Ken je dat? Dat je je dag begint met een kop koffie, even in stilte wil opstarten, en precies op dat moment krijg je een appje binnen met een enorme lap tekst? “Mijn vriendin Miriam stuurt mij élke dag een update over hoe het met haar gaat,” vertelt Rita (45). “Ik moet eerlijk zeggen: ik wil dat helemaal niet weten. Ik word er moe van. Maar ik durf er niets van te zeggen.”
De vriendin die alles deelt
Rita en Miriam kennen elkaar al tien jaar. Ze leerden elkaar kennen via een gezamenlijke collega en klikten meteen. “Miriam is grappig, lief en heel zorgzaam. Ze heeft een enorm hart en staat altijd klaar voor anderen.” Maar dat grote hart heeft ook een keerzijde: ze overshared. Altijd. Over alles. “Ik weet meer over haar darmen, haar menstruatiecyclus en haar relatieproblemen dan over mijn eigen familie,” zegt Rita met een moe glimlachje. Het begon onschuldig. Een berichtje zo nu en dan, een vraag hoe het ging. “Maar het groeide langzaam uit tot dagelijkse monologen. Elke ochtend een essay van 10 tot 20 minuten leestijd. Over haar stemming, wat ze gedroomd had, wat haar vriend verkeerd gezegd zou hebben, wat de buurvrouw had gedaan, welke klacht ze die dag voelde. Ze maakt me haar emotionele prullenbak.”
Het schuldgevoel dat knaagt
Rita weet dat Miriam veel heeft meegemaakt. Een moeilijke jeugd, een burn-out drie jaar geleden, en een relatie die niet altijd even stabiel is. “Ik snap dat ze behoefte heeft aan steun. Echt. Maar ik ben haar therapeut niet.” Toch voelt ze zich schuldig zodra ze die gedachte heeft. “Want ik hou van Miriam. En ik wíl er voor haar zijn… alleen niet elke dag en niet op deze manier.” Haar grootste angst? Dat Miriam zich afgewezen voelt. “Ze is kwetsbaar. En ik ben bang dat als ik zeg dat het me te veel wordt, ze denkt dat ik haar niet belangrijk vind. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben.”
Grenzen die nooit gesteld werden
Als Rita eerlijk is, heeft ze nooit duidelijke grenzen gesteld. Niet toen het begon, niet toen het erger werd, niet toen het haar dagelijks leven begon te verstoren. “Als je iets laat gebeuren, wordt het een verwachting. En voor je het weet is het normaal.” Ze merkt dat ze gespannen raakt als haar telefoon trilt. Dat ze berichten opent uit plicht, niet uit interesse. Dat ze vaak verzucht: ‘Daar gaan we weer…’ voordat ze begint met lezen. En dat knaagt. “Ik wil geen slechte vriendin zijn. Maar ik wil ook niet verdrinken in iemand anders’ emoties.”
De spagaat waar ze in zit
De situatie is inmiddels zo ver gekomen dat Rita zich schuldig voelt als ze niet binnen een uur reageert. “Dan stuurt Miriam: ‘Gaat het wel?’ of ‘Ben ik te veel?’ en dan voel ik me verplicht om nóg uitgebreider, nóg troostender te antwoorden.” Rita begrijpt dat gedrag, maar het frustreert haar ook. “Ik kan niet verantwoordelijk zijn voor iemands gemoedstoestand. Niemand kan dat.” Tegelijkertijd vindt ze het moeilijk om afstand te nemen. “Want het is niet alleen maar lastig. Miriam heeft ook hele leuke kanten. We lachen enorm samen, ze is een fijn mens. Maar het dagelijkse contact… dat trekt me leeg.”
Het gesprek dat ze niet durft te voeren
Soms fantaseert Rita over de perfecte reactie. Iets luchtigs, iets liefs, iets dat haar ruimte geeft zonder Miriam pijn te doen. “Iets als: ‘Hé Mier, zullen we afspreken dat we elkaar niet elke dag hoeven updaten?’ Maar zelfs dat vind ik al te hard.” Haar partner heeft al honderd keer gezegd dat ze eerlijk moet zijn. “Hij ziet hoe ik stress krijg van mijn telefoon. Hoe ik geïrriteerd raak, terwijl ik dat niet wil.” Maar eerlijk zijn tegen iemand die zo gevoelig is… dat voelt als lopen over glas. “Ik wil niet degene zijn die haar afwijst. Ze heeft zó vaak te horen gekregen dat ze ‘te veel’ was. Ik wil dat niet nog eens bevestigen.”
Kleine stappen
Rita is voorzichtig begonnen met het zetten van kleine grenzen. “Ik reageer niet meer meteen. Soms pas ’s avonds. En ik maak mijn antwoorden korter.” Miriam lijkt het niet echt door te hebben, al vraagt ze soms: “Ben je boos op me?” Dan moet Rita zichzelf beheersen om niet meteen in de verzorgende modus te schieten. Toch voelt ze dat het goed is. “Ik kan niet van mezelf verwachten dat ik iemand blijf steunen ten koste van mijn eigen energie. Dat is geen vriendschap, dat is zelfopoffering.”
Wat ze het liefste zou willen
Als Rita heel eerlijk is, verlangt ze naar een vriendschap die in balans is. Waarin ze ook mag zuchten, klagen, lachen en falen. Waarin beide personen geven en nemen. “Ik wil dat Miriam me ziet als vriendin, niet als uitlaatklep.” Ze hoopt dat ze binnenkort het lef vindt om dat gesprek te voeren. Niet verwijtend, maar liefdevol. “Iets als: ‘Ik wil graag voor je zijn, maar niet elke dag. Ik heb ook mijn eigen hoofd te vullen.’” Ze denkt dat Miriam dat uiteindelijk wel zal begrijpen. “Want ondanks alles is ze een warm mens. Alleen een beetje verloren. En misschien helpt het haar juist als ik duidelijk ben. Misschien geeft het haar ruimte om andere steunbronnen te zoeken.”
Afbeelding: Unsplash+
Mave -
Eerlijkheid duurt het langst .. wat je hier verteld, kun je precies zo ook tegen haar zeggen. JIJ zit hier mee, JIJ bent ook de enige die er iets mee kan doen , dus JIJ moet je mond open trekken. Niet van tevoren piekeren over hoe zij zal reageren, dat kun je toch niet weten. Als je dingen op een rustige, respectvolle manier brengt , zie ik het probleem niet.