Jitske mist haar man Alexander. Niet omdat hij ergens anders woont of omdat ze voortdurend ruzie hebben, maar omdat ze zich steeds minder zijn vrouw voelt. Hun intieme leven ligt al jaren vrijwel stil en Alexander lijkt nergens verandering in te willen brengen. Nadat hij zelf toegaf dat hij helemaal geen erotische gevoelens meer heeft, bezochten ze de huisarts. Die adviseerde hem gezonder te leven. Maar Alexander doet er niets mee. ‘Ik maak me zorgen om zijn gezondheid, maar hij lijkt pas in beweging te komen als het echt misgaat.’
We leven meer als huisgenoten
Jitske (46) en Alexander (49) zijn al jarenlang samen en hebben kinderen. Hun leven is op het eerste gezicht prima voor elkaar. Ze hebben een fijn huis, een gezin en weinig grote conflicten. Toch knaagt er bij Jitske iets. Ze mist de verbondenheid die ze vroeger met haar man voelde. ‘We kunnen het best gezellig hebben hoor. We lachen om de kinderen, bespreken wat er die dag is gebeurd en kijken samen televisie. Als je ons zo ziet, zou je misschien denken dat er niets aan de hand is. Maar voor mij voelt het alsof we steeds meer huisgenoten zijn geworden.’
Na het avondeten ploft Alexander meestal op de bank. De televisie gaat aan en hij zapt urenlang van de ene naar de andere zender. Vaak valt hij uiteindelijk in zijn luie stoel in slaap. ‘Dan zit ik naast hem en denk ik: is dit het nou? We praten nauwelijks echt met elkaar. Hij vraagt niet hoe mijn dag was en ik heb soms ook geen zin meer om steeds zelf een gesprek te beginnen. Als hij eenmaal zit, lijkt hij nergens meer voor bereikbaar.’
Jitske gaat vaak eerder naar bed. Ze sport graag in de ochtend en wil daarom op tijd slapen. Het gevolg is dat ze elkaar op sommige dagen amper bewust meemaken. ‘Ik sta op, ga werken, kom thuis, we eten en daarna verdwijnt hij achter de televisie. Ik ga naar boven en de volgende ochtend begint alles opnieuw. We functioneren als gezin, maar als man en vrouw? Dat gevoel raak ik steeds meer kwijt.’
Hij voelt helemaal geen lust meer
Wat Jitske het moeilijkst vindt, is dat hun intieme leven vrijwel verdwenen is. In het begin probeerde ze zelf toenadering te zoeken. Ze gaf hem een kus, kroop tegen hem aan of liet merken dat ze graag wat tijd samen wilde doorbrengen. Maar steeds vaker gebeurde er niets. ‘Ik kreeg het gevoel dat ik hem lastigviel. Als ik initiatief nam, reageerde hij nauwelijks of leek hij er geen behoefte aan te hebben. Op een gegeven moment ga je jezelf afvragen of je nog wel aantrekkelijk bent. Ligt het aan mij? Doe ik iets verkeerd?’
Ze probeerde erover te praten, maar Alexander wuifde haar zorgen aanvankelijk weg. Hij was moe, had een drukke dag gehad of wilde gewoon ontspannen. Jitske wilde hem niet onder druk zetten, maar de onzekerheid begon aan haar te knagen. ‘Ik verwacht echt niet dat we ons gedragen alsof we net verliefd zijn. Ik weet ook wel dat een relatie na zoveel jaren verandert. Maar ik wil me nog steeds geliefd voelen. Ik wil dat hij me eens spontaan vastpakt of laat merken dat hij me aantrekkelijk vindt.’
Uiteindelijk besloot ze dat het zo niet langer kon. Ze vroeg Alexander om eerlijk te vertellen wat er aan de hand was. Zijn antwoord kwam hard aan. ‘Hij zei dat hij eigenlijk helemaal geen erotische gevoelens meer had. Niet alleen voor mij, maar überhaupt niet. Hij had nergens zin in en voelde geen lust. Dat vond ik ontzettend verdrietig om te horen. Tegelijkertijd was ik blij dat hij eindelijk eerlijk was.’
De huisarts gaf duidelijk advies
Jitske stelde voor dat Alexander naar de huisarts zou gaan. Als hij zelf ook merkte dat zijn seksuele verlangen verdwenen was, moest daar toch een reden voor zijn? Misschien speelde stress een rol, of was er iets lichamelijks aan de hand. Alexander stemde uiteindelijk in met een afspraak. Na het gesprek kwam hij thuis met het advies om gezonder te gaan leven. ‘De huisarts had het ook over zijn gewicht, zijn eetpatroon en het feit dat hij vrijwel nooit beweegt. Alexander is al jaren ruim twintig kilo te zwaar. Hij sport niet en eet graag ongezond. Natuurlijk wist ik dat allemaal al, maar het was anders om te horen dat het ook gevolgen kan hebben voor zijn gezondheid.’
