Felicia woont in een drukke buitenwijk, in een klein huisje met een mini-tuintje dat net genoeg ruimte biedt voor een paar planten en een fietsenrek. Het winkelcentrum, de sportschool en de school van haar zoontje liggen allemaal op tien minuten fietsen, maar als het regent voelt het alsof alles verder weg is. Voor haar buren is een drupje regen niets bijzonders, gewoon een reden om een paraplu op te zetten en door te lopen. Voor Felicia voelt het anders: regen haalt de energie uit haar lijf en de motivatie uit haar hoofd.
Regenachtig ritueel
Elke ochtend als ze haar zoontje naar school brengt, begint de strijd. “Mam, ik wil rennen!” roept hij terwijl hij door de plassen stapt. Felicia trekt haar jas strakker om zich heen en probeert een glimlach te forceren. Maar binnenin voelt ze zich al futloos. “Zodra het regent, heb ik nergens meer zin in,” zegt ze later tegen een vriendin. Het is geen klaagzang, eerder een feit dat ze zelf moeilijk kan verklaren. Ze weet dat ze zich aan moet kleden, broodjes moet smeren, tas inpakken en alles klaarzetten. Normaal gesproken doet ze dit bijna automatisch, maar bij regen verandert alles. Haar hoofd voelt zwaar, haar benen traag. Zelfs het openen van de voordeur lijkt een enorme inspanning. “Het is alsof de regen alles vertraagt,” mompelt ze terwijl ze de fiets oppakt.
Kleine druppels, groot effect
Felicia probeert zichzelf te motiveren. Ze zegt tegen zichzelf: Kom op, het is maar water, je doet dit al jaren. Maar zodra de eerste druppel haar gezicht raakt, voelt ze een diepe demotivatie opkomen. “Ik weet niet waarom het zo sterk werkt,” vertelt ze. “Het is alsof ik letterlijk stil val, zelfs als ik weet dat ik moet bewegen.” Thuis, als het regent en ze werkt aan haar laptop of het huishouden doet, merkt ze dat de zin om iets te ondernemen compleet verdwijnt. E-mails blijven openstaan, de was stapelt zich op, en zelfs een simpele wandeling met de hond voelt als een berg die ze niet kan beklimmen. Haar partner merkt het op: “Felicia, het is maar regen, je overdrijft,” zegt hij. Felicia knikt, begrijpt zijn woorden rationeel, maar voelt zich daardoor juist nog meer gefrustreerd.
Vergelijking met anderen
Wanneer ze haar vriendin spreekt die altijd beweegt, ongeacht het weer, voelt Felicia een mix van bewondering en schaamte. “Hoe kan zij zo vrolijk zijn met die regen?” vraagt ze zich af. De gedachte dat anderen het wel kunnen, maakt het soms moeilijker om haar eigen gevoel te accepteren. Ze probeert het uit te leggen: “Het is niet dat ik lui ben of niet wil bewegen. Zodra het regent, stopt mijn energie gewoon.” Zelfs haar zoontje merkt het. “Mam, je kijkt zo somber als het regent,” zegt hij terwijl hij zijn regenlaarzen aantrekt. Felicia glimlacht, probeert het luchtig te maken, maar voelt zich opnieuw futloos. Ze wil hem beschermen tegen haar eigen demotivatie, maar merkt dat het bijna onmogelijk is.
Dagelijkse strijd
Op dagen dat het regent, voelt het alsof alles een beetje stroever gaat. Ze mist de routine en de kleine vreugdes van normaal bewegen. “Normaal loop ik met plezier naar de supermarkt, maar bij regen voelt het alsof ik een marathon moet lopen,” zegt ze. Ze probeert zichzelf moed in te praten, maar de motivatie lijkt letterlijk weg te spoelen met elke regenplas die haar pad kruist. Haar partner blijft kalm, soms te kalm volgens haar. “Altijd zo geweest,” denkt ze, “maar ik kan mijn gevoel niet uitzetten. Het is alsof mijn lichaam en geest het niet accepteren.” Soms voelt ze zich schuldig dat haar humeur zo afhankelijk is van iets dat buiten haar controle ligt.
Zoekt oplossingen
Felicia probeert manieren te vinden om toch actief te blijven. Binnen sporten is een optie, maar voelt nooit hetzelfde als buiten zijn. Ze zet muziek op, trekt een regenjas aan, probeert te lachen terwijl ze door de plassen stapt met haar zoontje. “Het helpt soms een beetje,” zegt ze. “Maar zodra ik weer binnen ben, merk ik dat mijn energie nog steeds weg is.” Ze overweegt professionele hulp. Niet omdat ze ziek is, maar omdat ze wil begrijpen waarom iets simpels als regen zo’n effect heeft. “Misschien is het gewoon een mentale blokkade,” zegt ze tegen zichzelf, “maar ik wil het aanpakken voordat het erger wordt.”
Accepteren en loslaten
Langzaam leert Felicia zichzelf te accepteren. Ze zegt: “Het is oké om sommige dagen minder energie te hebben. Het betekent niet dat ik faal of lui ben.” Ze probeert kleine dingen te doen: een boek lezen bij regen, een korte binnenwandeling maken, of samen met haar zoontje een spelletje spelen. Dat helpt, al is het niet perfect. Ze beseft dat het gaat om balans. Ze kan de regen niet stoppen, maar ze kan haar reactie erop beïnvloeden. “Het is een uitdaging, maar het betekent niet dat ik alles moet opgeven,” zegt ze. En soms, als het licht regent en ze samen buiten loopt met een glimlach op haar gezicht, voelt ze zich een beetje vrijer.
Afbeelding: Freepik
Joris -
De interviewer was erbij toen ze mompelend de fiets oppakte? Of hoe kan ze geciteerd worden?
Dat je geen zin hebt om naar buiten te gaan als het regent, snap ik volkomen, maar hoe kun je last hebben van de regen als je thuis e-mailtjes moet beantwoorden of de was doet? Lekt het, dat je last hebt van de regen terwijl je binnen bent? Als je mentaal last hebt van regen, kun je moeilijk stellen dat je niet ziek bent. Ik zou die hulp maar niet langer overwegen, maar gewoon inschakelen.