Ik Laura, Nymfomane #61: Wakker worden met een lome vrijpartij

“Hee Vanderlau. Wake-up.” Hij schudde me zachtjes heen en weer. Toen ik mijn ogen opendeed, wist ik niet wat ik zag…. Chris stond voor me in sportoutfit en in zijn hand bungelden mijn sportschoenen. Ik kreunde. Mijn personal trainer trok het dekbed van mijn lijf. Ik krulde me zo klein mogelijk op. Hij liet de schoenen vallen, wreef over mijn billen en voelde met zijn duim.

Zijn broek liet hij zakken, zijn stijve veerde boven het elastiek uit. “Even een quickie en dan gaan we aan de slag, kleine.” Ik glimlachte en strekte me uit en hield mijn armen boven mijn hoofd. Ik voelde Chris zijn handen over mijn hele lijf. Hij liet zich bovenop me vallen en kuste me. Zijn onderlijf schuurde tegen dat van mij aan. Ik tilde mijn heupen omhoog en Chris zocht en vond. Hij zuchtte diep toen hij naar binnengleed. Heel langzaam ging hij in en uit. Ik bleef roerloos liggen, mijn armen nog steeds boven mijn hoofd. Met gesloten ogen deinde ik zachtjes mee met zijn stoten. Het was zalig. Door mijn ogen dicht te doen was het gevoel nog intenser. Als hij zich bijna uit me terug trok, kneep ik mijn kutspieren samen wat voor nog meer genot zorgde. We maakten nauwelijks geluid. Chris draaide me om. Als een plank lag ik met mijn rug naar hem toe. Zonder mijn billen op te tillen schoof hij zijn lul naar binnen en neukte me in het zelfde ritme als daarvoor. Mijn clit schoof bij elke stoot over het matras. Ik kwam klaar. Ik hijgde met mijn hoofd in het kussen, schokte met mijn lijf. Toen Chris dat in de gaten had, versnelde hij even en spoot zijn zaad diep in me. Hij liet zich op me vallen en fluisterde in mijn oor: “morning love….”

Met mijn handen op mijn knieën hapte ik naar adem. Chris dribbelde op zijn plaats en spoorde me aan om weer in beweging te komen. Ik kon niet meer. Het stukje van mijn huis naar het Vondelpark was al te veel. “Ik heb een conditie van een krant man. Ik ben kapot.” Chris grijnsde en schopte tegen mijn billen. “Come on girl. Daar gaan we weer.” Hij was een goede motivator. Ik kwam weer in beweging en liep achter hem aan. Het was fijn om samen met hem te bewegen, ondanks dat ik geen idee had waar ik lucht vandaan kon halen om te ademen. Een half uurtje was de max. We dronken koffie en aten een croissantje op een terras. Chris sloot zijn ogen en genoot van de zonnestralen. Zijn gezicht was ouder geworden maar zijn ogen sprankelden als altijd. Ik was zo blij dat hij terug in mijn leven was.

“Zo lekker met uw dochter op stap?” het meisje van de bediening zette nog twee koffie neer. Ik verslikte me in mijn laatste stukje croissant. Chris keek haar aan. Ik voelde me ongemakkelijk en kreeg bijna medelijden met hem.

Hij schraapte zijn keel…

Lees ook de andere blogs van nymfomane Laura!

Laura (36 jaar) is een nymfomane. Ze woont samen met haar Engelse bulldogs Cash en Munchkin in de Jordaan. Ze werkt bij de gemeente Amsterdam op de afdeling communicatie. Wekelijks schrijft ze voor ons een blog over haar spannende leven als nymfomane. In verband met privacy redenen schrijft Laura onder een andere naam.


Reageer ook