Waargebeurd: Elise haar man gluurt onder kleedhokken van het zwembad

Het is een nachtmerrie waarin Elise (40) is beland. “Dit zijn verhalen van anderen en ineens is het gewoon mijn verhaal. Hoe dan? vraag ik me keer op keer af.” Haar man Theo is aangehouden op verdenking van het gluren onder kleedhokken in het zwembad. “Inmiddels is hij vrijgelaten, maar alles is anders. Ons leven staat ondersteboven.”

Van de een op de andere dag is Theo getransformeerd van een uitstekende trainer van een waterpolodamesteam tot ‘dat vieze mannetje dat naar meisjes loert’. “Ik lig daarvan wakker. Ik zie steeds maar voor me hoe mijn man geilt op sportieve meiden. Ik vraag me af hoe ik dat beeld kwijt kan raken.”

Niets in de gaten
Elise had niets in de gaten. Al jaren coacht Theo verschillende teams van hun waterpoloclub. Altijd dames. Niets geks aan; er zijn meer trainers die alleen maar vrouwen trainen. De dochter van de buurvrouw speelt ook in het team van Theo. “Mijn buuf kwam een paar weken geleden naar me toe, en zei: ‘meid, ik vind het verschrikkelijk om te zeggen. Maar ik kan het niet voor me houden. Er wordt over je man gepraat’. Eerst haalde ik mijn schouders nog op. Totdat ze zei: ‘Hij gluurt onder de badhokjes van zijn waterpolomeiden.’ Mijn mond viel open en ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.” De buurvrouw vertelde Elise hoe haar dochter had gezien hoe Theo op zijn knieën onder haar hokje gluurde. “Het meisje had gezien hoe hij te werk gaat: hij doet alsof hij een euro uit zijn handen laat vallen en die zoekt hij dan zogenaamd. En heel toevallig rolt het muntstuk altijd onder een hokje.”

Aangehouden en verhoord
Als Theo ’s avonds thuiskomt van zijn werk, besluit Elise het gelijk open te gooien. “Ik liep er de hele dag al mee in mijn maag. Ik had mezelf een flinke bel wijn ingeschonken om moed in te drinken. Ik bood er Theo ook een aan en zei dat ik met hem wilde praten.” Ze confronteert hem met de roddels die als een lopend vuurtje door de stad gaan. In eerste instantie reageert hij heel verbaasd, bijna boos. Als hij in de gaten heeft dat ontkennen geen zin heeft, geeft hij toe. Een paar dagen later wordt hij aangehouden en verhoord. Inmiddels is hij op vrije voeten, maar veel waterpolodames hebben aangifte tegen hem gedaan. Het bestuur heeft hem op non-actief gezet en Theo heeft zich op de drank gestort.

Praten lucht op
Met hun seksleven was niets mis, maar Elise kan het niet meer met hem. “Ik ben echt even de weg kwijt. Ik vind het verschrikkelijk wat hij heeft gedaan en vraag me steeds maar af wat hem bezielde. Waarom? Ik vind het zo erg dat ik betwijfel of ik nog wel met hem verder wil gaan en kan gaan. Ik heb bij mijn huisarts aangeklopt en zij heeft me doorverwezen naar een coach. Elke week ga ik naar hem toe en praten we. Dat lucht op.” In de supermarkt voelt ze de blikken in haar rug prikken, hoort ze het gesmoes. “Ineens ben ik de vrouw van de man die onder kleedhokjes gluurt, in plaats van Elise, onderwijsondersteuner op een scholengemeenschap. Dat doet pijn. Ik weet ook niet wat ik moet zeggen als mensen mij erop aanspreken. Ik laat het allemaal maar even gaan en werk vooral aan mezelf en probeer te ontdekken wat ik wil. Ik trek mijn eigen plan voor de toekomst en weet niet of Theo daar nog onderdeel van uit gaat maken.”

Onvergeeflijk
Gelukkig krijgt ze ook lieve reacties. Vooral vriendinnen steken haar een hart onder de riem. “Ik ben niet verantwoordelijk voor de daden van mijn man en niemand kan verwachten dat ik na bijna twintig huwelijk er zo een streep doorheen zet. Theo is al genoeg gestraft; coachen en trainen van een waterpoloteam was zijn lust en zijn leven. Dat hij dat nu niet mag doen raakt hem diep. Ik kan geen medelijden met hem hebben, hij heeft het zelf veroorzaakt. Maar soms denk ik diep in mijn hart dat hij ziek is en het ook niet kan helpen. Neemt niet weg dat wat hij heeft gedaan, onvergeeflijk is.”

 


Reageer ook