Vier jaar geleden stond het leven van Charelle volledig op zijn kop. Wat begon met wat vage onrust, groeide uit tot allesoverheersende angst. Ze durfde haar huis nauwelijks nog uit, de auto instappen was ondenkbaar en drukke plekken vermeed ze volledig. “Ik voelde me gevangen in mijn eigen hoofd,” vertelt ze. “Alsof de wereld ineens veel te groot en veel te gevaarlijk was.” In die periode wisselde ze van huisarts. Haar vaste huisarts ging met pensioen en in de praktijk kwam een nieuwe arts werken: Art. Net klaar met zijn opleiding, jong, rustig en met een open blik. Charelle weet nog goed hoe ze voor het eerst bij hem binnenstapte. “Ik was doodsbang. Niet alleen voor mijn klachten, maar ook om ze uit te spreken.”
Iemand die echt luisterde
Art nam de tijd. Hij stelde vragen, liet stiltes vallen en keek haar aan terwijl ze sprak. “Hij deed niet alsof het ‘wel meeviel’ of dat ik me aanstelde,” zegt Charelle. “Hij zei: we gaan dit samen aanpakken.” Voor het eerst in maanden voelde ze zich serieus genomen. Hij regelde een doorverwijzing, hield contact en bleef betrokken. Tijdens afspraken vroeg hij hoe het écht ging. “Niet alleen of ik nog angst had, maar hoe mijn dagen eruitzagen. Of ik nog sliep. Of ik steun had.” Die aandacht betekende alles voor haar. Na een intensief traject bij een psycholoog ging het langzaam beter. Stap voor stap kreeg Charelle haar leven terug. Ze ging weer naar buiten, kon weer autorijden en durfde zelfs weer drukke plekken op te zoeken. “Ik ben zó dankbaar dat hij er toen was,” zegt ze. “Zonder hem had ik het niet gered.”
Een gevoel dat bleef
Maar er was ook iets anders. Iets waar ze zich in het begin voor schaamde. Al bij die eerste ontmoeting voelde ze meer dan alleen dankbaarheid. “Ik dacht eerst: dit is logisch, hij helpt me door een moeilijke tijd.” Maar dat gevoel ging niet weg. Integendeel. Ook toen het beter met haar ging, bleef ze aan hem denken. Ze keek uit naar afspraken, voelde spanning als ze zijn naam op het scherm zag verschijnen. “Ik wist dat het niet klopte,” zegt ze zacht. “Maar ik kon het niet stoppen.” Ze maakte vaker een afspraak dan nodig was. Voor kleine kwaaltjes, vragen die ook telefonisch hadden gekund. “Ik praat het voor mezelf goed,” geeft ze toe. “Hij is nu eenmaal mijn huisarts, daar is hij voor.” En Art bleef vriendelijk, betrokken, professioneel. Nooit te veel, nooit te dichtbij. Precies zoals het hoort.
Weten wat niet kan
Charelle is zich pijnlijk bewust van de situatie. Ze weet dat Art niets met haar kan of mag beginnen. Ze weet ook dat haar gevoelens voortkomen uit een kwetsbare periode in haar leven. “Hij was mijn houvast toen ik mezelf kwijt was,” zegt ze. “Dat schept een band.” Toch voelt het inmiddels niet meer gezond. De verliefdheid is er nog steeds, na al die jaren. “Ik betrap mezelf erop dat ik me anders kleed als ik een afspraak heb. Dat ik me afvraag of hij aan me denkt.” Het voelt als een geheim dat steeds zwaarder wordt. Daarom speelt ze met een besluit: ze wil wisselen van huisarts. Afstand creëren, ruimte maken om los te laten. “Ik denk dat dat het enige is wat echt helpt,” zegt ze. Maar daar stopt het niet. Want Charelle overweegt ook om Art te vertellen waarom.
De drang om eerlijk te zijn
Ze wil hem uitleggen waarom ze overstapt. Niet om iets te forceren, benadrukt ze. “Ik verwacht niets van hem,” zegt ze snel. “Het is niet dat ik hoop dat hij zegt dat hij hetzelfde voelt.” Het gaat haar om eerlijkheid. Om het gevoel dat ze iets afsluit. Tegelijk is ze bang. Bang dat ze hem in verlegenheid brengt. Dat hij zich ongemakkelijk voelt, of zich verantwoordelijk gaat voelen voor haar gevoelens. “Hij heeft altijd alles zo zorgvuldig gedaan,” zegt Charelle. “Ik wil hem niet belasten met iets wat van mij is.” Ze vraagt zich af of het egoïstisch is om haar verliefdheid te delen. Of het juist helend kan zijn, om het hardop te zeggen en daarna los te laten. “Wat als hij het raar vindt? Of denkt dat ik afspraken maakte om die reden?” Die gedachte maakt haar misselijk.
Afbeelding: Freepik
