Toen de kinderen van Erin vier jaar geleden voor het eerst de basisschool binnenliepen, had ze niet kunnen bedenken dat die ochtend bij het schoolplein zoveel zou veranderen. Tijdens de eerste klassenborrel raakte ze aan de praat met Julia en Eva, twee moeders van kinderen uit dezelfde klas. Het contact voelde meteen vertrouwd. “Het was alsof we elkaar al langer kenden,” zegt Erin. De gesprekken gingen moeiteloos van schoolzaken naar werk, relaties en het leven in het algemeen. Al snel volgden appjes, koffies en etentjes.
Niet vanzelfsprekend
Ook de mannen klikten verrassend goed. Erin’s man Tom kon het uitstekend vinden met de partners van Julia en Eva. Wat begon met een gezamenlijke borrel, groeide uit tot vaste etentjes met z’n zessen, verjaardagen samen en zelfs weekendjes weg. “Het voelde als een cadeautje,” vertelt Erin. “Op deze leeftijd nieuwe vrienden maken is niet vanzelfsprekend.” Toch was er vanaf het begin iets waar Erin wel moeite mee had. Julia en Eva hadden een geschiedenis samen. Hun kinderen zaten al bij elkaar op de crèche, en ook hun mannen waren al jaren beste vrienden. Ze vormden, zonder het zo te bedoelen, een hecht duo binnen het trio. “Ze deden altijd al net iets meer samen,” zegt Erin. “Extra koffietjes, spontane afspraken.” Erin hoorde het vaak achteraf. Niet bewust buitengesloten, maar ook niet altijd inbegrepen.
Altijd net een stapje verder
Dat verschil werd zichtbaarder toen de vakanties ter sprake kwamen. Julia en Eva gingen elk jaar samen weg: zomers naar Italië, ’s winters naar de sneeuw. Met de kinderen, met de mannen, alles erop en eraan. Erin en Tom luisterden naar de verhalen, zagen de foto’s in de groepsapp en reageerden enthousiast. “Ik gunde het ze ook,” zegt Erin. “Maar ergens voelde ik me klein.” Alsof zij en Tom net niet tot de kern van de groep behoorden. Dit jaar veranderde er iets. Tijdens een etentje kwam de vraag ineens ter sprake: of Erin en Tom misschien ook mee wilden op wintersport. Met het hele gezin. “Ik weet nog precies hoe dat voelde,” vertelt Erin. “Mijn hart maakte een sprongetje.” Ze zei meteen ja. Of nou ja, bijna meteen. Want terwijl ze enthousiast knikte, voelde ze naast zich Tom verstijven.
De prijs van erbij horen
Thuis kwam het gesprek pas echt op gang. Tom was duidelijk: hij zag het niet zitten. De vakantie was duur, veel duurder dan wat zij normaal uitgaven. Hij vond het onverstandig. “Hij zei: dat geld kunnen we ook gebruiken voor de nieuwe badkamer,” vertelt Erin. En die badkamer aanpakken is inderdaad nodig. De tegels laten los, de douche lekt en elke ochtend is het behelpen. Tom is praktisch ingesteld. Sparen, plannen, vooruitdenken. Erin begreep zijn argumenten. Echt. Maar ze voelde ook iets anders. Teleurstelling, schaamte misschien. “Het voelde alsof we door hem als enige niet mee zouden gaan,” zegt ze zacht. Alsof zij degene zouden zijn die achterbleven, terwijl de rest herinneringen maakte. Ze zag het al voor zich: de foto’s in de app, de verhalen op het schoolplein. En zij die zou glimlachen en zeggen dat het ‘vast heerlijk’ was geweest.
Ongelijkheid die schuurt
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat Julia en Eva financieel ruimer lijken te zitten. Mooie huizen, nieuwe auto’s, meerdere vakanties per jaar. Erin vergelijkt het liever niet, maar het gebeurt toch. “Ik voel me dan ineens minder,” zegt ze. Niet omdat ze ontevreden is met haar leven, maar omdat het verschil zichtbaar wordt. En dat verschil wordt pijnlijk wanneer het invloed heeft op vriendschappen. Ze vraagt zich af of ze te veel waarde hecht aan erbij horen. Of het oppervlakkig is om zo’n vakantie zo belangrijk te vinden. “Het gaat niet alleen om skiën,” zegt Erin. “Het gaat om het gevoel dat we er echt bij horen.” Dat zij niet altijd het derde wiel is, maar volwaardig onderdeel van de groep.
Tussen loyaliteit en verlangen
Aan de ene kant wil ze loyaal zijn aan Tom. Ze weet dat hij geen ‘nee’ zegt om haar te pesten, maar omdat hij andere prioriteiten heeft. Aan de andere kant voelt ze een groeiende onrust. De angst dat dit soort momenten zich blijven herhalen. Dat zij steeds degene is die inslikt, die begrip toont, die thuisblijft. Ze durft het nauwelijks hardop te zeggen, maar soms vraagt ze zich af: wat als dit de dynamiek blijft? Wat als zij altijd degene is die zich aanpast, terwijl Julia en Eva doorgaan zoals ze altijd deden? “Ik wil Tom niet onder druk zetten,” zegt Erin. “Maar ik wil mezelf ook niet blijven wegcijferen.”
Afbeelding: Freepik