Volgens Jitske maakte de huisarts duidelijk dat leefstijl invloed kan hebben op hoe iemand zich voelt en op de lichamelijke gezondheid. Ook kunnen overgewicht, weinig beweging en bepaalde gezondheidsproblemen samenhangen met seksuele klachten. Het was dus verstandig om serieus naar zijn gewoonten te kijken en zo nodig verder onderzoek te laten doen. ‘Ik dacht echt: nu gaat er iets veranderen. Hij had zelf aangegeven dat hij geen lust meer voelde en was naar de huisarts gegaan. Ik hoopte dat hij de afspraak zou aangrijpen om aan zichzelf te werken. Niet alleen voor onze relatie, maar vooral voor zichzelf.’
Maar Alexander verandert helemaal niets
De eerste dagen na het huisartsbezoek hoopte Jitske dat Alexander het advies zou opvolgen. Misschien zou hij beginnen met wandelen, wat gezonder eten of zich aanmelden bij een sportschool. Maar er gebeurde niets. ‘Zijn avonden zien er nog precies hetzelfde uit. Hij komt thuis, eet, ploft op de bank en zet de televisie aan. Er liggen chips op tafel en als ik vraag of hij mee wil wandelen, heeft hij geen zin. Hij zegt dat hij moe is of dat hij morgen wel begint.’
Dat morgen komt alleen nooit. ‘Ik heb geprobeerd om het gezellig te houden. Ik heb voorgesteld om samen te wandelen of in het weekend iets actiefs te doen. Ik wil best gezonder koken en samen naar oplossingen zoeken. Maar ik kan het niet allemaal voor hem doen. Als hij zelf niet wil, houdt het op.’
Wanneer ze er opnieuw over begint, reageert Alexander geïrriteerd. Hij vindt dat ze hem achter de broek zit en dat ze te veel nadruk legt op zijn gewicht. ‘Ik wil hem helemaal niet afvallen of het gevoel geven dat hij niet goed genoeg is. Maar waarom gaat hij dan naar de huisarts als hij vervolgens niets met het advies doet? Ik begrijp dat veranderen moeilijk is, maar hij hoeft toch niet meteen een marathon te lopen? Een wandeling zou al een begin zijn.’
Ik maak me niet alleen zorgen om onze relatie
Voor Jitske gaat het inmiddels om veel meer dan seks. Ze mist de intimiteit, de aandacht en het gevoel dat ze samen een stel zijn. Maar ze is ook bang dat Alexander zijn gezondheid verwaarloost. ‘Ik wil niet over tien jaar terugkijken en denken dat ik niets heb gedaan terwijl hij steeds ongezonder werd. Ik hou van hem. Ik wil dat hij nog jarenlang bij mij en de kinderen is. Het gaat me niet om die twintig kilo op zichzelf, maar om het feit dat hij helemaal niet lijkt te willen veranderen.’
Tegelijkertijd beseft ze dat ze hem niet kan dwingen. Alexander is een volwassen man en uiteindelijk moet hij zelf besluiten of hij zijn leefstijl wil aanpassen. ‘Soms denk ik: misschien moet ik gewoon stoppen met erover te beginnen. Maar dan zitten we weer een avond naast elkaar op de bank en voel ik me opnieuw alleen. Hoe lang moet ik dat nog accepteren? Ik wil niet dat we straks alleen nog samen zijn omdat we nu eenmaal een gezin hebben.’
Jitske wil hem steunen, maar ze wil niet langer de enige zijn die moeite doet. Ze hoopt dat Alexander begrijpt dat kleine veranderingen al verschil kunnen maken en dat hij met de huisarts verder bespreekt waarom zijn seksuele verlangen verdwenen is. ‘Ik vraag niet dat hij morgen een compleet ander mens is. Ik wil alleen zien dat hij bereid is om iets te proberen. Dat hij laat merken dat hij zichzelf, mij en onze relatie belangrijk genoeg vindt om in actie te komen.’
Maar hoe krijg je iemand in beweging die zelf geen reden lijkt te zien om iets te veranderen? Jitske wil haar man niet onder druk zetten, maar ze kan ook niet blijven doen alsof alles goed gaat.
Afbeelding: Unsplash
Petra van Dorp -
Te snel getypt… *financieel onafhankelijk, uiteraard.