Vroeger was Sanne nooit alleen. “We waren met dertien meiden en deden alles samen,” vertelt ze. “School, feestjes, logeerpartijen, liefdesverdriet… er was altijd iemand die wist wat er in mijn hoofd speelde.” Die hechte vriendinnengroep ontstond op de middelbare school en voelde jarenlang als vanzelfsprekend. “Ik dacht echt dat dit het soort vriendschap was dat voor altijd zou blijven.” Maar na het eindexamen viel de groep langzaam uit elkaar. “Het was geen ruzie of iets groots,” legt Sanne uit. “Het ging heel geleidelijk.” Een aantal meiden nam een tussenjaar en vertrok naar het buitenland om te reizen of vrijwilligerswerk te doen. Anderen gingen studeren, verspreid over het hele land. “Ineens woonde niemand meer bij elkaar in de buurt en zag je elkaar niet meer elke dag.
Van vanzelfsprekend naar moeizaam
In het begin hielden ze allemaal nog contact. “We hadden groepsapps, belden elkaar en spraken af in vakanties,” zegt Sanne. “Maar na verloop van tijd merkte ik dat het steeds vaker van mij moest komen.” Zij was degene die vroeg hoe het ging, die voorstelde om af te spreken, die de verjaardagen niet vergat. “Als ik niks stuurde, bleef het vaak gewoon stil.” Wat haar misschien nog wel het meest steekt, is de traagheid van de reacties. “Soms app ik iets persoonlijks en krijg ik pas dagen later een antwoord. Of weken.” En afspreken? “Dat lijkt bijna geen prioriteit meer. Iedereen is druk, heeft andere plannen of reageert vaag met ‘ja, lijkt me leuk, moeten we binnenkort doen’. Maar dat ‘binnenkort’ komt er nooit van.”
Waren we dan niet echt vriendinnen?
Sanne vindt het pijnlijk en verwarrend. “Op de middelbare school deelden we alles. Ik vertelde wie ik leuk vond, over ruzies thuis, over mijn onzekerheden.” Ze slikt even. “Was dat dan ineens niets meer waard omdat iedereen ergens anders woont?” Ze merkt dat ze zichzelf vragen blijft stellen. “Heb ik te veel gegeven? Ben ik te aanwezig geweest? Of zijn we gewoon uit elkaar gegroeid?” Vooral dat laatste wil ze eigenlijk niet accepteren. “Het voelt alsof ik rouw om iets wat er langzaam is uitgeslopen, zonder dat iemand het hardop heeft uitgesproken.”
Alleen in Amsterdam
Alsof dat nog niet genoeg is, woont Sanne sinds haar studie in Amsterdam, maar echt thuis voelt het niet. “Ik heb een kamer ver buiten het centrum,” vertelt ze. “Het is betaalaar, maar ook eenzaam.” Ze heeft weinig aansluiting met studiegenoten. “Veel mensen hebben al hun eigen leven, vriendengroepen of wonen nog thuis. Ik mis die vanzelfsprekende verbinding.” In de weekenden gaat Sanne daarom vaak terug naar haar ouders. “Niet per se omdat ik dat altijd wil, maar omdat ik anders alleen op mijn kamer zit.” Ze schaamt zich daar soms voor. “Ik ben begin twintig, woon in Amsterdam… dan hoor je toch een bruisend sociaal leven te hebben?”
De app als pijnpunt
Wat het extra confronterend maakt, is haar telefoon. “Ik zie continu dat ik degene ben die het gesprek start.” Ze merkt dat het haar zelfvertrouwen aantast. “Waarom investeer ik zoveel moeite als het niet wordt teruggegeven?” Toch blijft ze appen. “Omdat ik bang ben dat als ik stop, het contact helemaal verdwijnt.” Ze voelt zich gevangen tussen twee angsten: doorgaan en zich afgewezen voelen, of stoppen en het definitief verliezen. “Het idee dat die vriendschappen dan gewoon doodbloeden, doet pijn. Alsof een hoofdstuk wordt afgesloten waar ik nog helemaal niet klaar voor ben.”
Nieuwe vriendinnen maken is lastig
Sanne had niet verwacht dat nieuwe vriendinnen maken zo moeilijk zou zijn. “Je denkt: dat komt wel, maar het gebeurt niet vanzelf.” Ze mist de vanzelfsprekendheid van vroeger. “Toen zag je elkaar elke dag, nu moet alles gepland worden. En dat voelt vaak geforceerd.” Ze vraagt zich af of er iets mis met haar is. “Waarom lukt het anderen wel? Waarom lijkt iedereen altijd mensen om zich heen te hebben?” Tegelijk weet ze rationeel dat veel mensen hiermee worstelen. “Maar dat maakt het gevoel niet minder.”
Hoe nu verder?
Nu staat Sanne op een punt waarop ze niet goed weet wat ze moet doen. “Moet ik accepteren dat sommige vriendschappen veranderen of zelfs verdwijnen? Of moet ik het gesprek aangaan en zeggen dat het me pijn doet dat alles van mij moet komen?” Ze is bang voor het antwoord. “Wat als ze zeggen dat ze het contact eigenlijk prima zo vinden?” Toch weet ze één ding zeker: zo doorgaan put haar uit. “Ik wil niet het gevoel hebben dat ik moet smeken om aandacht.” Ze verlangt naar vriendschappen die wederkerig zijn. “Waar iemand ook aan mij denkt, zonder dat ik eerst iets hoef te sturen.”
Afbeelding: Freepik
