijkertijd was het niet gemakkelijk om afhankelijk te zijn van anderen. ‘Je wilt altijd alles zelf kunnen regelen. Ik vond het moeilijk dat we zoveel moesten vragen. Maar onze vrienden en familie lieten ons voelen dat we ons nergens voor hoefden te schamen.’ Ook voor Nijn en Knabbel, de twee konijnen van het gezin, moest een oplossing worden gevonden.
Nijn en Knabbel mochten ’thuis’ blijven
De konijnen woonden eerst in de tuin van het gezin. Toen Evelina, Rob en de kinderen naar een klein appartement verhuisden, was er helaas geen geschikte plek meer voor de dieren. ‘We wilden ze absoluut niet wegdoen’, legt Evelina uit. ‘Ze hoorden bij ons gezin. De kinderen waren dol op ze en we wilden ze later heel graag weer bij ons hebben. Alleen was het appartement gewoon te klein om ze daar goed te kunnen houden.’
De nieuwe bewoners van hun oude huis boden aan om voor Nijn en Knabbel te zorgen. Dat leek een ideale oplossing: de konijnen konden in hun vertrouwde omgeving blijven en het gezin hoefde geen definitief afscheid te nemen. ‘We hebben er heel duidelijk over gesproken’, benadrukt Evelina. ‘De afspraak was dat zij tijdelijk voor de konijnen zouden zorgen. Zodra wij weer in rustiger vaarwater zaten en een huis met een tuin hadden, zouden Nijn en Knabbel terugkomen. Dat was voor ons een voorwaarde.’ Volgens Evelina waren de nieuwe bewoners het daarmee eens. Met een gerust hart liet het gezin de dieren achter.
Eindelijk hadden we ons leven weer op de rit
De afgelopen jaren hebben Evelina en Rob keihard gewerkt om hun leven opnieuw op te bouwen. Rob volgde zijn opleiding, slaagde en vond goedbetaalde werk en Evelina bleef als receptioniste werken. Langzaam maar zeker kregen ze weer meer financiële ruimte en stabiliteit. ‘Het was echt niet makkelijk’, vertelt Evelina. ‘We hebben veel moeten laten en soms waren we doodmoe. Maar we wilden vooruit. We wilden onze kinderen weer een fijne plek geven waar ze zich thuis konden voelen.’
En dat is gelukt. Inmiddels woont het gezin weer in een huis met een tuin. Er is ruimte voor de kinderen om buiten te spelen en ook Nijn en Knabbel zouden er weer kunnen wonen. ‘Het eerste wat we dachten, was natuurlijk: nu kunnen de konijnen eindelijk terugkomen! We hadden ons daar zo op verheugd. De kinderen vroegen er regelmatig naar en telden eigenlijk al af tot het moment dat ze hun dieren weer zouden zien.’ Maar toen Evelina contact opnam met de bewoners van haar oude huis, kreeg ze een antwoord dat ze nooit had verwacht.
We zijn te veel aan ze gehecht geraakt
‘Ze vertelden dat ze Nijn en Knabbel niet wilden teruggeven’, zegt Evelina. ‘Ze zijn naar eigen zeggen inmiddels te veel aan de konijnen gehecht geraakt. En ze vinden het zielig voor hun eigen kinderen als de dieren weer weggaan.’ Evelina begrijpt dat er in vier jaar tijd een band kan ontstaan. De konijnen zijn natuurlijk niet zomaar voor een paar weken opgevangen, maar wonen inmiddels al lange tijd bij de andere familie. ‘Ik snap best dat ze van de dieren zijn gaan houden. Dat vind ik ergens ook mooi. We hebben ze destijds met een gerust hart achtergelaten, omdat we erop vertrouwden dat ze goed voor Nijn en Knabbel zouden zorgen. Maar dat betekent toch niet dat ze ineens van hen zijn?’
De bewoners hebben aangeboden om nieuwe konijnen voor de kinderen van Evelina en Rob te kopen. Ook zouden ze voor een nieuw hok willen zorgen. ‘Maar daar gaat het helemaal niet om’, zegt Evelina. ‘We willen geen andere konijnen. We willen Nijn en Knabbel terug. Het zijn onze dieren en we hebben altijd gedacht dat ze weer thuis zouden komen zodra we daar de mogelijkheid voor hadden.’
Voor de kinderen is de situatie extra verdrietig. Zij hadden zich erop verheugd om hun vertrouwde huisdieren weer bij zich te hebben. ‘Hoe leg je aan je kinderen uit dat een afspraak waar iedereen het over eens was ineens niet meer geldt? Ze begrijpen niet waarom de konijnen niet terug mogen. En eerlijk gezegd vind ik het zelf ook heel moeilijk te begrijpen.’
Wat als praten niet meer helpt?
Evelina hoopt nog altijd dat de bewoners van haar oude huis van gedachten veranderen. Ze wil het liefst samen tot een oplossing komen, zonder ruzie of verwijten. ‘Ik wil helemaal geen oorlog met die mensen. Ik ben ze dankbaar dat ze destijds voor Nijn en Knabbel hebben gezorgd. Maar dankbaarheid betekent toch niet dat je alles maar moet accepteren? Wij hebben ons leven weer opgebouwd en willen onze dieren terug, precies zoals we hebben afgesproken.’
Tegelijkertijd maakt Evelina zich zorgen dat de situatie alleen maar moeilijker wordt naarmate de tijd verstrijkt. Hoe langer de konijnen bij de andere familie blijven, hoe sterker de emoties aan beide kanten kunnen worden. ‘Ik wil niet dat dit uitloopt op een enorme ruzie. Maar ik wil ook niet dat we uiteindelijk onze eigen dieren kwijtraken, alleen omdat iemand anders heeft besloten dat ze niet meer terug mogen.’
Ze vraagt zich af hoe ze de bewoners nog kan overtuigen. Moet ze blijven proberen om er samen uit te komen, of is het tijd om advies in te winnen over hun rechten en de gemaakte afspraak? ‘We hebben al zoveel meegemaakt. Ik had gehoopt dat dit juist een mooi moment zou worden, waarop we eindelijk weer compleet zouden zijn. In plaats daarvan zijn we verdrietig en boos. Ik wil gewoon dat onze kinderen hun eigen konijnen weer thuis kunnen verwelkomen.’
Wat zouden jullie doen als je in Evelina’s schoenen stond? Moet ze blijven proberen om de konijnen in goed overleg terug te krijgen, of heeft ze inmiddels genoeg geduld gehad? En vinden jullie dat de nieuwe bewoners de dieren moeten teruggeven, ook al zijn ze inmiddels aan ze gehecht geraakt?
Afbeelding: Sasha Matveeva via Unsplash
