Twintig jaar samen, vier kinderen en allebei een drukke baan: Ulla en Theo weten hoe belangrijk het is om tijd voor elkaar vrij te maken. “We hebben ooit afgesproken dat we elkaar niet kwijt willen raken in de waan van de dag,” vertelt Ulla. “Daarom gaan we elke maand een weekend weg. Al is het maar één nacht, we doen het gewoon.” Meestal blijven ze in Nederland, maar vorige maand pakte het extra bijzonder uit. Theo moest voor zijn werk naar een congres in Madrid en vertrok al op donderdag. “Ik zou vrijdagavond achter hem aan vliegen. Dan zouden we na het congres samen nog twee dagen genieten van de stad. Tapas eten, beetje slenteren, niks moet, alles mag. Ik keek er zó naar uit.” Wat een romantisch weekend had moeten worden, veranderde echter binnen een paar minuten in een regelrechte nachtmerrie.
Even ontspannen
Toen Ulla aankwam bij het hotel was Theo nog bij de afsluiting van het congres. “Hij appte dat het kon uitlopen en dat ik alvast lekker moest bijkomen van de reis. Nou, dat liet ik me geen twee keer zeggen.” Ze pakte haar koffer uit, schonk zichzelf een glas in en besloot een warm bad te nemen. “Dat is echt mijn ultieme ontspanmoment. Even stilte, even niks. Ik lag er net in en voelde mijn schouders zakken, toen mijn oog op iets viel wat daar absoluut niet hoorde.” Aan de wandlamp in de badkamer bungelde een minuscuul rood kledingstuk.
Een rood vlaggetje
“Ik dacht eerst dat ik het niet goed zag,” zegt Ulla. “Maar toen ik beter keek, wist ik het meteen: een string. Rood kant, inimini, duidelijk van een peperduur merk. Niet iets wat je per ongeluk over het hoofd ziet.” Ulla voelde haar hart bonzen in haar keel. “Je hoort zo vaak verhalen over congressen. Mensen zijn weg van huis, drinken wat, en hup… Ik stond letterlijk te trillen in dat bad.” Ze stapte eruit, pakte het slipje vast en bekeek het. “Dit was niet van mij, dat wist ik zeker. En Theo? Die zou dit ook nooit voor mij kopen, haha. Het was zó niet mijn stijl.” De ontspanning was in één klap verdwenen. In plaats daarvan namen woede, twijfel en verdriet het over.
Confrontatie aan tafel
Die avond zouden ze samen uit eten gaan. “Ik had me er zo op verheugd, maar ik kon alleen nog maar aan dat ding denken. Toen Theo binnenkwam, probeerde ik eerst nog normaal te doen. Maar dat lukte me niet.” Nog voordat ze het restaurant hadden bereikt, barstte de bom. “Ik hield die string omhoog en vroeg: wil je me misschien iets vertellen?” Theo keek haar aan alsof hij water zag branden. “Hij had echt geen idee waar ik het over had. Hij bleef maar zeggen: ‘Ulla, ik zweer het je, ik weet hier niks van.’ Maar ja, wat moet je met zo’n antwoord?” Het etentje werd allesbehalve romantisch. “Ik zat alleen maar naar hem te kijken en dacht: lieg je? Ben ik nou gek? Twintig jaar samen en dan dit?”
Geen hap door mijn keel
Ulla kreeg nauwelijks een hap door haar keel. Theo werd op zijn beurt steeds gefrustreerder. “Hij voelde zich totaal niet serieus genomen. Achteraf snap ik dat ook wel, maar op dat moment was ik alleen maar boos en gekwetst.” Terug op de hotelkamer sliepen ze allebei slecht. “We lagen rug aan rug. Ik bleef maar malen. Als hij het niet had gedaan, hoe kwam dat ding daar dan?” De volgende ochtend besloot Theo dat ze het moesten uitzoeken. “Hij zei: kom, we gaan naar de receptie. Dit moet een verklaring hebben.”
Naar de front desk
Met knikkende knieën liep Ulla mee. “Ik voelde me ergens ook een beetje opgelaten. Wat als ze daar zouden denken: daar heb je weer zo’n jaloerse vrouw?” Maar bij de balie duurde het niet lang voordat het mysterie werd opgelost. “De medewerkster keek in het systeem en zei meteen: ik weet wat er is migegaan.” De gasten die vóór Theo in de kamer hadden geslapen, bleken het hotel te hebben gemaild. Ze waren een kledingstuk vergeten en vroegen of het was gevonden. “Die vrouw had hem blijkbaar in de wasbak gewassen en aan de lamp gehangen om te drogen,” vertelt Ulla. “Bij het inpakken was ze hem vergeten. Housekeeping had het gewoon over het hoofd gezien.”
Van woede naar schaamte
Ulla voelde zich rood worden. “Ik wist even niet waar ik moest kijken. Theo keek me aan met zo’n blik van: zie je nou wel?” Het hotel bood uitgebreid excuses aan. Ze kregen een fles wijn en een tegoedbon voor het restaurant. “Super lief natuurlijk, maar ik schaamde me kapot.” Theo nam het haar uiteindelijk niet kwalijk. “Hij zei: ik snap ook wel dat je schrikt. Ik zou het andersom waarschijnlijk ook niet grappig vinden.”
Nu kunnen we lachen
De rest van het weekend hebben ze het bijgelegd. “We hebben veel gepraat. Over vertrouwen, over onzekerheid. Het was eigenlijk ook wel weer goed.” Thuis vertellen ze het verhaal inmiddels lachend aan vrienden. “Dan zeg ik: ik kreeg bijna een hartaanval van een stukje kant.” Maar op het moment zelf? “Toen vond ik het echt verschrikkelijk. Ik was er zó van overtuigd dat er iets niet klopte.” Ulla zucht. “Het laat maar weer zien hoe snel je hoofd met je aan de haal kan gaan. Eén rood slipje en je hele huwelijk staat ineens op losse schroeven.”
Afbeelding: Freepik
