Rita en haar man Jan zijn al meer dan dertig jaar samen. In die tijd hebben ze samen een druk gezinsleven gehad met twee kinderen, banen en een volle agenda. “Toen de kinderen klein waren, waren onze weekenden altijd bomvol,” vertelt Rita. “Voetbalwedstrijden, kinderfeestjes, schoolactiviteiten en natuurlijk alle verjaardagen van familie en vrienden.” Lange tijd hoorde dat er gewoon bij. Rita vond het soms druk, maar het was ook gezellig. Nu hun kinderen een paar jaar geleden het huis uit zijn gegaan, had ze gehoopt dat hun leven een stuk rustiger zou worden. “Ik dacht echt dat we een nieuwe fase in zouden gaan,” zegt ze. “Dat we meer tijd voor onszelf zouden hebben en samen dingen konden doen zonder al die verplichtingen.”
Altijd ja zeggen
Alleen blijkt dat in de praktijk anders te lopen. Jan is namelijk iemand die eigenlijk nooit een uitnodiging afslaat. “Als iemand hem vraagt voor een feestje, zegt hij bijna automatisch ja,” zegt Rita. “Of het nu een verjaardag is, een barbecue of een borrel; hij vindt het allemaal leuk.” Volgens Rita gaat het zo ver dat hun weekenden nog steeds net zo vol zitten als vroeger. “Soms hebben we twee of zelfs drie feestjes in één weekend,” vertelt ze. “Vrijdagavond een borrel bij vrienden, zaterdagmiddag een verjaardag en zaterdagavond weer een feestje ergens anders.” Jan lijkt daar totaal geen moeite mee te hebben. “Hij krijgt er energie van,” zegt Rita. “Maar ik eerlijk gezegd niet.”
Een eindeloze stroom feestjes
Wat Rita vooral opvalt, is dat het werkelijk overal over kan gaan. “Het zijn natuurlijk de standaard verjaardagen van vrienden en familie,” legt ze uit. “Maar ook van alles daaromheen.” Zo gaan ze regelmatig naar een barbecue bij kennissen in de zomer, een housewarming van iemand die net verhuisd is of een jubileum van een stel dat zoveel jaar getrouwd is. “Laatst hadden we een feestje omdat een vriend van Jan vijftig werd, een week later een tuinfeest bij de buren en daarna weer een borrel omdat iemand een nieuwe baan had,” zegt Rita. Zelfs relatief kleine gebeurtenissen lijken een reden voor een feestje te zijn. “Een collega die met pensioen gaat, iemand die zijn rijbewijs heeft gehaald, een nieuw huis… overal hoort tegenwoordig een feestje bij.”
Zelfs de oudtante
Soms moet Rita er zelfs een beetje om lachen. “Hij wil zelfs naar de verjaardag van zijn oudtante,” zegt ze. “En dat is echt zo’n middag waar vooral familieleden zitten die we nauwelijks kennen.” Toch ziet Jan dat als een gezellig uitje. “Hij zegt dan: ‘Ach, het is toch leuk om iedereen weer even te zien.’” Voor Rita voelt dat anders. “Ik denk dan vooral: moeten we hier echt drie uur voor in de auto zitten?” Ook andere verre familieleden staan regelmatig op de planning. “Een verjaardag van een achterneef, een familiedag van zijn kant van de familie of een brunch omdat iemand tachtig wordt.”
De agenda staat alweer vol
Volgens Rita begint het vaak al vroeg in de week. “Dan komt Jan thuis en zegt hij: ‘We zijn zaterdagavond uitgenodigd bij Peter en Anja.’” Als Rita voorzichtig zegt dat ze misschien ook een rustig weekend kunnen houden, kijkt Jan haar verbaasd aan. “Dan zegt hij: ‘Maar het is toch gezellig?’” En voor ze het weet komt er nog een uitnodiging bij. “Dan blijkt er zondagmiddag ook nog een verjaardag te zijn van een buurman of een vriend van vroeger.” Zo raakt hun agenda volgens Rita bijna vanzelf vol. “Soms kijk ik op donderdag naar het weekend en denk ik: wanneer hebben we eigenlijk nog tijd voor onszelf?”
Het bekende ‘even langsgaan’
Wat volgens Rita ook vaak gebeurt, is dat Jan zegt dat ze “even langsgaan”. “Hij zegt dan: ‘We gaan gewoon een uurtje, even feliciteren en dan weer naar huis.’” Maar zo loopt het volgens haar zelden. “Voor je het weet zit je er twee of drie uur.” En soms staat er daarna nog een afspraak op de planning. “Dan moeten we ons haasten omdat we ook nog ergens anders verwacht worden.” Rita merkt dat ze daar steeds minder energie voor heeft. “Na zo’n avond ben ik gewoon moe, terwijl Jan dan nog helemaal vrolijk en opgewekt is.”
Rita verlangt naar rust
Waar Jan energie krijgt van al die sociale momenten, verlangt Rita juist naar rust. “Ik zou het heerlijk vinden om af en toe een weekend niets te hebben,” zegt ze. “Gewoon uitslapen, samen ontbijten, misschien een wandeling maken of spontaan ergens koffie drinken.” Ze had zich hun leven zonder kinderen heel anders voorgesteld. “Ik dacht dat we meer tijd zouden hebben voor elkaar,” vertelt ze. “Misschien een weekendje weg, een avond samen koken of gewoon op de bank een film kijken.” Maar als de agenda al weken vooruit vol staat met feestjes, komt dat er nauwelijks van.
Niemand teleurstellen
Volgens Rita komt het vooral doordat Jan niemand wil teleurstellen. “Hij voelt zich snel verplicht,” zegt ze. “Als iemand hem uitnodigt, vindt hij dat hij eigenlijk moet gaan.” Jan ziet het zelf vooral als iets positiefs. “Hij zegt dat het juist leuk is dat mensen ons erbij willen hebben,” vertelt Rita. “En ergens snap ik dat ook wel.” Toch voelt het voor haar anders. “Ik heb niet de behoefte om elk weekend overal bij te zijn.”
Een middenweg vinden
Rita heeft het onderwerp al een paar keer voorzichtig aangekaart. “Ik heb gezegd dat ik het soms wel veel vind,” vertelt ze. Jan luistert dan wel, maar echt veranderen doet het nog niet. “De volgende uitnodiging neemt hij gewoon weer aan.” Rita hoopt dat ze uiteindelijk een middenweg kunnen vinden. “Ik wil echt niet stoppen met feestjes,” zegt ze. “Maar misschien één per weekend in plaats van drie.” Want na al die drukke jaren met kinderen en verplichtingen had ze zich hun leven met z’n tweeën toch echt een stuk rustiger voorgesteld.
