Toen Erika en Harmen vier jaar geleden vanuit het oosten van het land naar het Gooi verhuisden, hadden ze het gevoel dat ze een geweldige stap zetten. Dichterbij ons werk, veel natuur en een fijne omgeving voor hun drie kinderen. “We waren er echt enthousiast over,” vertelt Erika. “Het voelde als een frisse start.” Hun nieuwe leven zag er op papier perfect uit. Een huis in een groene wijk, de hei dichtbij en allebei op de fiets naar hun werk. “We dachten: hier gaan we een heel fijn gezinsleven opbouwen.” Dat ze niemand kenden, vonden ze in eerste instantie niet zo’n probleem. “Met jonge kinderen leer je vanzelf andere ouders kennen, dachten wij. Via school, sportclubs en verjaardagen ontstaat er meestal vanzelf contact.” Maar inmiddels, vier jaar later, voelt dat heel anders.
“Iedereen kent elkaar al”
Hun kinderen zitten inmiddels in groep 4, groep 2 en op de crèche. Aan de kinderen ligt het niet. “Die hebben het prima,” zegt Erika. “Ze spelen met vriendjes, gaan naar kinderfeestjes en voelen zich thuis.”
Maar zelf ervaart ze weinig aansluiting met andere ouders. “Het blijft oppervlakkig. Natuurlijk maak je praatjes op het schoolplein, maar daar blijft het eigenlijk bij.”
Volgens Erika speelt mee dat veel ouders elkaar al jarenlang kennen. “Veel mensen hier zijn samen opgegroeid of kennen elkaar nog van hun studententijd of -vereniging. Sommigen wonen zelfs nog steeds in de buurt waar ze vroeger ook al woonden.” Daardoor voelt het volgens haar alsof de sociale groepen al gevormd zijn. “Ze zijn niet onaardig of gemeen, helemaal niet. Maar je merkt gewoon dat er weinig ruimte is voor nieuwe mensen.”
De borrels waar zij nooit bij zijn
Wat Erika vooral confronterend vindt, zijn de borrels en etentjes waar zij en Harmen zelden voor worden gevraagd. “Je hoort op maandag op het schoolplein ineens: ‘Wat was het gezellig zaterdag.’ En dan blijkt dat bijna iedereen erbij was, behalve wij.” In het begin probeerde ze dat nog van zich af te laten glijden. “Ik dacht: misschien toeval. Maar na jaren merk je wel een patroon.”
Volgens Erika speelt hun leefstijl daarin ook een rol. Zij en Harmen drinken namelijk allebei geen alcohol.
“Ik kan vanwege mijn gezondheid slecht tegen alcohol en Harmen loopt fanatiek hard. Hij wil fit blijven en drinkt daarom ook niet.” Dat leek in eerste instantie geen groot ding. Tot ze een paar jaar geleden op een verjaardag van een klasgenootje terechtkwamen waar veel ouders bleven hangen voor een borrel.
“Doe niet zo ongezellig”
“Toen we cola en spa rood bestelden, werd daar best lacherig op gereageerd,” vertelt Erika. “Niet op een agressieve manier, maar wel van die opmerkingen als: ‘Doe niet zo ongezellig’ of ‘Kom op, eentje kan toch wel?’” Harmen lachte het nog weg, maar Erika voelde zich ongemakkelijk. “Het was alsof we meteen buiten de groep vielen.” Sindsdien merkt ze dat uitnodigingen uitblijven. “Misschien zit het deels in mijn hoofd, maar ik heb echt het gevoel dat wij niet helemaal passen in dat sociale plaatje.” Volgens haar draaien veel contacten tussen ouders om borrels, wijnavonden en etentjes. “En als je daar niet aan meedoet, hoor je er toch minder bij.”
“Het voelt soms eenzaam”
Vooral voor Erika doet dat pijn. “Ik had echt gehoopt hier vriendinnen op te bouwen. Gewoon mensen waarmee je spontaan koffie drinkt of waar je kinderen kunnen spelen zonder dat het altijd officieel gepland moet worden.” Ze merkt dat ze het sociale contact mist dat ze vroeger wel had. “In onze oude woonplaats liep je makkelijker even bij elkaar binnen. Hier lijkt alles veel meer gesloten.”
Soms voelt dat best eenzaam. “Zeker als je op Instagram weer foto’s ziet van moeders die samen op het terras zitten en jij daar nooit tussen zit.” Toch probeert Erika zichzelf er niet volledig door te laten beïnvloeden. “Ik wil niet verbitterd raken. Misschien zoeken mensen gewoon automatisch contact met mensen die op hen lijken.”
Nieuwe contacten buiten school
Omdat ze merkte dat het via school niet vanzelf ging, besloot Erika haar sociale leven breder te trekken.
“Ik ben op naailes gegaan en later ook begonnen met yoga. Daar ontmoette ik vrouwen die veel meer op mij leken.” Volgens haar ontstonden daar juist wél ontspannen gesprekken. “Minder gericht op status of uiterlijk vertoon. Gewoon normaal contact.” Dat doet haar goed. “Ik merk dat ik daar veel meer mezelf ben.” Inmiddels spreekt ze af en toe af met een paar vrouwen die ze via yoga heeft leren kennen. “Dat zijn geen enorme vriendengroepen, maar wel oprechte contacten.”
Harmen heeft er minder moeite mee
Opvallend genoeg lijkt Harmen er nauwelijks mee te zitten. “Hij zegt altijd: ‘Ach joh, laat gaan.’” Erika lacht. “Hij is veel makkelijker daarin.” Volgens haar haalt Harmen zijn sociale contacten vooral uit werk en sport. “Hij loopt veel hard en heeft daar genoeg aan.” Zelf ervaart ze het anders. “Voor mij zijn die contacten rondom school juist belangrijk. Zeker omdat je elkaar toch dagelijks ziet.” Ze had gehoopt op meer verbondenheid. “Je deelt toch een fase van je leven met elkaar. Dan is het jammer als het zo oppervlakkig blijft.”
“Misschien passen we hier gewoon niet helemaal”
Toch twijfelt Erika soms ook aan zichzelf. “Misschien zijn wij gewoon anders. Misschien passen we minder goed in deze omgeving.” Maar vertrekken willen zij en Harmen voorlopig niet. “Onze kinderen hebben het fijn hier en we wonen prachtig. Dat blijft ook wat waard.” Ze probeert daarom steeds meer los te laten hoe het ‘zou moeten’ zijn. “Ik dacht altijd dat je via school automatisch een sociaal netwerk kreeg. Maar blijkbaar werkt dat niet overal zo.”
Afbeelding: Unsplash+
