“Na tien jaar huwelijk wil mijn man ineens een aparte slaapkamer. Volgens Kees-Jan is er niets aan de hand en slaapt hij gewoon beter als hij alleen ligt. Maar ondertussen merk ik dat er steeds meer afstand tussen ons ontstaat.” Gerjanne probeert haar man te geloven, maar dat wordt steeds moeilijker. Ze heeft al een paar keer voorgesteld om samen een weekendje weg te gaan of gewoon weer eens één nacht samen te slapen, voor de gezelligheid. “Een nachtje wat minder goed slapen, dat overleef je toch? Maar Kees-Jan wil er niets van weten. Mijn beste vriendin zegt inmiddels dat dit echt niet normaal is. En eerlijk gezegd begin ik me dat ook af te vragen.”
Jaren lang sliepen we samen
Gerjanne en Kees-Jan zijn ruim tien jaar getrouwd. “We hebben nooit een bijzonder spannend of wild huwelijk gehad, maar we waren gelukkig. We hadden onze momenten, gingen samen uit eten en maakten regelmatig een weekendje weg.” Ook naar bed gaan was jarenlang vanzelfsprekend.
“Niet dat we iedere avond uitgebreid lagen te praten, maar je kroop samen onder de dekens, keek nog even op je telefoon of las een boek. Soms kletsten we nog een halfuur voordat we gingen slapen. Het hoorde gewoon bij ons.” Tot Kees-Jan ongeveer een halfjaar geleden ineens zei dat hij beter sliep als hij alleen lag. “Ik dacht eerst dat het tijdelijk was. Misschien had hij een drukke periode op zijn werk of sliep ik onrustig. Maar hij zei dat hij voortaan liever in de logeerkamer wilde slapen.” Gerjanne vond het vreemd, maar wilde er geen groot probleem van maken. “Als jij daar beter van slaapt, moet je dat doen”, zei ze tegen hem.
Het werd steeds meer een gewoonte
Wat begon als een praktische oplossing, werd al snel de nieuwe situatie. “De eerste weken dacht ik: dit waait wel weer over. Maar opeens was het normaal geworden dat we niet meer samen naar bed gingen.” Kees-Jan gaat ’s avonds naar de logeerkamer en Gerjanne blijft alleen achter. “Overdag is hij gewoon aardig. We praten, eten samen en doen boodschappen. Als iemand ons ziet, zou die waarschijnlijk niet denken dat er iets aan de hand is.”
Toch voelt het voor Gerjanne anders. “Het zit hem niet alleen in het slapen. Het is het gevoel dat we steeds minder samen doen. Eerst sliepen we niet samen. Daarna gingen we minder vaak samen uit. En als ik voorstel om iets met z’n tweeën te doen, heeft hij vaak geen zin.”
‘Waarom ga je niet gewoon weer naast me liggen?’
Gerjanne heeft meerdere keren geprobeerd het onderwerp bespreekbaar te maken. “Ik heb letterlijk gezegd: ‘Waarom slaap je niet gewoon weer een nachtje bij mij? Als je daarna slecht geslapen hebt, kun je altijd weer naar de andere kamer.’” Maar Kees-Jan wil dat niet.
“Hij zegt dat hij nu eenmaal beter slaapt als hij alleen ligt. Volgens hem is er niets aan de hand en moet ik er niet zo zwaar aan tillen.” Dat vindt Gerjanne lastig. “Tuurlijk, ik begrijp dat goede nachtrust belangrijk is. Maar één nachtje wat minder slapen voor de gezelligheid lijkt mij toch geen ramp? We zijn getrouwd. Ik mis het gewoon om naast hem wakker te worden.”
Een weekendje samen weg
Gerjanne stelde daarom iets anders voor. “Een paar weken geleden zei ik dat we misschien een weekendje weg konden gaan. Gewoon met z’n tweeën. Lekker hotelletje, uit eten, wandelen. En dan zouden we ook gewoon weer samen slapen.” Kees-Jan zag het niet zitten. “Hij zei dat hij daar geen behoefte aan had. Dat vond ik eerlijk gezegd best pijnlijk.”
Volgens hem hoeft een weekendje weg niets te maken te hebben met het feit dat ze apart slapen. “Maar juist dát maakt mij onzeker”, vertelt Gerjanne. “Als het echt alleen om slaap gaat, waarom wil je dan ook niet een weekendje weg met je vrouw?”
Mijn beste vriendin vindt het niet normaal
Gerjanne heeft inmiddels haar beste vriendin in vertrouwen genomen. “Ik heb haar alles verteld. Eerst wilde ik eigenlijk alleen mijn hart luchten, maar ze reageerde behoorlijk stellig.” Volgens haar vriendin is het niet normaal dat een man na tien jaar huwelijk ineens structureel apart wil slapen én vervolgens ook geen moeite lijkt te willen doen om weer wat tijd met zijn vrouw door te brengen. “Ze zei: ‘Gerjanne, ik zou me echt zorgen maken. Dit gaat volgens mij helemaal niet over slapen.’” Die woorden hebben Gerjanne aan het denken gezet. “Misschien heeft ze gelijk. Misschien is er iets anders aan de hand.”
Ik wil niet meteen het ergste denken
Toch probeert Gerjanne zichzelf tegen te houden. “Ik wil niet meteen denken dat hij een ander heeft of dat hij niet meer van me houdt. Daar is helemaal geen bewijs voor.” Kees-Jan is volgens haar ook niet opeens afstandelijk of geheimzinnig met zijn telefoon. “Hij doet niet alsof hij een dubbelleven leidt. Daarom vind ik het juist zo ingewikkeld.” Ze heeft hem inmiddels meerdere keren gevraagd of er iets tussen hen speelt. “Iedere keer zegt hij: ‘Nee, er is niets. Ik slaap gewoon beter alleen.’” Maar Gerjanne merkt dat ze daar steeds minder gerust op wordt.
Het voelt alsof ik moet bedelen om tijd samen
Het moeilijkste vindt Gerjanne misschien nog wel dat zij degene is die steeds initiatief neemt. “Ik stel voor om samen uit eten te gaan. Ik stel een weekendje weg voor. Ik vraag of hij weer eens naast me wil slapen. En steeds krijg ik een nee.” Dat begint haar zelfvertrouwen aan te tasten. “Op een gegeven moment ga je denken: waarom wil mijn eigen man niet bij mij zijn?” Ze mist vooral de vanzelfsprekendheid van vroeger. “Het hoeft van mij echt niet iedere avond romantisch te zijn. Ik wil gewoon mijn man naast me. Even tegen elkaar aan liggen. Samen wakker worden. Dat soort kleine dingen.”
