Petra en John zijn inmiddels dertig jaar samen. Hun twee kinderen zijn volwassen en wonen allebei op zichzelf. Het huis is daardoor een stuk rustiger geworden, maar Petra vond dat eigenlijk wel gezellig. Juist nu ze met z’n tweeën zijn, vindt ze het belangrijk om samen te eten en de dag door te nemen. “Ik heb altijd gedacht dat als de kinderen uit huis zouden zijn, wij juist extra veel tijd voor elkaar zouden hebben.”
Vroeg opstaan breekt hem op
John werkt als voorman bij een bouwbedrijf en zijn wekker gaat iedere ochtend om vijf uur. Jarenlang stond hij zonder problemen op, maar de laatste tijd merkt Petra dat het vroege opstaan hem steeds zwaarder valt. Na een lange werkdag is hij moe en eenmaal thuis wil hij vooral rust. Petra werkt drie dagen per week in een kledingzaak, waarvan één dag in het weekend. Ze doet daarnaast de boodschappen, het huishouden en kookt iedere avond. Ze vindt dat geen probleem, omdat ze weet dat John zwaar werk heeft. “Ik gun hem echt zijn rust en ik snap heel goed dat hij na zo’n lange dag niet altijd zin heeft om uitgebreid te vertellen hoe zijn dag was.”
Het begon met een avondje tv
Een half jaar geleden kwam Petra zelf doodmoe uit haar werk. Ze had een drukke dag gehad en eigenlijk geen energie meer om uitgebreid te koken of gezellig te praten. Ze stelde voor om die avond voor de televisie te eten. John vond het niet bijzonder gezellig, maar maakte er geen punt van. Ze hadden bovendien al tijden gezegd dat ze samen Game of Thrones wilden kijken. Die avond begonnen ze eraan. “Ik dacht: ach, voor een keertje is het eigenlijk best lekker om gewoon met een bord op schoot op de bank te zitten.”
Alleen werd dat ene avondje al snel een gewoonte. De volgende avond vroeg John of ze weer tijdens het eten verder konden kijken. Petra vond het prima. Ze had zelf ook genoten van de serie en vond het gezellig om iets samen te hebben waar ze naar uitkeken. Maar na een paar weken merkte ze dat het steeds vaker gebeurde. “Voor ik het wist, zaten we meerdere avonden per week met onze borden voor de tv en werd het steeds normaler.”
Petra mist de gesprekken
Op een avond had Petra juist veel te vertellen. In de kledingzaak was iets grappigs gebeurd en ze wilde John vertellen welke klanten ze had gesproken en met wie ze die dag had gelachen. Ook wilde ze nog iets vertellen over hun kinderen, met wie Petra veel contact heeft. Ze schoof haar bord aan tafel en begon enthousiast te vertellen, maar John keek naar de televisie. “Ik zei dat ik iets leuks wilde vertellen en hij zei: ik ben doodmoe, laten we dat morgen bespreken en nu lekker verder kijken.”
Dat moment bleef bij Petra hangen. Niet omdat ze vond dat John nooit televisie mocht kijken, maar omdat ze steeds vaker het gevoel kreeg dat haar verhalen niet meer belangrijk waren. Ook de kinderen merkt ze eigenlijk vooral zelf op. Zij appt en belt met hen, weet wanneer er iets speelt en houdt John daarvan op de hoogte. Tijdens het eten is daar steeds minder ruimte voor. “Het lijkt soms alsof ik niet meer met mijn man aan tafel zit, maar gewoon naast iemand op de bank.”
Ze begrijpt hem, maar wordt er verdrietig van
Petra heeft haar gevoel inmiddels meerdere keren uitgesproken. Ze heeft John verteld dat ze het mist om samen te eten en te praten. Dat ze graag wil weten hoe zijn dag was en dat ze het ook fijn vindt als hij belangstelling heeft voor haar werk. John begrijpt dat wel, maar zegt dat hij die momenten voor de televisie nodig heeft om zijn hoofd leeg te maken. “Ik wil hem dat helemaal niet afnemen, maar ik wil ook niet dat zijn behoefte aan rust betekent dat wij elkaar steeds minder spreken.”
Wat het extra lastig maakt, is dat Petra haar eigen behoefte niet heel belangrijk durft te maken. Ze weet dat John hard werkt en vindt het eigenlijk logisch dat hij moe is. Toch vraagt ze zich af of ze zichzelf daarmee niet steeds wegcijfert. “Ik denk soms: moet ik nou echt moeilijk doen over een halfuurtje samen eten, terwijl hij iedere dag zo vroeg opstaat?”
Op scherp zetten?
Inmiddels zijn er avonden waarop Petra bewust wat later begint met koken, zodat ze niet automatisch aan de televisie hoeft te beginnen zodra John thuiskomt. Soms lukt het haar om hem aan tafel te krijgen, maar meestal komt de vraag of ze verder zullen kijken alweer snel. Petra wil geen ruzie maken en ook niet doen alsof ze zijn vermoeidheid niet begrijpt. Maar ze merkt dat het haar steeds meer dwarszit. “Ik ben bang dat we op deze manier langzaam uit elkaar groeien en dat we het pas merken als we elkaar eigenlijk niets meer te vertellen hebben.”
Ze vraagt zich daarom af of ze duidelijker moet zijn. Niet door de televisie te verbieden, maar door bijvoorbeeld af te spreken dat ze een paar avonden per week gewoon samen aan tafel eten. Misschien kunnen ze daarna nog een aflevering kijken. Tegelijkertijd vreest ze dat John dat als kritiek zal zien en zich juist verder terugtrekt. “Ik wil niet tegenover hem komen te staan, ik wil gewoon weer naast hem zitten.”
Is dit een klein probleem?
Voor de buitenwereld lijkt het misschien een klein probleem. Een stel dat na dertig jaar samen liever een serie kijkt tijdens het eten; daar zullen veel mensen zich in herkennen. Maar voor Petra gaat het inmiddels allang niet meer over Game of Thrones of televisie kijken. Het gaat haar om aandacht, interesse en het gevoel dat ze samen een leven hebben en dat ook met elkaar delen. “Misschien klinkt het overdreven, maar ik mis mijn man terwijl hij gewoon naast me op de bank zit.”
Petra weet nog niet wat ze moet doen. Ze heeft haar gevoel uitgesproken, maar John houdt vast aan zijn behoefte aan rust. Moet ze hem die rust gunnen en accepteren dat hun avonden anders worden? Of moet ze juist duidelijk aangeven dat ze niet wil dat televisie de gesprekken tussen hen langzaam vervangt? “Ik wil hem niet dwingen om gezellig te doen als hij kapot is, maar ik wil ook niet over een paar jaar denken: waarom heb ik hier nooit iets aan gedaan?”
Foto door Vitaly Gariev via Pexels
