Marije ziet het al een tijdje gebeuren en het zit haar niet lekker. Waar haar zus Wieke vooral klaagt over het gedrag van haar zoon, ziet Marije juist een jongen die langzaam vastloopt. “Ik denk echt dat hij niet lastig ís, maar dat hij zich gewoon niet gehoord voelt.”
De 15-jarige Thomas zit midden in de puberteit en dat brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Maar volgens Marije wordt het thuis onnodig moeilijk gemaakt. De regels zijn streng, de verwachtingen hoog en de ruimte om zelf dingen te ontdekken lijkt minimaal.
Twee totaal verschillende verhalen
Als Marije haar zus spreekt, hoort ze vooral frustratie. Wieke vertelt dat Thomas zich nergens aan houdt, vaak te laat thuiskomt en zich weinig aantrekt van afspraken. School gaat moeizaam, hij spijbelt af en toe en lijkt weinig motivatie te hebben. “Volgens mijn zus glipt hij volledig uit hun handen.” Ook thuis botst het regelmatig. Thomas zit veel op zijn telefoon, gamet lang en maakt volgens zijn ouders te weinig huiswerk. Er wordt veel gecorrigeerd en verboden, maar dat lijkt weinig effect te hebben. Aan de andere kant hoort Marije ook Thomas zelf. En dat geeft een heel ander beeld.
Een andere kant van het verhaal
Thomas komt af en toe langs bij Marije. Even een cola drinken, wat praten en daarna weer door naar zijn vrienden. Die momenten zijn voor haar waardevol, omdat ze dan hoort wat er echt speelt. “Hij is helemaal geen onredelijke jongen.” Hij vertelt over de spanningen thuis, over discussies die snel uit de hand lopen en over het gevoel dat hij niets goed kan doen. Volgens hem luisteren zijn ouders niet echt naar wat hij zegt. Marije merkt dat hij behoefte heeft aan vertrouwen en ruimte, maar die nauwelijks krijgt.
Opgegroeid met strenge regels
Volgens Marije speelt de achtergrond van haar zwager hierin een grote rol. Hij komt uit een streng en vrij conservatief gezin, waar regels en discipline centraal stonden. “Ik denk dat hij dat onbewust meeneemt in zijn eigen opvoeding.” Wieke lijkt daarin mee te gaan, misschien uit overtuiging, misschien uit gewoonte. Samen vormen ze een front dat weinig ruimte laat voor nuance. Voor Thomas voelt dat benauwend.
Botsingen die steeds groter worden
Wat begint als kleine irritaties, groeit steeds vaker uit tot grotere conflicten. Te laat thuiskomen leidt tot straf, straf leidt tot boosheid en boosheid weer tot meer afstand. Het lijkt een vicieuze cirkel waar niemand uitkomt. “Ze zitten elkaar alleen maar in de weg op dit moment.” Marije ziet hoe beide kanten zich ingraven. Ouders die strenger worden omdat ze grip willen houden, en een puber die juist meer grenzen opzoekt. En ondertussen raakt het contact steeds verder beschadigd.
Niet alleen maar onwil
Wat Marije vooral opvalt, is dat er weinig wordt gekeken naar de reden achter Thomas’ gedrag. Het blijft vaak bij corrigeren en begrenzen, zonder echt te luisteren. “Er wordt meteen geoordeeld, maar niet gevraagd waarom hij iets doet.” Volgens haar zit daar juist de sleutel. Pubers hebben ruimte nodig om fouten te maken, maar ook om zich gehoord te voelen. Zonder dat ontstaat er alleen maar meer verzet.
Pogingen om het bespreekbaar te maken
Marije heeft meerdere keren geprobeerd om haar zorgen met Wieke te delen. Voorzichtig, zonder oordeel, maar wel eerlijk. Ze hoopt dat haar zus misschien een andere kant kan zien. Maar dat blijkt lastig. Wieke houdt de boot af en blijft bij haar standpunt. Voor haar is het duidelijk: Thomas moet zich gewoon aan de regels houden. “Ze staat er eigenlijk niet voor open om het anders te bekijken.” Dat frustreert Marije, omdat ze ziet dat het zo niet werkt.
Tussen twee vuren
Wat het voor Marije extra ingewikkeld maakt, is dat ze van beide houdt. Ze wil haar zus steunen, maar ook recht doen aan Thomas. “Ik wil geen partij kiezen, maar ik kan ook niet doen alsof er niets aan de hand is.” Ze merkt dat Thomas haar steeds meer in vertrouwen neemt, juist omdat hij zich bij haar wel gehoord voelt. Dat legt ook een verantwoordelijkheid bij haar, die ze niet altijd makkelijk vindt. Ze wil helpen, maar weet niet altijd hoe.
Kleine signalen, grote zorgen
Het zijn niet alleen de grote conflicten die haar zorgen baren, maar juist de kleine signalen. Een jongen die zich terugtrekt, minder vertelt en steeds vaker zijn eigen plan trekt. “Ik ben bang dat hij straks helemaal afhaakt.” School blijft een aandachtspunt en ook zijn gedrag buitenshuis verandert. Niet extreem, maar wel genoeg om te zien dat hij zoekende is. Volgens Marije is dit precies het moment waarop ouders het verschil kunnen maken — door naast hem te gaan staan in plaats van tegenover hem.
Hoop op verandering
Toch blijft Marije hoop houden dat er iets verandert. Dat haar zus en zwager op een andere manier naar hun zoon gaan kijken en dat er weer ruimte komt voor gesprek. “Het is nog niet te laat, maar ze moeten wel iets anders gaan doen.” Ze gelooft dat Thomas een goede jongen is, met een sterk karakter en een eigen wil. Eigenschappen die later juist van pas kunnen komen — als ze nu goed worden begeleid. Voor nu blijft Marije er voor hem, op haar eigen manier. Een luisterend oor, zonder oordeel. En misschien is dat precies wat hij het hardst nodig heeft.
Foto door Kağan Karatay via Pexels
