Rianne en Silvan hebben drie prachtige kinderen, maar er is één probleem waar Rianne steeds meer onder gebukt gaat: niemand slaapt goed. “We hebben afgesproken dat de kinderen in hun eigen bed slapen. Maar zodra er eentje huilt, bang is of zegt niet te kunnen slapen, geeft Silvan toe.” Inmiddels belandt er bijna iedere avond één of zelfs meerdere kinderen tussen hen in. “Silvan vindt het gezellig. Hij zegt: ‘Ze zijn maar zo kort klein, laten we hier nou van genieten.’ Maar ik geniet er helemaal niet meer van. Ik ben kapot. Ik wil gewoon één nacht slapen zonder een kind tussen ons in.”
Onze kinderen slapen ontzettend slecht
Rianne en Silvan hebben drie kinderen in verschillende leeftijden. “Het zijn echt heerlijke kinderen en ik ben dol op ze. Maar slapen is nooit hun sterkste punt geweest.” De ene wordt ’s nachts wakker omdat hij heeft gedroomd, de ander kan niet slapen en de jongste wil regelmatig bij papa en mama liggen.
“In principe hebben Silvan en ik afgesproken dat ze in hun eigen bed blijven. We brengen ze naar bed, lezen een boekje en geven een kus. Daarna is het klaar.” Althans, dat is de bedoeling. “Maar Silvan houdt het nooit lang vol als een van de kinderen ’s nachts bij ons komt.”
Silvan geeft altijd toe
Volgens Rianne hoeft er maar weinig te gebeuren. “Een nachtmerrie, een beetje buikpijn, onweer buiten of gewoon: ‘Papa, ik wil bij jullie liggen.’ En dan zegt hij: ‘Kom maar.'” Rianne wordt daar steeds gefrustreerder van. “Ik hoor dan vanuit mijn bed: ‘Kom maar lekker hier.’ En dan denk ik: nee! Niet doen!” Maar omdat Rianne niet degene wil zijn die midden in de nacht een discussie begint, laat ze het vaak gebeuren.
“Voor ik het weet ligt er een kind tussen ons in. En soms worden het er twee. Dan lig ik helemaal aan de rand van het bed en heb ik het gevoel dat ik geen centimeter meer kan bewegen.” Silvan vindt dat allemaal geen probleem. “Hij slaapt gewoon door. Hij merkt er volgens mij nauwelijks iets van.”
Ik werk fulltime en moet vroeg op
Voor Rianne is de situatie veel zwaarder. “Ik werk fulltime en moet ’s ochtends gewoon vroeg op. Ik kan niet om half acht mijn bed uit rollen en zeggen: nou, we zien wel hoe de dag loopt.” Ze heeft haar nachtrust simpelweg nodig. “Als ik een paar nachten achter elkaar slecht slaap, merk ik dat meteen. Ik ben prikkelbaar, heb minder geduld en kan me moeilijk concentreren.”
En juist dat begint haar zorgen te baren. “Mijn lontje wordt steeds korter. Ik wil helemaal niet zo’n moeder zijn die om alles boos wordt. Maar als ik voor de zoveelste keer wakker word omdat iemand dwars over mijn benen ligt, ben ik gewoon op.”
Ook als ik niet thuis ben, gebeurt het
Wat Rianne misschien nog wel het meest irriteert, is dat Silvan het ook doet wanneer zij er niet is. “Als ik een avond moet werken of met vriendinnen weg ben, weet ik eigenlijk al wat ik aantref als ik thuiskom.” Dan liggen de kinderen bij Silvan in bed. “Ik kom dan thuis en zie vanuit de slaapkamer al twee kleine hoofdjes boven het dekbed uitkomen. En Silvan ligt er heerlijk tussenin.”
Als ze hem ernaar vraagt, krijgt ze vaak hetzelfde antwoord. “Dan zegt hij: ‘Ja, ze wilden zo graag bij me liggen.’ En dan denk ik: ja, maar waarom heb je nee gezegd?” Volgens Rianne is het daardoor bijna onmogelijk om samen één lijn te trekken. “Kinderen hebben heel snel door bij wie ze wel iets voor elkaar krijgen. Bij mij weten ze dat ze uiteindelijk terug naar hun eigen bed moeten. Bij Silvan weten ze: als we lang genoeg volhouden, mogen we blijven.”
