Maartje (32) werkt inmiddels vijf jaar samen met haar collega Rachelle. Wat begon als een fijne werkrelatie, groeide langzaam uit tot een echte vriendschap. “We zijn geen hartsvriendinnen, maar we delen wel veel,” vertelt Maartje. “Elke donderdagmiddag sluiten we samen de week af met een borrel, we appen regelmatig en weten wat er in elkaars leven speelt.” Toen Rachelle haar vertelde dat ze ging trouwen en Maartje werd toegevoegd aan de WhatsAppgroep ‘Bachelorette Rachelle’, voelde dat dan ook als een compliment. “Ik dacht echt: wat leuk, ik hoor erbij.” Die eerste euforie sloeg echter vrij snel om in twijfel. In de groepsapp ging het al snel niet meer over leuke ideeën, maar vooral over schema’s, budgetten en outfits. “Ik dacht eerst dat het een grap was,” zegt Maartje. “Maar het bleek bloedserieus.”
Weekend Parijs
Het vrijgezellenfeest zou een heel weekend in Parijs worden. Met een busje heen en weer, een hotel in het centrum en een bomvol programma. “Op zich klinkt dat natuurlijk fantastisch,” zegt Maartje eerlijk. “Maar toen kwam het kostenplaatje.” Iedereen moest 750 euro inleggen. En dat was nog exclusief de outfits, accessoires en ‘extra verrassingen’ die later nog bedacht zouden worden. “Ik ben echt niet gierig, maar dit is meer dan ik ooit aan een vrijgezellenfeest heb uitgegeven. En eerlijk gezegd ook meer dan ik me comfortabel kan veroorloven.” Naast de kosten stoort Maartje zich vooral aan de intensiteit. Voor elke maaltijd is een andere outfit bedacht: een wit jurkje, een roze outfit, een gele outfit en zelfs een joggingpak. “Alsof we een modeshow lopen in plaats van een weekend weggaan,” lacht ze zuur. “En dan willen ze ook nog gezamenlijk kamerjasjes laten borduren. Dat lijkt me leuk voor de bruid, maar waarom moeten we daar allemaal voor betalen?”
Geen zin meer
Waar Maartje eerst uitkeek naar het weekend, voelt ze nu vooral weerstand. “Ik merk dat ik er echt geen zin meer in heb,” geeft ze toe. “Elke nieuwe app in die groep bezorgt me stress. Het gaat alleen maar over geld, planning en wie wat verkeerd heeft begrepen.” Ze voelt zich bovendien een buitenstaander. De meeste andere vrouwen in de groep kennen elkaar al jaren. “Het zijn vriendinnen van de studie, jeugdvriendinnen, mensen die al samen op vakantie zijn geweest. Ik voel me daar toch meer ‘de collega’ dan een volwaardig onderdeel van de groep.” Haar moeder is duidelijk: gewoon niet gaan. “Die zegt: als je hier nu al buikpijn van hebt, waarom zou je jezelf dit aandoen?” Maar voor Maartje voelt dat niet goed. “Ik wil Rachelle geen pijn doen. Zij kan hier natuurlijk niets aan doen. Dit is haar feest en ze kijkt er enorm naar uit.”
Loyaliteit versus grenzen
Maartje zit daardoor klem tussen loyaliteit en haar eigen grenzen. “Ik wil een goede vriendin zijn, maar ik wil mezelf ook niet financieel en emotioneel uitwringen.” Ze vraagt zich af of ze zich aanstelt. “Is het raar dat ik hier geen zin in heb? Of hoort dit er gewoon bij als iemand gaat trouwen?” Volgens Maartje speelt ook mee dat Rachelle in een andere levensfase zit. “Zij woont samen, heeft een goed salaris en een grote vriendengroep. Ik ben single, huur een appartement en moet echt opletten met dit soort uitgaven.” Dat verschil voelt ze nu extra sterk. “Het is alsof iedereen ervan uitgaat dat 750 euro ‘wel meevalt’. Voor mij is dat gewoon een hele hoop geld.”
Het gesprek aangaan
Toch voelt Maartje dat zwijgen geen optie is. “Als ik niets zeg en uiteindelijk met tegenzin meega, verpest ik het voor mezelf. En misschien zelfs voor anderen.” Ze overweegt om Rachelle apart te spreken. Niet in de groepsapp, maar één op één. “Gewoon eerlijk uitleggen dat ik het heel graag met haar zou willen vieren, maar dat dit weekend voor mij te duur en te heftig is.” Ze is bang voor de reactie. “Wat als ze denkt dat ik haar niet belangrijk genoeg vind? Of dat ik haar feest niet de moeite waard vind?” Tegelijkertijd weet Maartje dat echte vriendschap ook betekent dat je eerlijk kunt zijn. “Ik zou het zelf ook willen weten als iemand zich zo voelt.”
Afbeelding: Freepik
