Justien (38) is al twintig jaar gelukkig met Jan (59). “We leerden elkaar kennen op de handbalvereniging,” vertelt ze. “Vanaf het eerste moment klikte het. We hadden dezelfde humor, dezelfde interesses en een soort vanzelfsprekende klik. Het voelde direct goed, alsof we elkaar al jaren kenden.” Hun leven samen is vrijwel perfect. “We zijn gezond, onze kinderen van vier en zes doen het goed op school, zitten lekker in hun vel, en Jan en ik zijn nog steeds dol op elkaar, net als twintig jaar geleden.”
Groot leeftijdsverschil
Toch is er één ding dat regelmatig voor ongemakkelijke situaties zorgt: het leeftijdsverschil tussen Justien en Jan. “We schelen 21 jaar, dat is natuurlijk behoorlijk wat,” zegt Justien nuchter. “Zelf hebben we er nooit echt bij stilgestaan. Het voelde nooit relevant. We zijn altijd partners geweest, gelijkwaardig en verliefd.” Pas nu Jan zichtbaarder ouder wordt, met grijs en dunner wordend haar en wat rimpels, merken ze dat mensen er anders naar kijken. “Soms denken mensen dat Jan de vader van mij is. Daar kan ik nog wel om lachen.”
Opa van de kinderen
Waar Justien wél moeite mee heeft, is wanneer mensen vragen of Jan de opa van hun kinderen is. “Voor de kinderen is dat vervelend. Ze weten niet goed hoe ze moeten reageren, kijken me dan vragend aan, en ik voel me dan ook ongemakkelijk.” Soms gebeurt het bij familie, soms op school of tijdens het sporten. “Het is niet dat mensen het gemeen bedoelen, maar het raakt je toch.” Justien en Jan hebben geprobeerd erom te lachen, maar het blijft steken. “Het voelt oneerlijk tegenover onze kinderen en tegenover ons als gezin.”
Een normaal gezin
Justien wil dat haar kinderen een normaal gezinsleven ervaren. “Ze hebben beide ouders, een liefdevolle omgeving en volop aandacht. Dat zou voorop moeten staan, maar soms lijkt het alsof mensen alleen dat leeftijdsverschil zien.” Ze vindt het lastig dat dit beeld zich steeds herhaalt, terwijl Jan juist een actieve, energieke vader is. “Hij doet alles mee: voetballen, knutselen, voorlezen. Hij leeft mee, geniet van de kinderen, en is net zo betrokken als iedere andere vader.”
Onbegrip
Het meest frustrerende vindt Justien het onbegrip van anderen. “Mensen oordelen vaak snel. Ze zien een oudere man met jonge kinderen en trekken conclusies. Het lijkt alsof ze denken dat wij een uitzonderlijk scenario zijn of dat het vreemd is.” Soms worden opmerkingen gemaakt tijdens sociale gelegenheden: ‘Oh, is dat echt jouw vader?’ of ‘Wat leuk dat opa ook meegaat!’ Het is grappig bedoeld, maar het steekt. “Ik probeer erom te lachen, maar diep van binnen voel ik een soort irritatie. Alsof we continu onszelf moeten bewijzen.”
Gedeeld perspectief
Jan reageert meestal nuchter. “Hij zegt: laat ze maar denken wat ze willen, wij weten hoe het zit.” Dat helpt, maar niet altijd. “Soms heb ik gewoon behoefte aan erkenning, dat mensen zien dat wij een liefdevol gezin zijn, ongeacht het leeftijdsverschil.” Justien beseft dat het haar eigen gevoelens zijn die de situatie zwaarder maken. “Het is niet verkeerd dat ik me hierdoor geraakt voel, maar soms wens ik dat ik er luchtiger mee kon omgaan.”
Andere stellen
Justien vraagt zich ook af hoe andere vrouwen omgaan met een aanzienlijk ouder partner. “Zijn er andere vrouwen die hier ook mee worstelen? Die hun leven delen met iemand veel ouder en soms het gevoel hebben dat ze constant in een afwijkend plaatje passen?” Ze merkt dat praten met vrienden en familie weinig oplost. “Zij begrijpen het wel, maar het geeft niet hetzelfde gevoel als iemand die het zelf ervaart.”
Blijven lachen
Om de situaties te verzachten, proberen Justien en Jan erom te lachen. “We maken zelf grapjes over opa en vader tegelijk, of dat we net een tijdmachine hebben gebruikt,” zegt Justien. Het helpt, al is het een vluchtige oplossing. “Het houdt de lucht erin, maar verandert niets aan het feit dat mensen soms ongepaste aannames doen.”
Afbeelding: Freepik
