Drie jaar geleden besloot Orélie (38) het roer volledig om te gooien. Na jaren in loondienst te hebben gewerkt in de IT-sector, begon ze haar eigen softwarebedrijf. Spannend? Absoluut. Maar het bleek de beste beslissing uit haar leven. Inmiddels werkt ze samen met internationale partijen en groeit haar bedrijf harder dan ze ooit had durven hopen. “Het voelt nog steeds onwerkelijk soms,” vertelt ze. “Ik heb altijd een enorme passie gehad voor technologie, maar ook voor ondernemen. Dat ik die twee nu kan combineren is echt mijn droom.”
Zit ook stress achter
Toch brengt het ondernemerschap ook druk met zich mee. Lange werkdagen, verantwoordelijkheid voor personeel en voortdurend moeten presteren. “Mensen zien vaak alleen het succes, maar er zit ook veel stress achter. Ik slaap slecht voor belangrijke deals en voel constant druk om het goed te doen.” Gelukkig dacht Orélie altijd dat ze thuis een stabiele basis had. Ze is al twaalf jaar samen met Dominique, met wie ze ook twee kinderen heeft. “Hij heeft me altijd aangemoedigd om voor mezelf te beginnen. Zeker in het begin was hij mijn grootste supporter.” Juist daarom keek ze zo uit naar vorige week.
Alles liep perfect
Twee Japanse zakenpartners kwamen speciaal vanuit Tokyo naar Nederland voor een meerdaags bezoek aan haar bedrijf. Voor Orélie was het een belangrijke samenwerking. “De Japanse markt is enorm interessant voor ons. Dit was echt een kans om de relatie verder uit te bouwen.” Overdag verliep alles perfect. Er stonden vergaderingen, presentaties en een bedrijfsbezoek gepland en volgens Orélie was de sfeer uitstekend. “We hadden meteen een klik. Het waren vriendelijke, geïnteresseerde mensen, die goed Engels spraken en inhoudelijk zaten we helemaal op één lijn.”
Sfeer sloeg om
Omdat de Japanse partners hun vrouwen hadden meegenomen naar Nederland, leek het Orélie leuk om haar eigen man ook uit te nodigen voor het afsluitende diner die avond. “We gingen eten bij een sterrenrestaurant. Alles was prachtig geregeld. Mooie tafel, goed eten, goede wijn… Ik was echt trots.” In het begin verliep de avond ontspannen. Er werd gepraat over reizen, cultuurverschillen en gezinnen. “Het voelde warm en gezellig. Precies wat je hoopt bij zo’n diner.” Maar ergens halverwege de avond sloeg de sfeer langzaam om.
Plaatsvervangende schaamte
Volgens Orélie begon Dominique steeds meer te drinken. “Hij werd luidruchtiger en ging overal grappen over maken. Eerst dacht ik nog: ach, laat maar.” Tot hij opmerkingen begon te maken over haar werk. “Hij zei lachend dat ik thuis ‘nogal de baas speel’ en dat mijn personeel waarschijnlijk bang voor me is.” Orélie lachte ongemakkelijk mee, vooral omdat ze de sfeer niet wilde verpesten. “Maar ik voelde meteen plaatsvervangende schaamte.” Daar bleef het niet bij.
Ongemakkelijke stilte
Dominique begon steeds meer persoonlijke dingen te delen. “Hij vertelde dat ik thuis soms compleet instort van de stress en dat ik regelmatig huilend achter mijn laptop zit. Dat soort dingen.” Volgens Orélie viel er een pijnlijke stilte aan tafel. “Die Japanse mannen en hun vrouwen keken echt ongemakkelijk. Je zag gewoon dat niemand wist hoe ze moesten reageren.” Ze probeerde het gesprek nog een andere kant op te sturen, maar Dominique bleef doorgaan. “Hij zei zelfs dat ik zonder hem waarschijnlijk allang een burn-out had gehad.”
Vernederend
Wat haar vooral raakte, was de toon waarop het gebeurde. “Het voelde niet liefdevol of bezorgd. Meer kleinerend. Alsof hij me wilde neerzetten als iemand die het eigenlijk allemaal niet aankan.” En dat uitgerekend tijdens een zakelijk diner waar zij als ondernemer centraal stond. “Ik voelde me zó vernederd,” zegt Orélie eerlijk. “Ik werk keihard om serieus genomen te worden in een mannenwereld. En dan zit je eigen man je aan tafel af te breken.”
Voelt anders
De rest van de avond verliep stroef. Waar het diner bedoeld was als moment van verbinding, voelde iedereen volgens haar vooral afstand. “De sfeer was gewoon kapot.” Toen ze uiteindelijk afscheid namen van de Japanse gasten, schaamde Orélie zich diep. “Ik heb me nog duizend keer verontschuldigd voor Dominique’s gedrag.” De volgende ochtend bood Dominique direct zijn excuses aan. Hij zei dat hij te veel had gedronken en niet had beseft hoe zijn opmerkingen overkwamen. “Hij zei dat hij trots op me is en me nooit bewust zou willen kwetsen.” Maar voor Orélie voelt het sindsdien anders.
Kan hij het wel aan?
“Ik ben zó geschrokken van hoe makkelijk hij me daar voor schut zette.” Ze merkt dat ze de avond in haar hoofd blijft herhalen. Vooral één moment blijft hangen: toen één van de Japanse vrouwen haar even aankeek nadat Dominique weer een opmerking had gemaakt. “Dat was zo’n blik van medelijden. Dat vergeet ik niet meer.” Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat Orélie zich afvraagt of er misschien iets diepers achter zit. “Ik vraag me ineens af of Dominique het eigenlijk wel aankan dat ik succesvol ben.”
Volledig omgedraaid
In het begin van hun relatie verdiende hij meer en had hij een hogere functie. Inmiddels is dat volledig omgedraaid. “Mijn bedrijf groeit hard en ik merk soms dat hij daar ongemakkelijk van wordt.” Nooit eerder nam ze dat echt serieus. “Ik dacht altijd dat ik het me verbeeldde.” Nu twijfelt ze. “Want waarom zou je anders je partner op zo’n moment naar beneden halen?” Ze benadrukt dat Dominique geen slechte man is. “Hij is een betrokken vader en meestal lief. Daarom brengt dit me ook zo in de war.” Toch heeft de avond iets beschadigd. “Ik voel me minder veilig bij hem. Alsof ik niet zeker weet of hij me echt gunt wat ik heb opgebouwd.” Sinds het diner hebben ze veel gesprekken gevoerd, maar de twijfel blijft knagen. “Hij zegt dat het door de alcohol kwam. Maar alcohol haalt vaak juist dingen naar boven.”
Afbeelding: Unsplash+
