Toen Willem in november zonder werk thuis zat tussen twee opdrachten door, kreeg hij zin om iets groots te doen. “Hij had ineens alle tijd,” vertelt Joyce (39). “En hij wilde iets doen wat gezelligheid bracht in de donkere dagen.” Het begon met een slinger lampjes langs de dakrand. “Maar zoals dat gaat met Willem, bleef het daar niet bij. De boom in de voortuin, de gevel, het tuinhek, zelfs de kozijnen binnen – alles ging in het licht.”
Voorbijgangers glimlachten, buurtgenoten complimenteerden hen om het sfeervolle huis en de kinderen vonden het magisch. “Ik moet toegeven, het zag er prachtig uit. Alsof we in een kerstfilm woonden. Elke avond gingen de lampjes aan en voelde het gezellig en warm.” Maar nu is het januari. “Kerst lijkt al maanden geleden,” zucht Joyce. “Iedereen heeft de versiering opgeruimd en bij ons knippert alles nog vrolijk verder.”
Een huis vol lampjes
Inmiddels werkt Willem weer fulltime en is hij druk met zijn nieuwe klus. Joyce merkt dat hij vooral niet meer aan de versiering wil denken. “Hij zegt steeds: komt goed, ik haal het dit weekend wel weg. Maar die weekenden komen en gaan, en de lampjes hangen er nog steeds.” Joyce kan de versiering zelf niet weghalen. “De boom is hoog, de gevel nog hoger, en het is glad. Ik durf dat echt niet. Bovendien is het best veel werk: verlengkabels, ladders, stekkerdozen, alles weer netjes opbergen.” Tot haar frustratie lijkt Willem niet te begrijpen hoe irritant het voor haar is. “Hij zegt: waar maak je je druk om? Het ziet er toch leuk uit? Maar ik ben er klaar mee. Het voelt rommelig, alsof we achterlopen. Ik wil het huis weer normaal zien.”
Al meerdere keren ruzie
De irritaties hebben inmiddels geleid tot woordenwisselingen. “Niet schreeuwen of zo, maar wel venijnige opmerkingen,” vertelt Joyce. “Ik vroeg hem laatst: wanneer denk je nou echt dat je het gaat opruimen? Hij zei: ja, weet ik veel, als ik tijd heb. Dat raakte me.” Het gaat Joyce niet alleen om de lampjes. “Het voelt alsof hij iets opstart maar vervolgens verwacht dat ik het afhandel. Dat patroon herken ik: enthousiasme bij het begin, geen zin in opruimwerk.” Ze geeft een voorbeeld: “Toen we een nieuwe barbecue kochten, bleek hij urenlang bezig met installeren en uitproberen. Maar toen alles vies was, kon ik de roosters schoonmaken en het vet wegpoetsen. Hij ziet dat niet als probleem, maar ik voel me dan alleen met die rompslomp.”
Het staat symbool voor meer
Joyce merkt dat de kerstlampjes-discussie eigenlijk gaat over iets diepers. “Het gaat over verantwoordelijkheid delen. Samen dingen afmaken. Afspreken dat hij zijn project ook afrondt.” Ze probeert begrip te hebben voor Willem. “Hij zit nu in een intensieve opdracht. Lange dagen, veel stress. Ik snap dat hij geen energie heeft om ’s avonds op de ladder te klimmen.” Toch voelt het voor Joyce alsof ze in een impasse zitten. “Ik wil niet blijven zeuren, maar ook niet stil blijven slikken.”
Laten hangen is geen optie
Steeds vaker betrapt Joyce zichzelf erop dat ze zich schaamt. “Als mensen langslopen denk ik: die zullen wel denken dat we te lui zijn om op te ruimen.” Daarnaast irriteert het Joyce visueel. “In het donker zie je constant die lichtjes fonkelen. Ik wil rust, eenvoud, niet kerst midden in januari.” De kinderen maken er grapjes over. “Onze jongste zegt: kunnen we ze laten hangen tot volgend jaar? Dan hoeven we niks te doen!” Maar Joyce voelt zich gevangen tussen humor en irritatie.
Een risico om te laten staan
Ook maakt ze zich zorgen over veiligheid. “Al die snoeren door de tuin, stekkerdozen buiten… stroom en regen vind ik een enge combinatie. Ik wil gewoon dat het weg is.” Toch blijft Willem erbij dat het probleem later wel wordt opgelost. “Elke keer schuift het op. Eerst was het na oud en nieuw. Toen na zijn eerste werkweek. Nu zegt hij: eind januari.” Joyce gelooft er weinig van.
Een herkenbaar dilemma
Veel stellen zullen zich herkennen in Joyce’ dilemma: wanneer doe je het zelf maar gewoon, en wanneer trek je de grens? Joyce denkt erover om hulp te vragen. “Misschien vraag ik mijn broer om te helpen, die klimt zo de ladder op. Maar dan weet ik zeker dat Willem zegt: dat had ik toch kunnen doen.”
Afbeelding: Freepik