Ze zijn maar zo kort klein
Silvan begrijpt haar frustratie niet goed. “Hij zegt dat ik er veel te zwaar aan til.” Zijn favoriete argument is volgens Rianne dat de kinderen maar één keer klein zijn. “Hij zegt: ‘Ze zijn zo kort klein, laten we nou van deze tijd genieten. Straks willen ze uit en dan zul je dit missen.'”
Rianne snapt ergens wat hij bedoelt. “Natuurlijk zal ik het missen. Ik weet ook dat ze over een paar jaar niet meer in ons bed willen liggen. Misschien moet ik daar inderdaad van genieten.” Maar dat betekent niet dat ze nu geen grenzen mag hebben. “Ik kan toch ook genieten van mijn kinderen zonder iedere nacht wakker te worden?”
Ik slaap soms maar ergens anders
De situatie is inmiddels zo ver gekomen dat Rianne regelmatig zelf haar bed verlaat. “Meerdere keren per week duik ik uiteindelijk in een van de kinderbedden. Niet omdat ik dat gezellig vind, maar omdat ik gewoon wil slapen.” Ze vindt het eigenlijk te gek voor woorden. “Ik lig dan in zo’n klein bedje met mijn knieën tegen het hoofdeinde. Maar het slaapt nog altijd beter dan met twee kinderen en een man in een bed.”
En dat maakt haar verdrietig. “Het bed van mij en Silvan zou toch ook gewoon onze plek moeten zijn?” Volgens Rianne heeft het bovendien invloed op hun relatie. “Je hebt minder rust samen. Je wordt de hele tijd wakker. En als je eindelijk een avond alleen met z’n tweeën hebt, ben je allebei zo moe dat je eigenlijk alleen maar wilt slapen.”
Ik wil geen ruzie om iets kleins
Toch vindt Rianne het moeilijk om er echt een harde grens aan te verbinden. “Ik wil niet degene zijn die zegt: vanaf nu komt er niemand meer bij ons in bed. Want ik wil natuurlijk ook niet dat mijn kinderen zich niet welkom voelen.” Als ze ziek zijn, is het voor haar een ander verhaal. “Als een kind echt ziek is, vind ik het totaal geen probleem. Dan mag het van mij de hele nacht bij ons liggen. En als er een keer iets bijzonders is, prima.” Maar iedere nacht vindt ze te veel. “Het is geen uitzondering meer. Het is inmiddels bijna de standaard.”
Hoe lang houden we dit nog vol?
Rianne heeft het gevoel dat ze steeds vermoeider wordt. “Ik ben echt op. En ik weet dat slaaptekort invloed heeft op alles. Op mijn werk, op mijn humeur, op mijn geduld en uiteindelijk ook op mijn relatie.” Ze heeft Silvan meerdere keren uitgelegd dat het voor haar geen kwestie is van niet van de kinderen houden. “Ik hou zielsveel van ze. Misschien juist daarom wil ik dat we dit goed aanpakken. Ik wil een leuke moeder zijn en niet iedere ochtend chagrijnig wakker worden omdat ik weer nauwelijks heb geslapen.”
Silvan blijft ondertussen zeggen dat deze periode vanzelf voorbijgaat. “Volgens hem zijn we over een paar jaar blij dat we ze lekker bij ons hebben laten liggen.” Maar Rianne vraagt zich af of ze die paar jaar wel op deze manier wil doorkomen. “Misschien heeft hij gelijk en ga ik dit later missen. Maar ik ben nu moe. Heel moe. En ik vind dat mijn behoefte aan rust net zo belangrijk mag zijn als zijn behoefte aan gezelligheid.”
Afbeelding: Unsplash+
Petra van Dorp -
Silvan heeft geen zin meer in jou en gebruikt de kinderen als buffer zodat jij hem niet bespringt, misschien? Van de zotte dat twee/drie kinderen constant bij hem in bed liggen en jij in een kinderbedje moet gaan liggen. Hij begrijpt dat donders goed hoor, laat je niets aanpraten, ook niet ‘we kunnen er zo kort van genieten’. Koop een uitklapbaar bed en ga pontificaal ergens anders liggen, dan heb je tenminste niet je knieën in je nek. En ga nog maar eens goed nadenken of je bij deze man, die jouw nachtrust en grenzen dus totaal negeert, wil blijven.