Het zit de 34-jarige Fien niet mee als het om daten gaat. Ze zegt het zelf zonder drama, meer als een constatering. “Ik heb gewoon pech, denk ik.” Al weet ze diep vanbinnen dat het ingewikkelder ligt dan dat. Als tiener had Fien vier jaar lang verkering met haar buurjongen Yonas. Ze leerden elkaar kennen toen ze nog op de basisschool zaten en kregen iets toen ze veertien was. “Alles was nieuw,” vertelt ze. “Mijn eerste verliefdheid, mijn eerste echte relatie.” Het was een onbezorgde tijd, waarin ze samen huiswerk maakten, fietsten door het dorp en eindeloos praatten over hun dromen.
De lat ligt sinds die tijd hoog
Yonas was voor Fien alles wat ze zich toen maar kon wensen. Hij was knap, maar zonder het te weten. Slim, maar niet betweterig. Zorgzaam, lief en opvallend volwassen voor zijn leeftijd. “Hij behandelde me altijd met respect,” zegt Fien. “Hij zette me op een voetstuk.” Zelfs als puber gedroeg hij zich als een heer. Hij onthield kleine dingen, luisterde écht en was trouw, bijna vanzelfsprekend. Toen de relatie na vier jaar stukliep omdat ze in anderen steden gingen studeren, was Fien ontroostbaar. “Ik was echt kapot,” zegt ze. “Het voelde alsof mijn veilige wereld ineens weg was.” Het uitgaan van de relatie had niets te maken met ruzie of ontrouw, maar met het leven dat hen langzaam uit elkaar trok. Andere studie, andere plannen, andere richtingen.
Nooit meer hetzelfde gevoel
Sindsdien is Fien nooit meer echt verliefd geweest. Ze heeft gedatet, relaties gehad, geprobeerd zich open te stellen. Maar telkens gebeurde hetzelfde: na een tijdje voelde ze dat het nét niet klopte. “Er miste altijd iets,” legt ze uit. “Of ze waren niet zorgzaam genoeg, of niet slim genoeg, of ik voelde me niet echt gezien.” Onbewust – en soms heel bewust – vergelijkt ze elke man met Yonas. “Dat is niet iets wat ik expres doe,” zegt ze. “Het gebeurt gewoon.” Yonas is haar referentiekader geworden. Het bewijs, in haar ogen, dat zo’n man wel degelijk bestaat.
Vriendinnen begrijpen het niet
Haar vriendinnen zijn minder mild. Tijdens borrels en etentjes komt het onderwerp mannen vaak ter sprake. Fien hoort dan steeds vaker hetzelfde: ze moet haar eisenlijst loslaten. “Ze zeggen dat mijn lijst absurd is,” vertelt ze. Iemand die én slim, én knap, én zorgzaam, én lief, én grappig is, en ook nog eens zo trouw als een labrador, bestaat volgens hen simpelweg niet. “Je zoekt een sprookje,” zeggen ze. Of: “Je moet niet alles in één persoon willen.” Sommigen suggereren zelfs dat Fien bang is om zich echt te binden. Dat Yonas een excuus is om niemand dichtbij te laten. Die opmerkingen doen haar pijn. “Alsof ik iets verkeerd doe door te weten wat ik wil,” zegt Fien. Ze begrijpt ergens wel waar het vandaan komt, maar voelt zich niet serieus genomen. “Waarom zou ik genoegen nemen met minder, als ik weet hoe het ook kan voelen?”
Was Yonas echt zo perfect?
Soms vraagt Fien zich af of ze Yonas misschien idealiseert. Of ze hem mooier maakt in haar hoofd dan hij werkelijk was. Maar elke keer komt ze tot dezelfde conclusie: nee. “Hij was echt zo,” zegt ze overtuigd. “Ik heb het meegemaakt.” Hij bestond. En dus moet er ergens nog zo iemand rondlopen. Tegelijkertijd knaagt de twijfel. Wat als Yonas een uitzondering was? Een zeldzame samenloop van eigenschappen, op het juiste moment, in haar leven? Wat als de lat die hij heeft gelegd, onhaalbaar hoog is?
De eenzaamheid die volgt
Fien is niet ongelukkig, benadrukt ze. Ze heeft een fijne baan, goede vrienden en een leven waar ze trots op is. Maar de eenzaamheid sluipt soms toch naar binnen. Vooral ’s avonds, of als ze weer een date heeft gehad die nergens naartoe leidde. “Dan vraag ik me af of ik mezelf niet in de weg zit,” zegt ze. Ze wil geen relatie uit angst om alleen te blijven. Ze wil verliefd zijn. Zich veilig voelen. Zich gezien voelen, zoals toen. “Ik weet hoe dat voelt,” zegt ze. “En ik wil dat niet opgeven.”
Eisenlijst bijstellen?
De vraag blijft waar ze die man moet vinden. Of hij er überhaupt is. Moet Fien haar eisenlijst bijstellen? Of is het juist haar kracht dat ze niet genoegen neemt met minder dan wat voor haar goed voelt? Voorlopig blijft ze geloven dat Yonas geen toeval was, maar een bewijs. Dat liefde op dat niveau bestaat. Alleen… waar begint ze met zoeken?
Afbeelding: Freepik
Joris -
Verkering van 14-18 jaar en de afgelopen 16 jaar (!) heb je niemand ontmoet die kon tippen aan je ex? Terwijl je ‘eisenlijst’ heel normaal klinkt. Als je eisen normaal zijn, waarom lukt het dan niet? Ontmoet je de verkeerde mensen? Zoek je op de verkeerde plekken? Jullie gingen in verschillende steden studeren. Hoe is het met Yonas gegaan? Waarom hebben jullie het nooit opnieuw geprobeerd na jullie studies? Of heeft hij wél iemand gevonden die aan jou kon tippen?