Jarenlang was het vaste prik: elke zomer met de caravan op pad, de kinderen achterin vol verwachting en een camping ergens in Frankrijk of Italië als eindbestemming. Willeke (48) en haar man Erik (50) genoten er intens van. “Kamperen met jonge kinderen is zó relaxed,” vertelt Willeke. “Zodra we aankwamen, waren ze weg. De hele dag speelden ze met andere kinderen op de camping en wij zaten met een boekje voor de caravan. Dat waren echt gouden jaren.”
Een nieuwe fase
Toen de kinderen ouder werden, veranderde dat vanzelf. “Op een gegeven moment wilden ze niet meer mee. Begrijpelijk hoor, ze hadden hun eigen leven, vrienden en vakanties. Maar voor Erik en mij voelde het wel als het einde van een tijdperk.” Toch besloten ze het kamperen niet los te laten. “We ontdekten juist een nieuwe vrijheid. We hoefden niet meer in het hoogseizoen, geen schoolvakanties, geen volle campings. We konden ineens buiten de vakanties gaan en hoefden niets meer vast te leggen.” Vanaf dat moment lieten ze het reserveren los. “Gewoon de auto in, caravan erachter en zien waar we uitkomen. Dat gevoel van vrijheid beviel ons enorm.” Tot die ene zomer in Zuid-Frankrijk, waarin ze onverwacht op een camping belandden die hun leven op z’n kop zou zetten.
Een verrassende bestemming
“Het was laat in de middag en we zochten een plek om te overnachten,” vertelt Willeke. “Bij de receptie kregen we een plek toegewezen en al heel snel viel het kwartje.” De camping bleek een naturistencamping te zijn. “Ik weet nog dat ik Erik aankeek en dacht: o jee. Dit is niet wat ik had verwacht.” De eerste reactie was ongemak. “Ik voelde weerstand, schaamte bijna. Het idee dat iedereen hier naakt rondliep, vond ik in het begin echt spannend. We hebben zelfs nog gezegd: zullen we toch doorrijden?” Maar vermoeidheid en nieuwsgierigheid wonnen het. “We besloten één nacht te blijven. Gewoon kijken hoe het voelde.”
Onwennig, maar rustig
Die eerste uren waren vreemd. “Je bent je ineens zó bewust van jezelf. Ik liep continu met een handdoek om me heen.” Toch gebeurde er iets onverwachts. “Na een paar uur merkte ik dat de spanning wegzakte. Niemand keek, niemand deed raar. Het was eigenlijk heel normaal.” Wat Willeke vooral bijbleef, was de sfeer. “Het was zo rustig. Geen geschreeuw, geen harde muziek, geen drukte. Mensen groetten elkaar vriendelijk, maar lieten elkaar ook met rust.” Die eerste avond zaten Willeke en Erik voor hun caravan. “Ik voelde me ontspannen op een manier die ik lang niet had gevoeld.”
Niet meer anders
Wat begon als een toevallige overnachting, werd het begin van een nieuwe traditie. “We zijn daarna vaker naar naturistencampings gegaan.” Inmiddels gaan Willeke en Erik elke zomer naar naturistencampings door heel Europa. “Frankrijk, Spanje, Duitsland… overal dezelfde gemoedelijke sfeer.” Volgens Willeke is het vooral de eenvoud die haar aantrekt. “Alles draait om comfort en rust, niet om uiterlijk of status. Niemand loopt er op hakken of met perfecte outfits. Je bent gewoon mens.” Ze merkt dat ze er écht tot rust komt. “Het is alsof je alles even loslaat, letterlijk en figuurlijk.”
Schoon en respectvol
Een ander voordeel dat Willeke noemt, is hoe verzorgd alles is. “Het is er altijd schoon. Mensen zijn respectvol naar elkaar en naar de omgeving.” Dat verraste haar in het begin. “Ik had allerlei vooroordelen, maar die klopten totaal niet. Het is juist heel ingetogen.” Toch is er één ding dat wringt: niemand weet ervan. “Zelfs mijn beste vriendin niet. En mijn kinderen al helemaal niet.” Willeke vertelt het bijna fluisterend. “Dit is echt iets wat ik voor mezelf houd.”
Waarom het een geheim blijft
De reden is simpel: angst voor vooroordelen. “Ik weet hoe er vaak over gedacht wordt. Mensen associëren naturisme meteen met wilde vrijpartijen of iets vies. Dat is zó onterecht.” Willeke wil die discussies niet voeren. “Ik heb geen zin om mezelf te moeten verdedigen over iets wat voor mij zo normaal en prettig voelt.” Ook richting haar kinderen voelt het ingewikkeld. “Ze zijn volwassen, maar toch… Ik wil niet dat ze een verkeerd beeld krijgen. Misschien zeg ik het ooit, maar nu voelt het nog te kwetsbaar.” Ze merkt dat het geheim soms zwaar voelt. “Het is een groot onderdeel van ons leven geworden, maar ik kan het met bijna niemand delen.”
Afbeelding: Freepik
Petra van Dorp -
De dikke duim regeert hier, maar wat zou ik graag een vlieg op de muur willen zijn als de buurvrouw ineens zegt: ‘Willeke, goh zeg, dat had ik nu niet van je verwacht! Ik heb nog wel een paar leuke tips voor campings voor je, hoor!’